เหตุใดผู้ที่มีรอยสักจึงถูกเลือกปฏิบัติในญี่ปุ่น?

เหตุใดผู้ที่มีรอยสักจึงถูกเลือกปฏิบัติในญี่ปุ่น?

     แม้รัฐบาลจะพยายามอย่างเต็มที่ ในการดึงดูดนักท่องเที่ยว แต่ประตูของบ่อน้ำพุร้อน [ออนเซ็น] หรือ ห้องออกกำลังกายจำนวนไม่น้อยในญี่ปุ่น ก็ยังคงปิดตายสำหรับผู้ที่มีรอยสัก อันเนื่องมาจากอคติ ที่ฝังรากลึกในวัฒนธรรมสังคมญี่ปุ่น

    ผลการศึกษาของบริษัท Ipsos ระบุว่า "มีประชากรญี่ปุ่นเพียงประมาณ 3% เท่านั้นที่มีรอยสัก ซึ่งต่ำกว่ามากเมื่อเทียบกับอเมริกา ที่มีสัดส่วนสูงถึงประมาณ 30% แม้รอยสักจะพบได้น้อยในญี่ปุ่น แต่กลับถูกมองในแง่ลบอย่างรุนแรง ในดินแดนอาทิตย์อุทัยแห่งนี้!!"

      ผลสำรวจในนครโอซากาพบว่า "64% ของผู้ตอบแบบสอบถาม มีทัศนคติเชิงลบต่อรอยสัก โดยบริษัทรายใหญ่จำนวนมาก ยังคงหลีกเลี่ยงการรับสมัครพนักงาน ที่มีรอยสักปรากฏชัด เนื่องจากกังวลว่าจะส่งผลกระทบ ต่อภาพลักษณ์ขององค์กร"

     ความระมัดระวังดังกล่าวเห็นได้ชัดเจนที่สุด คือ ในบริการสาธารณะ การสำรวจขององค์การการท่องเที่ยวแห่งประเทศญี่ปุ่น ในสถานประกอบการออนเซ็น เรียวกัง และ โรงแรมเกือบ 3,800 แห่ง พบว่า "56% ปฏิเสธผู้ใช้บริการที่มีรอยสักโดยสิ้นเชิง ในขณะที่ 31% อนุญาตให้เข้าใช้บริการได้ และ อีก 13% กำหนดให้ต้องปกปิดรอยสัก ด้วยแผ่นปิดก่อนเข้าใช้บริการ"

ต้นตอของความหวาดกลัว
     อคตินี้ไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ หากแต่มีรากฐานมาจากประวัติศาสตร์ ในสมัยเอโดะ [ค.ศ. 1603-1868] ทางการใช้การสักเป็นบทลงโทษทางอาญา หรือ ที่เรียกว่า "อิเรซึมิ เค" โดยสักเครื่องหมายลงบนหน้าผากหรือแขน ของผู้กระทำผิดเพื่อประจานต่อสาธารณชน ร่องรอยเหล่านี้ทำให้ผู้ที่ถูกสักยากจะกลับเข้าสู่สังคม และ ก่อให้เกิดแนวคิดว่า "รอยสัก คือ สัญลักษณ์ของความผิดปกติ"

     ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 17 กลุ่มอาชญากรรมยากูซ่าเริ่มก่อตัวขึ้น และ ใช้การสักลวดลายเต็มแผ่นหลังหรือหน้าอก เป็นพิธีกรรมแสดงความจงรักภักดี และ ความอดทนต่อความเจ็บปวด ตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา ภาพยนตร์และสื่อต่างๆ มักจะนำเสนอภาพยากูซ่าควบคู่กับรอยสัก ส่งผลให้สาธารณชนจำนวนมาก เหมารวมว่า "ผู้ที่มีรอยสัก" ย่อมเกี่ยวข้องกับโลกอาชญากรรม!!

