โรงพยาบาล มทส. แจงแล้ว ปม ผ้าก๊อซค้างในช่องคลอด คนไข้ต้องกลับไปหลายรอบ ก่อนจบด้วยคำขอโทษ

โรงพยาบาล มทส. แจงแล้ว! ปม “ผ้าก๊อซค้างในช่องคลอด” คนไข้ต้องกลับไปหลายรอบ ก่อนจบด้วยคำขอโทษ

กลายเป็นเรื่องที่หลายคนติดตามกันอยู่ในตอนนี้

        หลังมีการแชร์ประสบการณ์ของผู้ป่วยรายหนึ่ง ซึ่งเข้ารับการรักษาที่ โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี (มทส.) ก่อนจะพบภายหลังว่า ยังมี ผ้าก๊อซเหลืออยู่ในช่องคลอด

        ที่ทำให้คนตั้งคำถามหนักกว่าเดิม คือกว่าจะได้รับการแก้ไข ผู้ป่วยต้องเดินทางไปโรงพยาบาล หลายรอบ แถมระหว่างทางยังเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เรื่องยืดเยื้อออกไปอีก

        ล่าสุดวันที่ 31 สิงหาคม 2569 ทางโรงพยาบาลออกมาชี้แจงเรื่องนี้แล้ว พร้อมแสดงความเสียใจและขออภัยต่อผู้ป่วยและครอบครัว

        จากคำชี้แจงของโรงพยาบาล ระบุว่า ผู้ป่วยเข้ารับการ ตัดชิ้นเนื้อปากมดลูกด้วยห่วงไฟฟ้า หรือ LEEP เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม

        เนื่องจากแพทย์พบว่าปากมดลูกมีขนาดใหญ่ จึงมีการแพ็คผ้าก๊อซไว้ 2 ชิ้น ได้แก่ แทมปอน 1 ชิ้น และวาสลีนก๊อซอีก 1 ชิ้น ซึ่งโรงพยาบาลระบุว่าเป็นขั้นตอนตามมาตรฐานการรักษาต่อมา วันที่ 22 สิงหาคม หลังครบ 48 ชั่วโมง แพทย์เวรนำออกให้ 1 ชิ้น ก่อนให้ผู้ป่วยกลับบ้าน

        แต่ปัญหาอยู่ตรงนี้หลังจากนั้นแพทย์ผู้ทำการผ่าตัดกลับมาตรวจสอบประวัติการรักษา และพบว่า ยังมีผ้าก๊อซเหลืออยู่อีก 1 ชิ้นทางโรงพยาบาลจึงติดต่อผู้ป่วยให้กลับมานำออกทันที แต่เนื่องจากผู้ป่วยมีข้อจำกัดในการเดินทาง จึงนัดกลับมาในวันที่ 23 สิงหาคม

        พอถึงวันที่ 23 ผู้ป่วยเดินทางกลับมาที่โรงพยาบาลตามนัดแต่จังหวะนั้นเอง ทีมสูตินรีแพทย์กำลังเร่งช่วยเหลือผู้ป่วยวิกฤตที่มีภาวะ น้ำคร่ำอุดตันในกระแสเลือด (Amniotic fluid embolism)

        ทางโรงพยาบาลจึงไม่สามารถจัดแพทย์มาดูแลได้ทันที และแจ้งให้ผู้ป่วยรอประมาณ 3-4 ชั่วโมงสุดท้ายด้วยข้อจำกัดเรื่องการเดินทาง ผู้ป่วยจึงขอกลับก่อน และนัดหมายมาใหม่ในช่วงเช้าวันที่ 24 สิงหาคม ทางโรงพยาบาลระบุว่า ได้จัดคิวให้เป็น คิวแรกแต่พอถึงเวลา 09.00 น. กลับไม่พบผู้ป่วยภายหลังจึงทราบว่า ผู้ป่วยตัดสินใจไปโรงพยาบาลใกล้เคียง เพื่อให้นำผ้าก๊อซออก

