ผู้หญิงอย่าหยุดสวย! แชร์ประสบการณ์จาก ด.ช. กลายเป็น น.ส.

          "แนะนำตัวก่อนนะคะ เราชื่อ เอ็ม ตอนนี้อายุ 24 ปีคะ เคยได้อ่านประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงตัวเองจากเพื่อนๆหลายๆคน ก็เลยแอบมานึกถึงตัวเองว่าตัวเราเองก็เป็นอีกคนนึงที่ผลักดัน อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองมาตั้งแต่เด็กเหมือนกัน วันนี้ก็เลยขอยืม id เพื่อนเพื่อมาแชร์ประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยตรงที่เกิดขึ้นกับตัวเอ็มเองคะ เริ่มเลยละกันเนอะ จะได้ไม่เสียเวลาเพื่อนๆ >>>

          ต้องบอกก่อนเลยว่า เราเคยเป็นเด็กผู้ชายตัวดำๆ เหมี่ยงๆ เกิดที่โคราช มาโตที่ปากช่อง
มักจะถูกเพื่อนล้อเรื่องสีผิวมาโดยตลอด ว่าดำบ้างละ ขาเรืองแสงบ้าง (เพราะมันดำบวกกับการทาครีมหนัก)
แล้วบวกกับที่ว่าสังคมตอนนั้นยังไม่ยอมรับเพศที่สามได้มากขนาดนี้ด้วย เราเลยได้รับอิทธิพลการดูถูกจากคนรอบๆข้างมาเยอะพอสมควร งั้นเราจะให้ดูรูปตอนเด็กๆไปพรางๆ พร้อมพัฒนาการการเปลี่ยนแปลงตัวเองของเราไปละกันเนอะ>>>

นี่สมัยยังเด็กมากๆ คงยังดูไม่ออก 555+

          อ่ะ.... โตขึ้นมาอีกหน่อย (คงไม่ต้องบอกก็รู้เนอะว่าคนใหน) 555+ ตอนนั้นก็ยังไม่รู้ตัวเอง รู้แค่ว่าชอบของสวยๆงามๆ แค่นั้น ยังไม่มีความรู้สึกว่าชอบผู้ชาย

           อ่ะต่อนะคะ>>>> เรามารู้ตัวว่าเราไม่ใช่ผู้ชายละตอน ป.6 ตอนนั้นเพื่อนทุกคนอึ้งมากเพราะตอนเข้ามาเรียนนางแอ๊บแมนจ้า 555+ หลังจากนั้นก็เริ่มมีการเปิดตัวเอง ด้วยอาการหลายๆอย่างที่เพื่อนๆทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า "อินี่ตุ๊ดละ" 555+ จนเวลาก็เดินทางมาจนถึง ม.3 ตอนนั้นรู้ละว่ายังงัยเราก็อยากเป็นผู้หญิง เลยตัดสินใจเปิดใจคุยกับทางบ้าน และโชคดีมากที่ทางบ้านเรารับได้ แต่มีกฏตายระหว่างเอ็มกับแม่คือ แม่ขอเลยว่าถ้ารักที่จะเป็นผู้หญิง ก็ต้องทำตัวให้เป็นผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นกริยาท่าทาง รวมไปถึงการใช้ชีวิต มารยาท เราก็ตอบตกลงเลยทันที แต่ตอนนั้นงงมากว่าจะสวยได้ยังไง >>> 

ป๊าด... ทางม้าลายชัดๆ 

          ดูสิ มันจะสวยยังไงได้ (ตอนนั้นมีแต่คนชมว่าหล่อ คม อย่าเป็นเลยไม่รุ่งหลอก) แต่ในใจนี่คือแบบ.... ฆ่าฉันๆ ให้ตายดีกว่า 555+

           ต่อคะ>>> จนจบ ม.3 จากปากช่อง ก็ได้มีโอกาศมาเรียนต่อที่อเมริกา ตอนนั้นรู้สึกอย่างเดียวเลย
ว่าดีใจมาก เนี่ยแหละหนทางความสวยของช้าน 555+ มาอยู่อเมริกาก็ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย ลำบากคะ แต่ก็สนุกดีนะ คิดอย่างเดียวว่าเราจะต้องดูดีขึ้น ต้องสวยขึ้น เพราะวันที่เรากลับไปเมืองไทย ทุกคนต้องตะลึง (คิดแบบนี้จริงๆ) >>>

          นี่คือปีแรกที่ได้มาเรียนอเมริกา และนางก็เป็นนักกีฬาโรงเรียนจ้า (ผมเริ่มยาวละจ้า) ผู้ชายถามว่า เอ็มยูเป็นเกย์ป่ะ? ไอนี่ตอบเลยว่า.... โนวๆๆ แอ็มนอทเกย์นะ (แต่ก็ไม่ใช่ผู้ชายนะ) 55+ ก็ใช้ชีวิตในการเป็นนักเรียน high school จนถึงอายุ 18 ปี ตอนนั้นผมเริ่มยาวละ ก็เลยเริ่มปรึกษากับแม่อีกสเต็ปนึงว่าเราต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ไม่เปลี่ยนใจละ คืออยากเป็นผู้หญิงแบบเต็มตัว แม่บอกคิดให้ดีก่อนดีมั้ย เป็นแบบไม่ออกได้มั้ย คือมันเป็นเรื่องใหญ่นะ กลับไปคิดให้มากๆอีกซักนิดจะดีกว่านะ เรานี่แบบ.... แป้วเลยละตอนนั้น 