     นอกจากนี้ วัฒนธรรมญี่ปุ่นยังให้ความสำคัญกับแนวคิดเรื่อง "วะ" [ความกลมกลืน] ในสังคมที่ยึดถือส่วนรวมเป็นหลัก การแสดงออกที่แตกต่างโดดเด่น จึงอาจถูกมองว่าเป็นการรบกวนความเป็นระเบียบร่วมกัน อีกทั้งความเชื่อในศาสนาชินโต ซึ่งยกย่องความบริสุทธิ์ ยังทำให้การเปิดเผยรอยสักในสถานที่ ที่มีความหมายเชิงการชำระล้างอย่างออนเซ็น ถูกมองว่าเป็นสิ่งไม่เหมาะสมและสร้างความไม่สบายใจแก่ผู้อื่น!!

ความย้อนแย้งในยุคปัจจุบัน
     สิ่งที่น่าสนใจคือ ภาพลักษณ์อันน่าหวาดกลัวของยากูซ่า ในความเป็นจริงได้ลดลงอย่างมาก ข้อมูลจากสำนักงานตำรวจแห่งชาติญี่ปุ่น ระบุว่า "ณ สิ้นปี 2024 จำนวนสมาชิกของกลุ่มอาชญากรรม ที่มีการจัดตั้งเหลือเพียงประมาณ 18,800 คน ซึ่งเป็นระดับต่ำที่สุดนับตั้งแต่ปี 1958 และ ลดลงอย่างมากจากตัวเลขราว 80,000 คนในปี 2009"

     ในด้านกฎหมาย ญี่ปุ่นได้แสดงให้เห็นถึงความเปิดกว้างมากขึ้น ปี 2020 โดยศาลสูงสุดมีคำพิพากษาว่า "การสักไม่ถือเป็นการกระทำทางการแพทย์" ส่งผลให้ช่างสักไม่จำเป็นต้องมีใบอนุญาตทางการแพทย์อีกต่อไป คำตัดสินนี้ถูกมองว่า "เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ปลดล็อก วงการศิลปะการสัก ซึ่งถูกจำกัดมาเป็นเวลานาน!!"

     อย่างไรก็ตาม อคติทางสังคมกลับเปลี่ยนแปลงได้ช้ากว่าความเป็นจริง แม้ยากูซ่าจะเสื่อมอิทธิพลลง แต่ "ตราบาป" ของรอยสักยังคงอยู่ ซึ่งผลสำรวจหลายฉบับชี้ว่า "ชาวญี่ปุ่นมากกว่าครึ่งหนึ่ง รู้สึกไม่สบายใจหากแพทย์ ครู หรือ พนักงานบริการมีรอยสัก" ซึ่งทัศนคติดังกล่าวไม่เพียงสร้างความยากลำบาก ให้กับคนในประเทศในการหางานทำ แต่ยังกลายเป็นกำแพงทางวัฒนธรรม ที่ยากจะเข้าใจสำหรับนักท่องเที่ยวต่างชาตินับล้านคน ที่เดินทางมาเยือนญี่ปุ่นในแต่ละปี ซึ่งมองว่ารอยสักเป็นเพียงแฟชั่นหรือความทรงจำส่วนตัวเท่านั้น...

     ในระหว่างที่สังคมยังรอการเปลี่ยนแปลงทางทัศนคติ ออนเซ็นหลายแห่งจึงเลือกใช้แนวทางประนีประนอมที่อ่อนโยนกว่า ด้วยการจำหน่ายแผ่นปิดรอยสัก ณ จุดจำหน่ายบัตรเข้าออนเซ็น เพื่อสร้างสมดุลระหว่างกฎระเบียบแบบดั้งเดิม กับความต้องการของนักท่องเที่ยว

อ้างอิง : https://vnexpress.net/vi-sao-nguoi-co-hinh-xam-bi-ky-thi-o-nhat-5011929.html