"เด็กชายหมาป่า"บุคคลในตำนานเสียชีวิตแล้วด้วยวัย 80 ปี เขาถูกพ่อแท้ๆ ทิ้งตั้งแต่อายุ 7 ขวบ และถูกเลี้ยงดูโดยหมาป่าเป็นเวลา 12 ปี

มาร์กอส โรดริเกซ ปันโตฮา บุคคลในตำนานของสเปนที่รู้จักกันในนาม "เด็กชายหมาป่า" ถูกเลี้ยงดูโดยหมาป่าเป็นเวลา 12 ปี เขาพยายามปรับตัวเข้ากับสังคมมนุษย์หลังจากกลับไปอยู่กับฝูงหมาป่า แต่ความปรารถนาที่จะกลับไปอยู่กับฝูงก็ไม่ได้รับความสนใจ เมื่อไม่นานมานี้ มีข่าวการเสียชีวิตของปันโตฮา ซึ่งได้รับการยืนยันจากรัฐบาลจังหวัดโอเลนเซในแคว้นปกครองตนเองกาลิเซีย เขาอายุ 80 ปี

จากรายงานของสื่อต่างประเทศหลายแห่ง ปันโตยาถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเด็กเนื่องจากความโชคร้ายของครอบครัว และอาศัยอยู่กับหมาป่าบนภูเขาเป็นเวลา 12 ปี ประสบการณ์การเอาชีวิตรอดอันเหลือเชื่อของเขาทำให้โลกตกตะลึง และเขาได้รับการยกย่องว่าเป็น "เมาคลีตัวจริงแห่งสเปน" ข่าวเศร้าครั้งนี้ดึงดูดความสนใจจากทั่วโลกอีกครั้ง และร่วมไว้อาลัยต่อเรื่องราวชีวิตอันพลิกผันของบุคคลในตำนานผู้นี้

ย้อนกลับไปดูชีวิตอันเป็นตำนานของปันโตยา เขาเกิดในปี 1946 และสูญเสียแม่ไปเมื่ออายุได้สามขวบ ต่อมาก็ถูกทารุณกรรมจากแม่เลี้ยง ด้วยความยากจน เมื่ออายุได้ประมาณเจ็ดขวบ พ่อของเขาจึงส่งเขาไปทำงานกับคนเลี้ยงแกะชราในเทือกเขา
โมเรนา แต่คนเลี้ยงแกะชราก็เสียชีวิตอย่างกะทันหันในเวลาต่อมา ทำให้ปันโตยาต้องอยู่ลำพังในป่าโดยปราศจากผู้ดูแล และต้องอาศัยการดูแลจากหมาป่าเพื่อความอยู่รอด ตามความทรงจำของปันโตยา แม่หมาป่าจะแบ่งเนื้อให้เขาหลังจากเลี้ยงลูกๆ แล้ว แม้กระทั่งใช้ลิ้นลูบไล้เขา ราวกับเป็นสมาชิกในครอบครัว ตลอด 12 ปีต่อมา ปันโตยาเรียนรู้ที่จะหาผลเบอร์รี่และเห็ดป่ากับหมาป่า และแม้กระทั่งล่าสัตว์เลื้อยคลานอย่างน่าอัศจรรย์ ทำให้เขารอดชีวิตในโลกธรรมชาติที่โหดร้ายได้

ในปี 1965 หน่วยรักษาความปลอดภัยพลเรือนของสเปนพบปันโตยาซึ่งขณะนั้นอายุ 19 ปี ขณะลาดตระเวนอยู่บนภูเขา เจ้าหน้าที่พบเขาเท้าเปล่า เปลือยกายครึ่งท่อน คลานสี่ขา ตอบคำถามได้เพียงเสียงคราง มือและเท้าของเขาเต็มไปด้วยหนังด้านหนา เนื่องจากวิถีชีวิตที่ดุร้ายของเขา เจ้าหน้าที่จึงต้องควบคุมตัวเขาและพาตัวกลับไป น่าเศร้าที่เมื่อปันโตยาได้กลับมาพบกับพ่อแท้ๆ ของเขาในอีกหลายปีต่อมา พ่อของเขากลับไม่ได้รับการลงโทษในข้อหาทารุณกรรมและทอดทิ้ง และยังปฏิบัติต่อลูกชายอย่างเย็นชา

เมื่อกลับคืนสู่สังคมมนุษย์ ปันโตยาประสบปัญหาการปรับตัวอย่างมาก ความวุ่นวายและเสียงดังของเมืองสมัยใหม่ทำให้เขากลัว และความไร้เดียงสาและความใจดีของเขาทำให้เขาตกเป็นเหยื่อของการหลอกลวงจากเพื่อนๆ อยู่บ่อยครั้ง ปันโตยาสารภาพว่าผู้คนมักเยาะเย้ยเขาเพราะไม่เข้าใจการเมืองหรือกีฬาในยุคปัจจุบัน และความซับซ้อนและความเย็นชาของสังคมมนุษย์ทำให้เขารู้สึกหลงทาง สำหรับเขาแล้ว ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดยังคงอยู่ในป่าที่บริสุทธิ์ ที่ซึ่งเขารักสัตว์ป่ามากกว่ามนุษย์

ในช่วงบั้นปลายชีวิต ปันโตยาพยายามกลับไปยังภูเขาเพื่อตามหาฝูงหมาป่าของเขา แต่เนื่องจากตอนนี้เขามีกลิ่นตัวมนุษย์และน้ำหอมติดตัว หมาป่าจึงไม่ยอมเข้ามาใกล้ แม้ว่าจะตอบสนองต่อเสียงเรียกของเขาก็ตาม เรื่องราวชีวิตอันเป็นตำนานของปันโตยาได้ถูกนำไปดัดแปลงเป็นภาพยนตร์อีกด้วย