โรคหัดสหรัฐฯ ระบาดหนักรอบ 30 ปี เพนซิลเวเนียป่วยทะลุพันรายแล้ว

การระบาดของ โรคหัดในสหรัฐอเมริกา ยังคงขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยจำนวนผู้ป่วยสะสมในปี 2569 ใกล้แตะ 3,900 ราย สูงกว่าจำนวนผู้ป่วยทั้งหมดของปีที่แล้ว และเป็นระดับสูงสุดในรอบกว่า 30 ปี ขณะที่รัฐเพนซิลเวเนียกลายเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการระบาด โดยล่าสุดมีผู้ป่วยเกิน 1,000 รายแล้ว

จากข้อมูลของศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคแห่งสหรัฐอเมริกา(CDC)ณวันที่1ตุลาคม2569พบผู้ป่วยโรคหัดที่ได้รับการยืนยันทั่วประเทศรวม3,887รายเทียบกับ2,289รายตลอดปี2568สะท้อนให้เห็นว่าการระบาดในปีนี้รุนแรงขึ้นอย่างมากแม้จะยังไม่สิ้นปีก็ตาม

สถานการณ์ดังกล่าวยังทำให้สหรัฐอเมริกาต้องเผชิญความกังวลเกี่ยวกับสถานะประเทศที่สามารถกำจัดการแพร่ระบาดของโรคหัดภายในประเทศได้ ซึ่งรักษาไว้ตั้งแต่ปี 2543

เพนซิลเวเนียพบผู้ป่วยทะลุ 1,000 ราย เสียชีวิตแล้ว 5 ราย

รัฐเพนซิลเวเนียเป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากการระบาดระลอกนี้ โดยเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม กระทรวงสาธารณสุขของรัฐรายงานผู้ป่วย 977 ราย ก่อนที่จำนวนจะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ข้อมูลล่าสุดที่สำนักข่าว Reuters รายงานเมื่อวันที่ 7 ตุลาคม 2569 ระบุว่า เพนซิลเวเนียมีผู้ป่วยสะสมเพิ่มเป็น 1,078 ราย หลังพบผู้ป่วยใหม่ 145 รายในรอบสัปดาห์ นอกจากนี้ยังมีผู้ป่วยเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล 207 ราย

พื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือเคาน์ตีแลงแคสเตอร์(LancasterCounty)ซึ่งมีรายงานผู้ป่วย401รายโดยผู้ป่วยอายุต่ำกว่า18ปีคิดเป็นประมาณ33%ของผู้ป่วยทั้งหมดและมีผู้ป่วยน้อยกว่า1%ที่ได้รับวัคซีนครบตามเกณฑ์

การระบาดครั้งนี้ไม่ได้ส่งผลเฉพาะจำนวนผู้ติดเชื้อที่เพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ยังมีรายงานผู้เสียชีวิตในรัฐเพนซิลเวเนียแล้ว 5 ราย โดยผู้เสียชีวิตรายล่าสุดเป็นผู้พักอาศัยในเคาน์ตีแลงแคสเตอร์ซึ่งไม่ได้รับวัคซีน

ตามรายงานของหน่วยงานสาธารณสุขรัฐเพนซิลเวเนีย ผู้เสียชีวิตทั้ง 5 รายไม่มีประวัติได้รับวัคซีนป้องกันโรคหัด

อย่างไรก็ตาม ยังมีความแตกต่างระหว่างสถิติผู้เสียชีวิตที่รายงานโดยรัฐบาลท้องถิ่นและรัฐบาลกลาง โดยรัฐเพนซิลเวเนียรายงานผู้เสียชีวิต 5 ราย ขณะที่ CDC ยืนยันผู้เสียชีวิตจากโรคหัดทั่วประเทศเพียง 2 ราย ณ ช่วงเวลาที่รายงาน

CDCระบุว่ากำลังทำงานร่วมกับนักระบาดวิทยาของรัฐเพื่อกำหนดนิยามการเสียชีวิตที่เกี่ยวข้องกับโรคหัดให้เป็นมาตรฐานเดียวกันซึ่งจะช่วยให้การจำแนกสาเหตุการเสียชีวิตและการรายงานสถิติมีความสอดคล้องกันมากขึ้น

การระบาดขยายวงไปหลายรัฐทั่วสหรัฐฯ

การระบาดไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะรัฐเพนซิลเวเนียเท่านั้น แต่ยังเกิดขึ้นในหลายภูมิภาคของสหรัฐอเมริกา โดยรัฐที่มีรายงานผู้ป่วยจำนวนมาก ได้แก่ เซาท์แคโรไลนา ยูทาห์ เท็กซัส และโอไฮโอ

ข้อมูลของ CDC ยังแสดงให้เห็นว่าผู้ป่วยกระจายอยู่ในหลายพื้นที่ทั่วประเทศ ทำให้การควบคุมการแพร่เชื้อจำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือระหว่างหน่วยงานสาธารณสุขระดับรัฐและรัฐบาลกลาง

ปัจจัยสำคัญที่หน่วยงานสาธารณสุขให้ความสนใจคืออัตราการได้รับวัคซีนที่ลดลงโดยเฉพาะในชุมชนที่มีประชากรจำนวนมากยังไม่มีภูมิคุ้มกันต่อโรคหัดซึ่งอาจเปิดโอกาสให้ไวรัสแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็วเมื่อมีผู้ติดเชื้อเข้าสู่พื้นที่

