แมตต์ จอห์นสัน เล่าความคิดถึงอลัน หมาคู่ใจที่จากไป

แมตต์ จอห์นสัน บอกตรง ๆ ว่า การเสียสุนัขชื่อ “อลัน เชียเรอร์” ทำให้เขารู้สึกเหมือนเสียเพื่อนรักคนหนึ่งไปจริง ๆ

ไม่ใช่แค่ประโยคสวย ๆ ที่คนรักสัตว์พูดกันในวันที่ใจอ่อน แต่เป็นความรู้สึกของผู้ประกาศและพิธีกรทีวีชาวเวลส์ ที่เคยมีเจ้าปั๊กตัวนี้เดินอยู่ข้าง ๆ ในวันที่ชีวิตหนัก และในวันที่ชีวิตยังพอมีแรงยิ้ม

อลัน หรือชื่อเต็ม ๆ ว่า Alan Shearer เป็นสุนัขพันธุ์ปั๊กที่แมตต์รับมาเลี้ยงเมื่อปี 2020 ชื่อของมันถูกตั้งตามอลัน เชียเรอร์ อดีตกองหน้าชื่อดังของนิวคาสเซิล ยูไนเต็ด เพราะเจ้าของเดิมเป็นแฟนทีมนี้

แค่ชื่อก็น่าจำแล้ว

แต่สำหรับแมตต์ อลันไม่ได้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงที่มีชื่อเหมือนนักฟุตบอลดัง เขาเล่าว่าอลันคือ “ลูกชาย” คือเพื่อน และคือส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ตั้งแต่การออกไปผับ ร้านกาแฟ ไปจนถึงช่วงเวลาธรรมดา ๆ ที่พอไม่มีอีกฝ่ายอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เงียบลงแบบแปลก ๆ

แมตต์ ซึ่งเป็นที่รู้จักทั้งในฐานะพิธีกรโทรทัศน์และผู้รณรงค์เรื่องสุขภาพจิต เคยพูดถึงความสูญเสียครั้งนี้ผ่านแคมเปญของ RSPCA องค์กรคุ้มครองสัตว์ในอังกฤษและเวลส์ หลังอลันจากไปในเดือนเมษายน 2025

เขายอมรับว่า ความเศร้าครั้งนี้หนักมาก หนักจนต้องให้เวลากับตัวเองไม่ต่างจากการสูญเสียคนใกล้ตัว

คำหนึ่งที่สะดุดใจคือ แมตต์บอกว่าเขาเคยเป็น “ผู้ดูแล” ของอลัน แต่ในอีกมุมหนึ่ง อลันก็ให้บางอย่างกลับมาเหมือนกัน นั่นคือจุดหมายเล็ก ๆ ในแต่ละวัน ความรู้สึกว่ามีใครสักตัวรออยู่ และความรักแบบไม่ซับซ้อนที่คนเลี้ยงหมาหลายคนเข้าใจทันทีโดยไม่ต้องอธิบายยาว

RSPCA เปิดเผยผลสำรวจเรื่องความโศกเศร้าหลังสูญเสียสัตว์เลี้ยงจากผู้ตอบมากกว่า 2,800 คน พบว่า 67% ของคนที่เคยเสียสัตว์เลี้ยงรู้สึกตกใจกับความเข้มข้นของความเศร้าที่เกิดขึ้น และ 57% บอกว่าเคยรู้สึกว่าต้องซ่อนความเศร้าของตัวเองไว้ เพราะสังคมยังมองเรื่องนี้เบาเกินไป

ตัวเลขอีกชุดยิ่งชัดขึ้นไปอีก มีเพียง 6.9% เท่านั้นที่รู้สึกว่าสังคมให้ความสำคัญกับความเศร้าจากการสูญเสียสัตว์เลี้ยงอย่างจริงจัง

เรื่องของแมตต์จึงไม่ได้เป็นแค่เรื่องส่วนตัวของคนดังคนหนึ่ง แต่มันแตะใจคนเลี้ยงสัตว์จำนวนมาก เพราะหลายบ้านรู้ดีว่า หมาหรือแมวไม่ได้อยู่ในบ้านแบบ “มีไว้เลี้ยง” เฉย ๆ พวกเขาอยู่ในตารางชีวิต อยู่ในเสียงเท้าตอนเช้า อยู่ในมุมโซฟาเดิม และอยู่ในนิสัยเล็ก ๆ ที่หายไปแล้วบ้านทั้งหลังรู้สึกโล่งเกินไป

ใครที่ไม่เคยเลี้ยงอาจไม่เข้าใจ

แต่คนที่เคยอุ้มหมาแก่ไปหาหมอ เคยนั่งดูมันกินข้าวได้น้อยลง หรือเคยกลับบ้านมาแล้วไม่มีเสียงต้อนรับเหมือนทุกวัน น่าจะรู้ว่า ความเงียบนั้นมันดังมากแค่ไหน

แมตต์บอกว่าเขาต้องดูแลตัวเองหลังการสูญเสียครั้งนี้ ทั้งการเข้ารับคำปรึกษา และการเปิดใจกับเพื่อน ๆ เขาย้ำว่าคนที่เจอความเศร้าแบบเดียวกันไม่ควรรู้สึกว่าต้องผ่านมันไปคนเดียว

บางที สิ่งที่คนเลี้ยงสัตว์ต้องการในวันแบบนั้น อาจไม่ใช่คำปลอบใหญ่โต แค่ใครสักคนที่ไม่พูดว่า “ก็แค่หมา” ก็พอแล้ว

อลันจากไปแล้ว แต่เรื่องของมันยังทำให้หลายคนหันกลับไปมองเจ้าตัวเล็กที่นอนอยู่ข้าง ๆ อีกครั้ง

คืนนี้กอดเขาแน่นขึ้นหน่อยก็ได้