ช็อกวงการ! ขุดเจอถุงเถ้ากระดูก กว่า 2 หมื่นศพ ซุกในวัดพระบาทน้ำพุ

อึ้งซ้ำซ้อน! พบ “ถุงใส่เถ้ากระดูก” กว่า 1–2 หมื่นศพ ที่วัดพระบาทน้ำพุ สะสมตั้งแต่ยุคก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน

วันที่ 22 สิงหาคม 2568 รายการ โหนกระแส ยังคงนำเสนอประเด็นร้อนที่กำลังถูกจับตาอย่างมากในสังคมไทย เกี่ยวกับกรณีของ วัดพระบาทน้ำพุ และ หลวงพ่ออลงกต เจ้าอาวาสผู้มีชื่อเสียงจากการอุทิศตนช่วยเหลือผู้ป่วย HIV/AIDS มานานหลายสิบปี

สิ่งที่ถูกเปิดเผยล่าสุดไม่ใช่เพียงการพบร่างผู้เสียชีวิตที่ถูกเก็บรักษาไว้ แต่ยังรวมไปถึงการพบ “ถุงใส่เถ้ากระดูก” นับหมื่นถุง ซึ่งสร้างความตกตะลึงต่อผู้คนทั้งประเทศ และจุดประกายคำถามมากมายถึงความถูกต้อง เหมาะสม และการจัดการกับร่างผู้วายชนม์

 

เบื้องหลังการตรวจสอบ

ในช่วงหนึ่งของรายการ มีการโฟนอินกับผู้สื่อข่าวภาคสนามที่ลงพื้นที่ตรวจสอบภายในวัดพระบาทน้ำพุ จังหวัดลพบุรี โดยรายงานว่า นอกจาก ร่างผู้เสียชีวิตจำนวน 20 ศพ ที่ถูกจัดแสดงภายในอาคารธรรมสังเวชแล้ว ทีมงานยังพบว่า มีร่างอีก 9 ศพ ที่ถูกเก็บรักษาในลักษณะเดียวกันอยู่ภายในโครงการธรรมรักษ์นิเวช 2 ที่อำเภอหนองม่วง

แต่สิ่งที่สร้างความตกใจยิ่งกว่านั้น คือ การพบ “ถุงใส่เถ้ากระดูก” จากการฌาปนกิจศพที่ผ่านมาหลายสิบปี โดยถุงเหล่านี้ถูกจัดเก็บไว้ในช่องเก็บและพื้นที่ต่าง ๆ ของวัด สืบเนื่องมาตั้งแต่ยุคก่อตั้งวัดพระบาทน้ำพุ จนถึงปัจจุบัน รวมจำนวนที่ประเมินเบื้องต้นได้ ตั้งแต่ 10,000–20,000 ศพ

 

การเก็บถุงเถ้ากระดูกผิดกฎหมายหรือไม่?

ผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนได้ให้ข้อมูลว่า การเก็บถุงเถ้ากระดูกดังกล่าว ไม่ถือว่าผิดกฎหมาย ภายใต้พระราชบัญญัติสุสานและฌาปนสถาน เพราะเถ้ากระดูกหลังการฌาปนกิจสามารถเก็บรักษาไว้ในพื้นที่วัดได้ตามความศรัทธาของญาติผู้เสียชีวิตหรือการดำเนินการของวัด

สิ่งที่ถูกสังคมตั้งคำถามจึงไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมาย แต่คือ ความโปร่งใสและความเหมาะสมในการจัดการ โดยเฉพาะเมื่อวัดพระบาทน้ำพุเป็นที่พึ่งพิงของผู้ป่วย HIV/AIDS และผู้ด้อยโอกาสจำนวนมาก

 

ทำไมถึงมีถุงเถ้ากระดูกมากขนาดนี้?

เพื่อเข้าใจตัวเลขที่สูงถึงหลักหมื่น ต้องย้อนกลับไปยัง ประวัติศาสตร์ของวัดพระบาทน้ำพุ

วัดแห่งนี้ก่อตั้งขึ้นโดยหลวงพ่ออลงกตเมื่อหลายสิบปีก่อน จุดประสงค์หลักคือการรับอุปการะผู้ติดเชื้อ HIV/AIDS ในช่วงที่โรคเอดส์กำลังระบาดหนักในประเทศไทย ผู้ป่วยจำนวนมากถูกทอดทิ้งจากครอบครัวและสังคม ทำให้วัดกลายเป็นที่พักพิงแห่งสุดท้าย

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีผู้ป่วยจำนวนมากเสียชีวิตที่นี่ เมื่อเสียชีวิต วัดทำหน้าที่จัดการศพให้ บางรายไม่มีญาติมารับเถ้ากระดูก หรือบางครอบครัวเลือกฝากไว้ที่วัดด้วยความศรัทธา จึงเกิดการสะสม ถุงเถ้ากระดูกนับหมื่นถุง ตั้งแต่วันแรกจนถึงปัจจุบัน

มุมมองของสังคมต่อการเก็บร่างและเถ้ากระดูก

การเก็บศพและเถ้ากระดูกในวัดไม่ใช่เรื่องใหม่ในวัฒนธรรมไทย แต่กรณีวัดพระบาทน้ำพุกลับกลายเป็นที่ถกเถียงเพราะจำนวนที่มหาศาล และการเปิดเผยสู่สาธารณะในช่วงที่สังคมกำลังตั้งคำถามต่อการบริหารจัดการของวัด

