พี่ชายฮลุน ตัดสินใจลาออก หลังถูกจี้กลับไปทำงานทั้งที่กำลังจัดงานศพน้อง ลั่น “มึงเป็น ตม.เหรอ” สะท้อนวุฒิภาวะผู้นำ

พี่ชายฮลุน ตัดสินใจลาออก หลังถูกจี้กลับไปทำงานทั้งที่กำลังจัดงานศพน้อง ลั่น “มึงเป็น ตม.เหรอ” สะท้อนวุฒิภาวะผู้นำ

วันที่ 1 ก.ย. 2569 นายสมศักดิ์ บุตรศรี หรือ มอส พี่ชายของฮลุน โซโล่ โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก Klose Mos เปิดใจถึงเหตุผลที่ตัดสินใจลาออกจากบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง หลังต้องเผชิญเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกว่าไม่สามารถทำงานต่อในสภาพแวดล้อมดังกล่าวได้ โดยเฉพาะช่วงเวลาที่น้องชายเสียชีวิตในต่างประเทศ และเขาต้องเดินทางไปจัดการเรื่องศพและประสานงานต่าง ๆ เพื่อนำน้องกลับบ้าน

มอสเล่าว่า จากชีวิตประจำวันที่เคยทำงานตามปกติ วันหนึ่งต้องเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อเดินทางไปจัดการเรื่องของน้อง ทั้งประสานงานกับหลายหน่วยงาน ติดต่อสถานทูต จัดการเอกสาร รวมถึงเรื่องการเดินทางและการนำร่างน้องกลับประเทศไทย ช่วงเวลานั้นแทบไม่ได้นอน เพราะต้องประสานงานต่อเนื่องทั้งคืน ขณะเดียวกันก็พยายามจัดการเรื่องงานให้เรียบร้อย

เขายืนยันว่าได้แจ้งการลาเป็นลายลักษณ์อักษร และพูดคุยเรื่องระยะเวลาการลากับบริษัทตามขั้นตอน โดยไม่ได้ขาดงานหรือลาเกินระเบียบ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างนั้นกลับทำให้เขาได้เห็น ทัศนคติและวิธีคิดของผู้จัดการคนหนึ่งอย่างชัดเจน

มอสระบุว่า มีคำพูดหลายอย่างที่ทำให้รู้สึกสะเทือนใจ เช่น “มึงเป็น ตม.เหรอ” “คุณไปแล้วจะทำอะไรได้” “เป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกันเหรอ” และ “ไม่มีคนอื่นทำให้เหรอ” รวมถึงการพยายามถามว่าเรื่องดังกล่าวเร่งด่วนมากแค่ไหน และสามารถกลับมาทำงานก่อนได้หรือไม่ ทั้งที่ขณะนั้นเขากำลังอยู่ในช่วงจัดการกับการสูญเสียครั้งใหญ่ของครอบครัว

ยิ่งไปกว่านั้น ในวันที่ร่างน้องเดินทางกลับมาถึงบ้าน ครอบครัวเพิ่งมีโอกาสบำเพ็ญกุศลให้น้องเพียง 2 วัน เขายังคงอยู่ในช่วงจัดการความสูญเสียและเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับน้อง แต่กลับได้รับโทรศัพท์ให้ติดตามเรื่องการกลับไปทำงาน พร้อมคำถามในลักษณะว่า “รู้ว่ายุ่งแล้วงานคุณล่ะ”

สำหรับมอส สิ่งที่ติดอยู่ในใจจึงไม่ใช่เพียงว่า “พูดอะไร” แต่คือ “คิดอย่างไร” ถึงสามารถพูดกับคนที่กำลังสูญเสียคนในครอบครัวด้วยถ้อยคำลักษณะดังกล่าวได้

เขาระบุว่าไม่ได้คาดหวังให้ผู้จัดการเข้ามาช่วยจัดการเรื่องครอบครัว และไม่ได้ต้องการสิทธิพิเศษจากองค์กร เพราะเข้าใจดีว่าทุกคนมีหน้าที่และงานที่ต้องรับผิดชอบ แต่สำหรับเขาแล้ว การเป็นผู้จัดการหรือผู้นำไม่ได้หมายถึงเพียงการบริหารงานหรือทำให้ลูกน้องทำตามคำสั่งเท่านั้น

วุฒิภาวะ วิธีคิด การรู้จักแยกแยะสถานการณ์ และการให้เกียรติความเป็นมนุษย์ของคนตรงหน้า ก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน โดยเฉพาะในวันที่คนคนหนึ่งกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่หนักที่สุดในชีวิต

เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้มอสเริ่มถามตัวเองว่า หากต้องใช้ชีวิตและทำงานอยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีทัศนคติแบบนี้ต่อไป เขาจะสามารถอยู่กับมันได้หรือไม่ และคำตอบที่ได้คือ “อยู่ไม่ได้”