           ก็เลยกลับมาคิดใหม่ คิดๆๆ คิดทบทวนอีกทีว่ามันคือสิ่งที่เรารู้สึกและอยากจะเปลี่ยนจริงๆใช่มั้ย คำตอบก็ออกมาเป็นแบบเดิมนั่นคือ เราอยากเป็นผู้หญิง เราอยากสวย เราไม่ได้อยากเป็นเกย์ เราอยากเป็นเหมือนแม่ แม่ทั้งสวยและเก่ง ใช้เวลาคิดศึกษาหาข้อมูลอยู่เป็นเวลา 1 ปี จนอายุ 19-20 ปี เลยคุยกับแม่ใหม่อีกรอบ โดยรอบนี้มีน้องชายมาร่วมนั่งคุยด้วย เราก็เลยบอกแม่ไปเลยว่า แม่.... หนูคิดดีแล้วนะ และหนูก็ไม่คิดที่จะเปลี่ยนใจแน่นอน ถ้าการตัดสินใจของหนูมันจะส่งผลดีหรือผลเสียยังไงหนูก็รับได้คะ

          แม่ก็เลยถามว่าอยากจะทำอะไร? เราก็เลยบอกแม่ว่าอยากแปลงเพศก่อน แล้วแม่ก็นิ่งๆไป คือเราก็รู้แหละแกคงไม่ค่อยเห็นด้วย บวกกับน้องซึ่งเป็นผู้ชาย เราก็แอบกังวลนิดนึงว่าน้องเราละ จะยังไง เพื่อนน้องจะล้อมั้ยว่ามีพี่เป็นแบบนี้ แต่น้องชายบอกว่าโอเค เพราะยังไงเราก็เปลี่ยนไม่ได้ แม่แกเลยปล่อย แต่!!! ประเด็นตอนนั้นมันคือ เราต้องหาเงินทำเองนะ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย เราเลยตั้งใจทำงานเก็บเงินด้วยตัวเราเอง จนทำได้สำเร็จ

           เราแปลงเพศตอนอายุ 20 ปี นั้นคืออย่างแรก >>> อย่างที่สอง เราก็ทำงานเก็บเงินทำจมูก >>> และอย่างที่สามเราก็มีโอกาศได้ทำหน้าอกตอนอายุ 22 ปี ทุกอย่างเป็นเงินของเราหมด โดยเราไม่ต้องแบมือขอเงินแม่เลยซักบาทเดียว คือมันเป็นความภุมิใจอีกอย่างนึงนะสำหรับเรา เราทำงานหาเงินเองตั้งแต่เด็ก ค่าใช้จ่ายส่วนตัวมันคือเงินของเราเองหมด แม่เลยไม่ว่าอะไร

           และความภูมิใจอีกอย่างเมื่อไม่นานมานี้เองทุกคน เราได้เป็นพลเมืองของคนอเมริกาอย่างเต็มตัวเป็นที่เรียบร้อย และทางกฏหมายที่นี่ก็เปลี่ยนคำนำหน้าจากนายเป็นนางสาวโดยที่เราจะได้รับสิทธิการเป็นผู้หญิงเท่าเทียมกับผู้หญิงคนอื่น (ดีใจมากกกกกกก) เพราะจะมีซักกี่คนที่รู้ว่ามันสำคัญในการใช้ชีวิตกับเรามากขนาดใหน 

           หลังจากนั้นก็พัฒนาตัวเองมาเรื่อยๆคะ ทั้งหน้าตา รูปร่าง ผิวพรรณ แต่ด้วยความที่เราเป็นคนคล้ำมาแต่เด็กก็อาจจะไม่ได้ขาวจั้วหรอกค่ะ จำคำแม่ขึ้นใจเสมอว่าการที่เราเป็นแบบนี้ จะทำให้คนยอมรับได้นั้น สิ่งสำคัญเลยคือการวางตัว คนจะยอบรับไม่ยอมรับเราได้นั้น ขึ้นอยู่กับการวางตัวของเราเป็นหลัก เราต้องขอบคุณการเลี้ยงดูของทางบ้าน แม่ ป๊า ที่เข้มงวดเรื่องวินัย การพูดจา ทุกอย่างที่ทุกคนสอนมันทำให้เราโตขึ้นมาเป็นคนแบบนี้จริงๆ

>>> เล่าตั้งนาน มาดูพัฒนาการช่วงหลังๆดีกว่า ติชมได้เลยน้า เราจะได้เอาไปพัฒนาตัวเอง

นี่แหละคุณแม่ผู้เข้มงวดเรื่องการวางตัวมาก ตอนนั้นยังหน้าเบี้ยวเพราะจัดฟันค่ะ

และนี่ก็คือในวันที่มีหน้าอกหน้าใจเจ้าค่ะ

>>> และสุดท้ายก็เป็นช่วง 1-2 ปีหลังมานี้ค่ะ  

>>> และล่างนี้ ก็ปีนี้ค่ะ 2015

          เนี่ยแหละทุกคนคะ แรงดูถูกจากใครหลายๆคนในวันนั้น ทำให้เราฮึดอยากที่จะสวย  เราเลยอยากจะเป็นอีกหนึ่งแรงบรรดาลใจให้กับใครหลายๆคนที่กำลังหมดหวัง เชื่อเราเถอะ คนเรามันพัฒนาได้ อยู่ที่ว่าคุณจะมีความพยายามมากน้อยขนาดใหน ศึกษาหาข้อมูลให้ดี เอาคำกดดัน คำดูถูกทั้งหมดมาเป็นแรงบวก แล้วพัฒนาตัวเอง ยังไงคนเราก็ชอบมองของสวยๆงามๆคะ