หลายคนมองว่า การเก็บเถ้ากระดูกเป็นการ สะท้อนถึงการเสียสละของวัด ที่รับผู้ป่วยไร้ที่พึ่งมาดูแลจนวันสุดท้ายของชีวิต ขณะที่อีกมุมหนึ่งกลับมองว่า การนำศพและเถ้ากระดูกมาเก็บไว้อย่างไม่เป็นระบบอาจกระทบต่อภาพลักษณ์และศรัทธาของประชาชน

 

รายการโหนกระแสกับการขยายประเด็น

การที่รายการ โหนกระแส หยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดต่อเนื่องหลายวัน ทำให้สังคมเริ่มมองไปที่ความจำเป็นของการตรวจสอบอย่างจริงจัง ทั้งในด้านการจัดการศพ ความโปร่งใสของวัด และการใช้ทรัพยากรที่มีผู้บริจาคเข้ามาช่วยเหลือ

 

พิธีกรและผู้ร่วมรายการได้ตั้งคำถามว่า

ทำไมต้องเก็บถุงเถ้ากระดูกไว้มากขนาดนั้น?

ญาติผู้เสียชีวิตรับรู้หรือไม่ว่าเถ้ากระดูกถูกเก็บไว้ที่ใด?

มีการดูแลและบริหารจัดการพื้นที่เก็บอย่างถูกสุขลักษณะหรือไม่?

การเก็บไว้เป็นจำนวนมากมีผลกระทบต่อจิตใจของผู้มาเยือนวัดหรือไม่?

 

มิติทางศาสนาและวัฒนธรรม

การเก็บเถ้ากระดูกไว้ในวัด สะท้อนถึง ความเชื่อทางพุทธศาสนา ที่มองว่า วัดคือที่พำนักอันสงบของดวงวิญญาณ การฝากเถ้ากระดูกไว้ในวัดจึงเป็นการแสดงความศรัทธาและความหวังว่า ผู้ตายจะได้บุญจากการทำสังฆทานหรือการสวดมนต์ภายในวัด

กรณีวัดพระบาทน้ำพุ ยิ่งมีความหมายทางจิตใจมากขึ้น เพราะที่นี่คือวัดที่มีประวัติศาสตร์การช่วยเหลือผู้ป่วยโรคร้ายแรง ทำให้การเก็บเถ้ากระดูกไม่เพียงแต่เป็นการจัดการทางกายภาพ แต่ยังเป็น สัญลักษณ์ของความเมตตาและการให้โอกาสสุดท้ายแก่ผู้ที่ถูกสังคมทอดทิ้ง

 

เสียงสะท้อนจากสังคมออนไลน์

เมื่อข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ชาวโซเชียลมีการถกเถียงอย่างกว้างขวาง

บางคนเห็นว่า นี่คือหลักฐานของ ความทุ่มเทและเสียสละ ของวัดที่รับศพมาดูแลโดยไม่เลือกปฏิบัติ

ขณะที่อีกฝ่ายกลับมองว่า การเก็บถุงเถ้ากระดูกจำนวนมหาศาล โดยไม่จัดการให้เป็นระบบ อาจทำให้เกิดภาพลักษณ์ด้านลบ และควรมีการจัดระเบียบหรือสร้างพื้นที่อนุสรณ์เพื่อเก็บอย่างเป็นทางการ

 

แนวทางแก้ไขและอนาคต

นักวิชาการและผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนาเสนอว่า สิ่งที่วัดพระบาทน้ำพุควรทำต่อไปคือ

1. สร้างอนุสรณ์สถานถาวร สำหรับเก็บเถ้ากระดูกอย่างเป็นระบบ เพื่อให้เป็นที่เคารพและรำลึกแก่ผู้ล่วงลับ

2. จัดทำทะเบียนเถ้ากระดูก โดยบันทึกชื่อผู้เสียชีวิตและรายละเอียดต่าง ๆ เพื่อความโปร่งใสและให้ญาติตรวจสอบได้

3. เปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส ผ่านการสื่อสารกับสาธารณชน เพื่อสร้างความเข้าใจและความศรัทธา

4. ประสานหน่วยงานรัฐและเอกชน เพื่อขอความช่วยเหลือด้านงบประมาณในการจัดการพื้นที่เก็บเถ้ากระดูก

 

บทสรุป

การค้นพบ “ถุงใส่เถ้ากระดูก” กว่า 10,000–20,000 ศพ ที่วัดพระบาทน้ำพุอาจฟังดูน่าตกใจ แต่เมื่อมองลึกลงไป นี่คือผลลัพธ์ของประวัติศาสตร์การทำงานเพื่อผู้ป่วย HIV/AIDS ที่ยาวนานกว่า 30 ปีของหลวงพ่ออลงกตและวัดแห่งนี้

แม้จะไม่ผิดกฎหมาย แต่เหตุการณ์นี้ได้จุดประกายคำถามใหม่ ๆ เกี่ยวกับ ความโปร่งใส การจัดการที่เหมาะสม และการเคารพต่อผู้ล่วงลับ ซึ่งสังคมไทยควรร่วมกันหาทางออก เพื่อให้ทั้งผู้ตายได้รับเกียรติ และผู้มีชีวิตอยู่ได้รับความมั่นใจในความถูกต้อง

วัดพระบาทน้ำพุในวันนี้ จึงไม่ใช่แค่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ยังเป็น สัญลักษณ์ของความเมตตา ความศรัทธา และความท้าทายของการจัดการกับความตาย ที่สะท้อนความซับซ้อนของศาสนา วัฒนธรรม และสังคมไทยในยุคปัจจุบัน