หลังเสร็จสิ้นภารกิจบำเพ็ญกุศลของน้อง เขาจึงตัดสินใจลาออกจากงาน โดยวันที่ 18 สิงหาคม เขากลับไปทำงานตามปกติและตั้งใจทำงานให้ครบถ้วนจนถึงสิ้นเดือน เพื่อให้ทุกอย่างเรียบร้อยที่สุด

กระทั่งวันที่ 23 สิงหาคม ซึ่งตรงกับวันเกิดของตัวเอง มอสเปิดใจกับแม่และยายว่า ไม่ไหวกับบุคคลประเภทนี้ และไม่สามารถทำงานต่อในสภาพแวดล้อมที่มีทัศนคติแบบนี้ได้ สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือเรื่องรายได้และความเป็นอยู่ของครอบครัว เพราะตัวเขาเองก็ยังมีหน้าที่ต้องหาเงินมาดูแลคนในบ้าน

แต่คำตอบจากแม่และยายกลับทำให้เขารู้สึกโชคดีที่มีครอบครัวคอยอยู่ข้าง ๆ โดยบอกกับเขาในทำนองว่า “ไม่เป็นไรลูก กลับมาอยู่บ้านเราก็ได้ บ้านเราก็มี ข้าวเราก็มีกิน ออกมาพักก่อน”

แม้ลึก ๆ เขายอมรับว่ายังคงกังวลเรื่องอนาคต แต่ที่ผ่านมาได้วางแผนชีวิตและการเงินของตัวเองเอาไว้ มีเงินสำรองฉุกเฉินสำหรับช่วงที่อาจต้องว่างงานประมาณ 1-2 ปี หรืออาจนำไปเริ่มต้นทำธุรกิจเล็ก ๆ เพื่อให้ยังมีทางเลือกในการเริ่มต้นชีวิตใหม่

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขายังไม่ได้วางแผนอนาคตอย่างจริงจัง เพราะเรื่องของน้องยังมีอีกมากที่ต้องจัดการ ทั้งเรื่องคดี เอกสาร การประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ และเรื่องอื่น ๆ ที่ยังไม่จบ

“วันนี้ผมเลือกครอบครัวก่อน” คือสิ่งที่มอสตัดสินใจ และหลังจากนี้เขาตั้งใจทุ่มเวลาและกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อจัดการเรื่องของน้องให้ดีที่สุด ส่วนอนาคตของตัวเองค่อยว่ากันอีกครั้ง

มอสยังย้ำด้วยว่า การตัดสินใจลาออกไม่ได้เกิดจากความเกลียดงานหรือเกลียดเพื่อนร่วมงาน เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีคนคอยช่วยเหลือและให้กำลังใจ และยังคงรู้สึกขอบคุณทุกคนเหมือนเดิม

สิ่งที่เขาตัดสินใจเดินออกมา คือ สภาพแวดล้อมและทัศนคติของคนบางคน ที่ทำให้เขารู้สึกว่าไม่สามารถทำงานต่อไปได้

ท้ายที่สุด มอสฝากข้อคิดถึงคนที่มีลูก มีพ่อแม่ หรือมีสมาชิกในครอบครัวทำงานอยู่กับองค์กรต่าง ๆ ว่า ไม่มีใครรู้ว่าวันหนึ่งคนในครอบครัวจะต้องเจอกับอะไร อาจสูญเสียคนสำคัญกะทันหัน ต้องเดินทางไปจัดการเรื่องเร่งด่วน หรือจำเป็นต้องหยุดงานเพื่อดูแลครอบครัวในวันที่ชีวิตกำลังพังลงมา

เขาไม่ได้เขียนเรื่องนี้เพื่อให้ใครสงสาร และไม่ได้ต้องการให้ใครออกไปโจมตีใคร เพียงต้องการเล่าประสบการณ์ของตัวเอง และอยากให้เป็นข้อคิดว่า

“ตำแหน่งไม่ได้ทำให้ใครเป็นผู้นำ”

เพราะการเป็นผู้นำไม่ได้มีเพียงความสามารถในการบริหารงาน แต่ต้องมี วุฒิภาวะ ทัศนคติที่ดี รู้จักแยกแยะสถานการณ์ และที่สำคัญต้องไม่ลืมว่า คนที่เรากำลังบริหารอยู่ก็เป็นมนุษย์เหมือนกับเรา

ในวันที่ครอบครัวของใครสักคนกำลังสูญเสีย บางครั้งเขาอาจไม่ได้ต้องการอะไรจากองค์กรเลย เพียงต้องการ พื้นที่เล็ก ๆ ให้ได้กลับไปจัดการชีวิตและครอบครัวของตัวเองก่อน

สำหรับมอส นี่คือบทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิตการทำงาน และเขาเลือกที่จะเดินออกมาโดยไม่ได้เกลียดงาน ไม่ได้เกลียดเพื่อนร่วมงาน และไม่ได้เสียใจที่ครั้งหนึ่งเคยทำงานที่แห่งนี้

เขาเพียงเลือกกลับมาอยู่กับครอบครัว ในวันที่ครอบครัวต้องการเขามากที่สุด