พบงูเหลือมลายตาข่ายซ้ำในเกาสง ผู้เชี่ยวชาญกังวลอาจเริ่มตั้งประชากรในธรรมชาติ

กลายเป็นอีกหนึ่งประเด็นที่ถูกจับตาในไต้หวัน หลังมีรายงานการพบ งูเหลือมลายตาข่าย หรือ Reticulated Python ซ้ำหลายครั้งในพื้นที่เมืองเกาสง จนผู้เชี่ยวชาญเริ่มกังวลว่า งูต่างถิ่นชนิดนี้อาจไม่ได้หลุดมาเพียงชั่วคราว แต่กำลังมีแนวโน้มตั้งประชากรในธรรมชาติได้แล้ว

งูเหลือมลายตาข่ายเป็นสัตว์เลื้อยคลานไม่มีพิษ และเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในงูที่มีความยาวมากที่สุดในโลก มีถิ่นกำเนิดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงไทย อินโดนีเซีย มาเลเซีย และพื้นที่ใกล้เคียง จุดเด่นของมันคือร่างกายขนาดใหญ่ ล่าเหยื่อด้วยการรัด ว่ายน้ำได้ดี และปรับตัวกับสภาพแวดล้อมได้ค่อนข้างเก่ง

สิ่งที่ทำให้นักวิจัยเริ่มจับตาเป็นพิเศษ ไม่ใช่แค่การพบตัวงูในธรรมชาติ แต่เป็นรูปแบบการพบที่เริ่มมีลักษณะต่อเนื่องและกระจุกตัวในบางพื้นที่ โดยเฉพาะบริเวณ ลุ่มน้ำเตี่ยนเป่า (Dianbao River) ในเกาสง ซึ่งถูกระบุว่าเป็นจุดที่มีการพบงูชนิดนี้หลายครั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

รายงานที่ถูกอ้างถึงระบุว่า ตั้งแต่ปี 2017 เป็นต้นมา มีการบันทึกการพบงูเหลือมลายตาข่ายในธรรมชาติบริเวณเกาสงแล้วอย่างน้อย 19 ครั้ง และมากกว่าครึ่งเกิดขึ้นในพื้นที่ลุ่มน้ำเดียวกัน นอกจากนี้ ยังมีข้อมูลที่ทำให้ความกังวลเพิ่มขึ้น เช่น การพบงูตัวเมียที่มีไข่ซึ่งผ่านการปฏิสนธิแล้ว รวมถึงการพบลูกงูในธรรมชาติ ซึ่งเป็นสัญญาณสำคัญว่ามันอาจไม่ได้เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงหลุด หรือการพบแบบกระจัดกระจายอีกต่อไป

แม้ในตลาดสัตว์เลี้ยงแปลก งูหลามพม่าจะเป็นชื่อที่คนคุ้นกว่ามาก แต่กรณีของเกาสงกลับทำให้นักวิจัยต้องหันมาสนใจงูเหลือมลายตาข่ายมากขึ้น เพราะดูเหมือนว่างูชนิดนี้จะสามารถเอาตัวรอดในธรรมชาติได้ดี และอาจเหมาะกับบางพื้นที่ของไต้หวันมากกว่าที่เคยประเมินกันไว้

ประเด็นที่น่าห่วงที่สุดคือผลกระทบต่อระบบนิเวศ หากงูชนิดนี้ตั้งหลักในธรรมชาติได้จริง มันอาจกดดันสัตว์ท้องถิ่นบางชนิด โดยเฉพาะสัตว์ขนาดเล็กถึงขนาดกลางที่กลายเป็นเหยื่อได้ ขณะเดียวกัน การพบงูขนาดใหญ่ใกล้แหล่งน้ำหรือพื้นที่ชุมชน ก็อาจสร้างความกังวลให้กับคนในพื้นที่และเจ้าของสัตว์เลี้ยงได้ไม่น้อย

เวลานี้ หน่วยงานและนักวิจัยในไต้หวันกำลังพยายามติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด เพื่อประเมินว่าการพบงูเหล่านี้เป็นเพียงการหลุดรอดเป็นครั้งคราว หรือกำลังพัฒนาไปสู่การมีประชากรถาวรในธรรมชาติจริง ๆ เพราะหากปล่อยให้สถานการณ์ลุกลาม การควบคุมในระยะหลังก็อาจทำได้ยากขึ้นมาก

กรณีนี้ยังสะท้อนปัญหาใหญ่ที่หลายประเทศกำลังเผชิญร่วมกัน คือการปล่อยสัตว์เลี้ยงต่างถิ่นลงสู่ธรรมชาติ ไม่ว่าจะด้วยความตั้งใจหรือความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ เพราะสัตว์บางชนิดเมื่อหลุดออกไปแล้ว อาจไม่เพียงอยู่รอดได้ แต่ยังส่งผลต่อระบบนิเวศในวงกว้างอย่างคาดไม่ถึง