เมื่อแฟนบอกว่า เงินได้ซื้อเธอไปแล้ว

นี่คือการตั้งกระทู้ครั้งแรกของผม ผมแค่อยากมาระบายความในใจครับ ไม่ต้องตอบกระทู้ผมหรืออะไรทั้งนั้นนะครับ

ผมกับแฟนคบกันมา 6 ปี วางแผนว่าจะแต่งงานกันปีหน้า ผมทำงานอยู่โชว์รูมรถแห่งหนึ่งเงินเดือน2หมื่นต้นๆ
ส่วนแฟนผมทำงานธนาคาร แน่นอนว่างานที่เธอทำมันทำให้เธอเจอผู้คนมากหน้า หลายตา  แฟนผมเป็นคนน่ารักและยิ้มเก่ง รู้จักการวางตัว
ไม่แปลกที่ใครๆก็ต่างอยากจะเข้าหาเธอ  ผมไว้ใจเธอครับเพราะตลอดเวลาที่คบหากันมา เธอไม่เคยนอกใจผมเลยสักครั้ง

จนมาถึงช่วงหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าเธอเริ่มเปลี่ยนไป คือช่วงที่เธออยากได้โน่น นี่นั่น อย่างเช่น รองเท้าแพงๆ ราคา 7-8 พัน  กระเป๋าราคาเป็นหมื่น
เธอขอร้องให้ผมซื้อให้  ผมมีเงินซื้อให้ได้นะครับแต่ผมคิดว่ามันไม่จำเป็นสักนิด  เราควรประหยัดเพื่ออนาคตของครอบครัว จริงไหมครับ
และคำพูดที่หลุดออกมาจากเธอ ซึ่งเธอไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน เธอบอกว่า ''เบื่อชีวิตแบบนี้ ชีวิตที่ไม่เคยมีอะไรเหมือนคนอื่น''
ผมอึ้งมากครับ ทั้งอึ้งและเสียใจ  ผมเลยบอกว่าโอเคงั้นผมจะยอมซื้อให้เธอ เพราะตอนนั้นใกล้วันเกิดเธอพอดี ผมเลยตามใจเธอสักครั้ง

หลังจากนั้นมาเธอก็มักจะขอนั่นขอนี่กับผมบ่อยขึ้น เธอแต่งตัวสวย เธอดูแลตัวเองมากขึ้น และที่สำคัญเธอเริ่มมีความลับกับผม!!!
โทรศัพท์เธอจะตั้งปิดเสียงตลอด  เธอมักหายไปโดยผมก็ไม่รู้ว่าเธอไปไหน  พอผมถาม เธอก็บอกว่า ไปกับเพื่อนตลอด
ผมเริ่มไม่สบายใจ  และช่วงนี้หนักขึ้น เธอมีของราคาแพงใช้  มีโทรศัพท์ใหม่  กระเป๋าใหม่  เสื้อผ้าแพงๆ  พอผมถามเธอ เธอก็บอกว่า
เงินเก็บของเธอ  ช่วงนั้นเธอไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่ เหมือนอยู่คนล่ะโลก ตื่นมาก็ต่างคนต่างไปทำงาน  พอกลับบ้านมาเธอก็เอาแต่นอนกดโทรศัพท์
ผมเหนื่อยๆก็อาบน้ำนอน ชีวิตเราวนเวียนอยู่แค่นั้น  จนสิ่งที่ผมระแคะระคายมาตลอดก็เริ่มจะแดงขึ้น  เมื่อมีเพื่อนที่ทำงานเธอซึ่งรู้จักกับผม
มาบอกว่า ''เห็นช่วงนี้ตอนพักเที่ยงมีคนมารับแพท(แฟนผม)บ่อยๆนะ''และถามว่าผมรู้จักหรือเปล่า  ผมก็บอกว่าไม่แน่ใจ ไว้จะลองถามแฟนดู

ผมกลับบ้านมา ผมก็เงียบไม่ถามหรืออะไรทั้งนั้น  แต่ผมจะขอพูดตอนที่จับได้คาหนังคาเขาเลยละกัน ตอนนั้นผมอาจจะยังไม่พร้อมฟังคำตอบ
และยังคิดเข้าข้างตัวเองอยู่  วันต่อมาผมลางานแต่ยังแกล้งออกไปทำงานเหมือนปกติ  และแฟนผมก็ไม่ได้เอะใจอะไร

ผมมาดักรออยู่ข้างๆที่ทำงานตั้งแต่เช้า  ตอนเช้าเธอก็ขับรถมาปกติ ไม่มีอะไร  ผมอดทนนั่งรอจนถึงเวลาที่เธอพักทานข้าว
ผมเห็นเธอเดินลงบันไดมาและเดินมายืนอยุ่ที่จอดรถ พร้อมกับคุยโทรศัพท์  สักพักก็มีรถเบนซ์สีดำมาจอดตรงหน้าเธอ เธอก็เปิดประตูรถขึ้นไป
ณ ตอนนั้นผมหน้าชาครับ ทำอะไรไม่ถูก  คิดว่าตอนนั้นเอามืดมาฟันหัวผม มันยังเจ็บน้อยกว่า ผมขับรถตามเธอไป(ซึ่งเป็นรถที่ยืมที่ทำงานมา)
พวกเขาขับรถไปเรื่อยๆ  ผมก็ตามไปและที่ผมช็อกมากกว่านั้นคือ เธอเลี้ยวเข้าโรงแรมแห่งหนึ่ง ซึ่งออกมาเส้นนอกเมืองนิดหน่อย