โรคหัดติดต่อได้ง่าย อาการเริ่มต้นคล้ายไข้หวัด

โรคหัดเป็นปัญหาสำคัญด้านสาธารณสุข เนื่องจากเป็นโรคติดต่อที่แพร่กระจายได้ง่ายมาก เชื้อไวรัสสามารถแพร่ผ่านอากาศจากการไอ จาม หรือการหายใจของผู้ติดเชื้อ และยังคงอยู่ในอากาศได้ระยะหนึ่ง แม้ผู้ติดเชื้อจะออกจากพื้นที่ไปแล้ว

สำหรับผู้ที่ไม่มีภูมิคุ้มกัน ความเสี่ยงในการติดเชื้อจะสูงเมื่ออยู่ใกล้ชิดหรือใช้พื้นที่ร่วมกับผู้ป่วย

อาการของโรคหัดมักเริ่มจากมีไข้ ไอ น้ำมูกไหล ตาแดง ก่อนจะมีผื่นขึ้นตามร่างกาย ผู้ป่วยบางรายอาจเกิดภาวะแทรกซ้อน เช่น ปอดอักเสบ โดยเฉพาะเด็กเล็กที่มีความเสี่ยงต่อการเจ็บป่วยรุนแรง

ดังนั้น หากมีอาการสงสัยว่าเป็นโรคหัด โดยเฉพาะหลังสัมผัสผู้ติดเชื้อ ควรติดต่อสถานพยาบาลเพื่อขอคำแนะนำก่อนเดินทางไปรับบริการ เพื่อลดโอกาสแพร่เชื้อไปสู่ผู้อื่น

วัคซีน MMR ป้องกันโรคหัดได้ประมาณ 97%

ปัจจุบัน วิธีสำคัญที่สุดในการป้องกันโรคหัดยังคงเป็นการฉีด วัคซีน MMR ซึ่งเป็นวัคซีนรวมที่ป้องกันโรคหัด คางทูม และหัดเยอรมัน

ข้อมูลของCDCระบุว่าการได้รับวัคซีนครบ2เข็มมีประสิทธิภาพในการป้องกันโรคหัดประมาณ97%ขณะที่การได้รับเพียง1เข็มมีประสิทธิภาพประมาณ93%

อย่างไรก็ตาม การได้รับวัคซีนไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีโอกาสติดเชื้อเลย แต่ช่วยลดความเสี่ยงในการติดเชื้อได้อย่างมาก

ประเด็นที่หน่วยงานสาธารณสุขให้ความสำคัญคือการเพิ่มความครอบคลุมของวัคซีนในประชากร เนื่องจากเมื่อมีผู้ได้รับวัคซีนในชุมชนมากกว่า 95% จะช่วยลดโอกาสเกิดการระบาดในวงกว้างได้

ข้อมูลของCDCยังระบุว่าความครอบคลุมของวัคซีนMMRในเด็กอนุบาลสหรัฐฯลดลงจาก95.2%ในปีการศึกษา2562–2563เหลือ92.4%ในปีการศึกษา2568–2569ซึ่งเป็นหนึ่งในประเด็นที่สร้างความกังวลเกี่ยวกับความเสี่ยงของการระบาดในอนาคต

สหรัฐฯ เสี่ยงสูญเสียสถานะกำจัดโรคหัดที่รักษามานานกว่า 20 ปี

สหรัฐอเมริกาได้รับการรับรองว่าสามารถกำจัดโรคหัดได้ในปี 2543 แต่คำว่า "กำจัดโรคหัด" ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีผู้ติดเชื้อเกิดขึ้นอีกเลย

ตามหลักระบาดวิทยา การกำจัดโรคหัดหมายถึงการไม่มีการแพร่ระบาดของเชื้อภายในประเทศอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาอย่างน้อย 12 เดือน ภายใต้ระบบเฝ้าระวังโรคที่มีประสิทธิภาพ

ประเทศที่ได้รับการรับรองสถานะดังกล่าวจึงยังสามารถพบผู้ติดเชื้อจากต่างประเทศได้ตราบใดที่สามารถควบคุมไม่ให้เกิดการแพร่ระบาดต่อเนื่องภายในประเทศเป็นเวลานาน

อย่างไรก็ตาม การกลับมาระบาดของโรคหัดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะจำนวนผู้ป่วยที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในปี 2569 ทำให้เกิดความกังวลว่าสหรัฐอเมริกาอาจสูญเสียสถานะดังกล่าว หากไม่สามารถหยุดยั้งการแพร่กระจายของเชื้อได้

สถานการณ์ในเพนซิลเวเนียซึ่งมีผู้ป่วยมากกว่า 1,000 ราย และมีรายงานผู้เสียชีวิต 5 ราย เป็นตัวอย่างที่สะท้อนให้เห็นว่าการระบาดครั้งนี้ยังไม่สามารถควบคุมได้อย่างสมบูรณ์

ขณะที่จำนวนผู้ป่วยทั่วประเทศใกล้แตะ 4,000 ราย ความสามารถของแต่ละรัฐในการเพิ่มอัตราการฉีดวัคซีน ตรวจพบผู้ติดเชื้ออย่างรวดเร็ว และหยุดยั้งการแพร่ระบาดในชุมชน จะมีความสำคัญต่อการควบคุมสถานการณ์ในระยะต่อไป