        และตรงนี้เองก็เกิดปัญหาขึ้นอีกหลังนำผ้าก๊อซออก ผู้ป่วยมีอาการ เลือดซึมออกมาไม่หยุดโรงพยาบาลดังกล่าวจึงส่งตัวกลับมาที่ โรงพยาบาล มทส. เพื่อรักษาต่อครั้งนี้ทางทีมแพทย์จึงรับผู้ป่วยไว้เป็น ผู้ป่วยใน และทำการรักษาด้วยการแพ็คแทมปอนซ้ำร่วมกับอะดรีนาลีน เป็นเวลา 48 ชั่วโมงจนวันที่ 26 สิงหาคม จึงสามารถนำผ้าก๊อซออกได้อย่างปลอดภัย

        โดยการรักษาช่วงหลังมีทีมแพทย์อีกชุดเข้ามาดูแล เนื่องจากแพทย์ผู้รักษาเดิมติดภารกิจอื่น และโรงพยาบาลยืนยันว่า ไม่มีการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมจากผู้ป่วย

อ่านมาถึงตรงนี้

        ผมว่าหลายคนคงไม่ได้สงสัยกันแค่เรื่องว่าผ้าก๊อซเหลือได้อย่างไรแต่สิ่งที่น่าจะติดใจไม่แพ้กันคือ เมื่อโรงพยาบาลทราบว่ามีผ้าก๊อซเหลืออยู่ แล้วทำไมกระบวนการแก้ไขถึงทำให้ผู้ป่วยต้องเดินทางกลับไปกลับมาหลายครั้ง

        เพราะในมุมของคนไข้ การกลับโรงพยาบาลแต่ละครั้งไม่ใช่เรื่องเล็กเลยมีทั้ง ค่าเดินทาง เวลา ความกังวล และความไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายตัวเองยิ่งถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพโดยตรง คนไข้ยิ่งอยากได้คำอธิบายที่ชัดเจนว่า

        เกิดอะไรขึ้น
        ต้องทำอะไรต่อ
        และจะได้รับการแก้ไขเมื่อไหร่

        เรื่องนี้ทางโรงพยาบาลเองก็ยอมรับในแถลงการณ์ว่า เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้ผู้ป่วยต้องเดินทางไปกลับหลายรอบ และไม่ได้รับคำชี้แจงรวมถึงการสร้างความเข้าใจที่เพียงพอก่อนออกจากโรงพยาบาลพร้อมระบุว่าจะนำเหตุการณ์ไป ทบทวนกระบวนการทำงานและวางมาตรการป้องกันไม่ให้เกิดเหตุซ้ำ

ส่วนตัวผมมองว่า การออกมาชี้แจงและยอมรับในส่วนที่ต้องปรับปรุงเป็นเรื่องที่ควรทำ

        เพราะบางครั้งความผิดพลาดในระบบอาจเกิดขึ้นได้ แต่สิ่งที่คนไข้คาดหวังหลังเกิดปัญหา คือ การแก้ไขที่รวดเร็ว การสื่อสารที่ตรงไปตรงมา และการดูแลที่ทำให้รู้สึกว่าไม่ได้ถูกปล่อยให้รับมือกับปัญหาเพียงลำพัง

        สุดท้ายแล้ว เรื่องนี้คงต้องมองกันให้ครบทุกมุม ทั้งมุมของ โรงพยาบาล บุคลากรทางการแพทย์ และที่สำคัญที่สุดคือผู้ป่วยที่ต้องเป็นคนเผชิญกับเหตุการณ์ทั้งหมด

        และหวังจริง ๆ ว่าเหตุการณ์นี้จะเป็นบทเรียนสำคัญ ไม่ใช่แค่สำหรับโรงพยาบาลแห่งเดียว แต่สำหรับระบบการรักษาทุกแห่งว่า เวลามีอะไรผิดพลาด คนไข้ควรได้รับรู้และได้รับคำอธิบายอย่างชัดเจนที่สุด

         เพราะบางทีสิ่งที่คนไข้ต้องการ อาจไม่ได้มีแค่การรักษาแต่คือการได้รู้ว่า “ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับฉัน และฉันควรทำอย่างไรต่อ”

แล้วถ้าเป็นคุณ

        คุณคิดว่าเรื่องนี้ จุดที่ควรนำไปแก้ไขมากที่สุดคือเรื่อง “ขั้นตอนการรักษา” หรือ “การสื่อสารกับคนไข้”

มาคุยกันครับ