หนุ่ม กรรชัย หลุดถามกลางรายการ “ทำไมมึงไม่ขายเอง ได้เงินเยอะกว่าขายให้ดีลเลอร์” หลังผู้เสียหายเล่าปมลงทุนธุรกิจก๋วยเตี๋ยวเรือกึ่งสำเร็จรูป

        หนุ่ม กรรชัย หลุดถามกลางรายการ “ทำไมมึงไม่ขายเอง ได้เงินเยอะกว่าขายให้ดีลเลอร์” หลังผู้เสียหายเล่าปมลงทุนธุรกิจก๋วยเตี๋ยวเรือกึ่งสำเร็จรูป

        เดือดตั้งแต่ต้นรายการ สำหรับ โหนกระแส วันที่ 1 กันยายน 2569 หลัง “คุณแพร” หนึ่งในผู้เสียหาย ออกมาเล่าถึงปัญหาจากการลงทุนทำธุรกิจก๋วยเตี๋ยวเรือกึ่งสำเร็จรูป เลอรส โดยเธอระบุว่า จุดเริ่มต้นมาจากการเป็นดีลเลอร์หรือตัวแทนจำหน่ายสินค้าตามปกติในช่วงโควิด ก่อนจะรู้จักและพูดคุยกับคู่กรณี และต่อมาจึงตัดสินใจทำธุรกิจด้วยกัน

        คุณแพรเล่าว่า ในช่วงหนึ่งอีกฝ่ายแจ้งว่าสินค้าที่เหลืออยู่ในโรงงานจะมีลูกค้ามารับซื้อทั้งหมด และต้องการให้เธอ เปิดบิลใหม่เพื่อซื้อสินค้าไปขายต่อให้กับลูกค้าของอีกฝ่าย โดยเสนอราคาให้เธอในราคาซองละ 15 บาท จากต้นทุน 18 บาท

        ประเด็นนี้ทำให้ หนุ่ม กรรชัย พยายามอธิบายภาพรวมของดีลให้คนดูเข้าใจว่า ลักษณะดังกล่าวอาจทำให้ดีลเลอร์รู้สึกว่าเป็นโอกาสในการทำกำไรจากส่วนต่างราคา ขณะเดียวกันก็เกิดคำถามสำคัญว่า แล้วทำไมเจ้าของสินค้าจึงไม่ขายให้ลูกค้าเองโดยตรง หากสามารถขายได้ในราคาที่สูงกว่า?

        จากนั้นหนุ่ม กรรชัยได้ลองสมมติสถานการณ์ให้เห็นภาพ โดยยกตัวอย่างว่า หากดีลเลอร์ซื้อก๋วยเตี๋ยวเรือกึ่งสำเร็จรูปจำนวน 10,000 ซอง ในราคาซองละ 18 บาท เท่ากับต้องจ่ายเงิน 180,000 บาท แต่ไม่จำเป็นต้องนำสินค้าไปเก็บเอง เพราะเจ้าของสินค้าจะนำไปขายต่อในราคา 200,000 บาท ทำให้เกิดส่วนต่างกำไรประมาณ 20,000 บาท หรือซองละ 2 บาท

        และจังหวะนั้นเอง หนุ่ม กรรชัยถึงกับหลุดถามแบบตรง ๆ ว่า“ทำไมมึงไม่ขายเอง ไอ้เ...้ย ขอโทษจริง ๆ นะ ทำไมมึงไม่ขายเอง มึงได้เงินเยอะกว่าอีก จะไปขายให้ดีลเลอร์ในราคาซองละ 18 บาททำไม มึงก็ขายเองดิ ถ้าได้ 200,000 บาท”

        คำถามนี้กลายเป็นหนึ่งในช่วงที่คนดูสะดุดทันที เพราะเป็นการตั้งคำถามแบบง่าย ๆ ว่า หากผู้ขายสามารถขายสินค้าให้ลูกค้าได้ในราคาที่สูงกว่าอยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องผ่านดีลเลอร์และแบ่งส่วนต่างให้คนอื่นด้วย?

        ด้านคุณแพรอธิบายว่า ช่วงเวลานั้นมีการปรับราคาสินค้าขึ้น และมีลูกค้าบางรายที่ต้องการซื้อในราคาประมาณ 20 บาทต่อซอง แต่เธอยังได้รับราคาที่ 18 บาทต่อซอง จึงมองว่าเป็นโอกาสที่จะช่วยระบายสินค้า และต้องการให้ทุกฝ่ายสามารถปรับราคาขึ้นไปพร้อม ๆ กัน

        เรื่องนี้จึงกลายเป็นอีกหนึ่งประเด็นที่ต้องย้อนดูรายละเอียดของ โครงสร้างการซื้อขายทั้งหมด ว่าแต่ละฝ่ายเข้าใจเงื่อนไขอย่างไร มีการตกลงเรื่องสินค้าและการชำระเงินแบบไหน และเงินที่จ่ายไปถูกนำไปใช้ในลักษณะใด

        ส่วนตัวผมมองว่า สิ่งที่หนุ่ม กรรชัยถามเป็นคำถามที่คนดูหลายคนน่าจะคิดเหมือนกัน

        เพราะเมื่อเอาตัวเลขง่าย ๆ มาวางตรงหน้า แล้วพบว่า ซื้อมาในราคาหนึ่ง แต่มีตลาดรองรับในราคาที่สูงกว่า คำถามว่า “ทำไมไม่ขายเอง?” จึงเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ

        แต่ในโลกธุรกิจจริงก็ต้องดูให้ครบทุกมุมเช่นกัน เพราะบางครั้งการขายผ่านดีลเลอร์อาจมีเหตุผลเรื่อง การกระจายสินค้า ฐานลูกค้า เงินทุน ความเสี่ยง หรือการบริหารสต๊อก

        ดังนั้นสิ่งสำคัญที่สุดจึงไม่ใช่แค่ตัวเลขกำไร 2 บาทต่อซอง

        แต่คือคำถามว่า ทุกฝ่ายเข้าใจข้อตกลงตรงกันตั้งแต่แรกหรือไม่ และสินค้าที่มีการชำระเงินแล้วนั้นถูกส่งมอบตามเงื่อนไขที่ตกลงกันไว้หรือไม่ เพราะถ้าทุกอย่างชัดเจนตั้งแต่ต้น ธุรกิจก็เดินต่อได้แต่ถ้า เงินออกไปแล้ว สินค้าไม่มาตามที่ตกลง และคู่สัญญาแต่ละฝ่ายเข้าใจดีลไม่เหมือนกัน

        จากธุรกิจที่ควรสร้างกำไร ก็อาจกลายเป็น ปัญหาข้อพิพาทที่ลากยาวจนมีผู้เสียหายออกมาร้องเรียนและนี่เองคือเหตุผลว่า ทำไมเวลาทำธุรกิจ “เอกสาร สัญญา หลักฐานการโอนเงิน และเงื่อนไขการส่งมอบสินค้า” ถึงสำคัญกว่าคำพูดที่คุยกันปากเปล่าอย่างมาก

        สุดท้ายตัวเลขในกระดาษอาจตอบได้ว่าใครซื้อเท่าไร ใครจ่ายเท่าไร แต่สิ่งที่จะตอบว่าเกิดอะไรขึ้นจริง ต้องกลับไปดูหลักฐานทั้งหมด