ตอนนั้นผมเริ่มลังเลว่าจะตามดีไหม หรือผมจะหยุดเพียงตรงนี้  ผมไร้เรี่ยวแรงและไม่อยากจะเห็นอะไรต่อไป ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรหาเธอ

ผม : เตงอยู่ไหนเหรอ
เธอ : พักเที่ยงจ้า ออกมากินข้าวกับเพื่อน ทำไมเหรอ?
ผม : เตงๆ เตงรักเค้าไหม(ผมพยายามควบคุมเสียงตัวเองสุดขีด เพราะผมกำลังจะร้องไห้)
เธอ : รักสิ ทำไมถามแบบนั้น
ผม : ....จะไม่นอกใจใช่ไหม
เธอ : นี่เตงเป็นอะไร บอกมานะ อย่ามาพูดแบบนี้

เธอเหมือนเริ่มกังวลหรือตกใจก็ไม่รู้ ผมตัดสายเธอทิ้ง  ขับรถเข้าไปในโรงแรมที่เธอขับเข้ามา  ผมเดินไปถามเคาเตอร์ ผมก็ได้เบอร์ห้องเธอ
ตอนนั้นเชื่อมั้ย..ว่าถ้าผมมีปืนอยู่ในมือ  ผมกล้ายิง  ผมเดินไปหยุดที่ห้องนั้น พร้อมกับเคาะประตู แต่...ไม่มีใครเปิด  ผมก็เคาะอยู่แบบนั้น
จนมีผู้ชายตัวอ้วนๆ ผิวคล้ำๆคนหนึ่งเดินมาเปิดประตูให้ผม  ผมมองเข้าไปในห้อง เห็นแฟนผมนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ และไอ้ผู้ชายคนนั้นมันบอกผมว่า
''ค่อยๆคุยกันนะ'' โอ้โห้ไอ้เ_ี้ย ยังจะมีหน้ามาบอก เอาเมียกุมานอนด้วยยังมีหน้ามาหวังดีกับกุ  ผมไม่ทำอะไรทั้งนั้น เดินเข้าไปลากแฟนผมออกมา
เธอร้องไห้และบอกให้ผมปล่อย แต่ตอนนั้นผมโกรธมากจริงๆ ผมลากเธอขึ้นรถและขับออกมา  ระหว่างทางผมเงียบและไม่พุดอะไรมีแต่เธอที่ร้องไห้
พอกลับมาถึงห้องเธอก็เป็นฝ่ายพูดกับผมก่อน
เธอ: ปล่อยเค้าไปเถอะ ขอร้อง
ผม :ปล่อยไปนี่หมายความว่ายังไง
เธอ:เลิกกันไง
ผม:เหตุผล
เธอ:มิงดูแลกุไม่ได้หรอกมิงไม่มีปัญญาดูแลกุหรอก
ผม:ทำไมแค่กุไม่มีเงินซื้อของแพงๆให้มิงถึงกับต้องไปจากกุเลยเหรอ
เธอ:เงินมันซื้อได้ทุกอย่างมิงจำไว้
ผม:มิงเปลี่ยนไปมากนะ
เธอ:เงินซื้อกูไปแล้ว ------- ประโยคนี้ผมอึ้ง หันไปมองหน้าเธอ นี่เหรอ ผญ.ที่ผมรัก ผมร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย
ผม:ถ้าเงินมันซื้อได้ทุกอย่าง ความรักของมิงราคาเท่าไหร่!!!!! กูจะหามาให้!!!!! มันกี่บาท
เธอเงียบไม่พูดอะไร


ตอนนั้นผมคลั่งจนเดินเข้าไปตบหน้าเธอครั้งนึง  เธอร้องไห้และวิ่งหนีออกไป ผมเข้าใจความรู้สึกของคนที่อยากตาย ผมหมดเรี่ยวแรงจริงๆ
จากนั้นไม่กี่วันเธอก็มาเก็บเสื้อผ้าและจากผมไปจริงๆ ผมเหมือนมนุษย์ไร้วิญญาณ จนถึงวันนี้ผ่านมาก็เกือบเดือน ดีขึ้นมาได้เพราะแม่และน้องสาว
ที่คอยดูแลผม  แต่ผมก็ยังคงไปแอบดูเธอที่ทำงานบ่อยๆ  เธอก็ยังคงไปกับผู้ชายคนนั้นเหมือนเดิม  เพื่อนผมก็คอยอยู่ข้างผม
ผมยังไม่หายดี พิมไปก็ยังร้องไห้ไป  แต่ผมอยากแชร์ให้โลกรับรู้ ว่าเงินมันเปลี่ยนใจคนได้จริงๆ ทั้งๆที่ผมเคยคิดว่าผู้หญิงคนนี้ดีที่สุดแล้ว
ผ่านทุกข์สุขมากับผม แต่วันนี้เงินซื้อเธอไปแล้ว

****ผมไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาอ่านเยอะขนาดนี้  ผมขอบคุณทุกกำลังใจครับ ตอนนี้เธอมีความสุขดีครับ มีความสุขมากกว่าตอนที่อยู่กับผม
ผมคิดว่าบางทีผมอาจจะดูแลเธอให้สุขสบายแบบนั้นไม่ได้จริงๆ ไม่เป็นไรครับ ปล่อยผ่าน ผมเชื่อว่าเวลาจะพาผมไปเจอกับอะไรอีกมากมาย
อย่าไปด่าเธอเลยครับ คนทุกคนมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีให้กับชีวิตตัวเอง  และอย่าไปด่าสาวแบงค์คนอื่นๆเลย คนเราไม่เหมือนกันครับ
ผมขอบคุณทุกความเห็นครับ