เจาะตำนาน เซ็กซ์ทอยโบราณ นวัตกรรมกามศิลป์ 2,000 ปี ที่ล้ำจนยุคนี้ต้องยอมแพ้

หลายคนมักคิดว่าอุปกรณ์เกี่ยวกับเรื่องเพศเป็นของใหม่ที่เพิ่งเกิดตามยุคเทคโนโลยี แต่พอไปดูหลักฐานทางโบราณคดีจริง ๆ จะเห็นว่ามนุษย์พยายามสร้างและพัฒนาเครื่องมือแบบนี้กันมานานมากแล้ว บางชิ้นเก่าเกินกว่าจะจินตนาการด้วยซ้ำ และไม่ได้ถูกทำแบบลวก ๆ แต่มีการออกแบบอย่างตั้งใจชัดเจน

หลักฐานที่เก่าที่สุดชิ้นหนึ่งถูกพบที่ Hohle Fels Cave ในประเทศเยอรมนี เป็นวัตถุหินขัดเงายาวประมาณ 20 เซนติเมตร อายุราว 28,000 ปี ซึ่งเก่ากว่ายุคสร้างพีระมิดอียิปต์หลายหมื่นปี นักโบราณคดีจากมหาวิทยาลัยทือบิงเงินเสนอว่าอาจเกี่ยวข้องกับพิธีกรรมหรือการใช้งานเชิงสรีรวิทยา แม้จะยังมีการถกเถียงกันอยู่ก็ตาม

ขยับมาที่เอเชียในช่วง ราชวงศ์ฮั่น มีการค้นพบวัตถุจากสำริดและหยกในสุสานชนชั้นสูง รวมถึงสุสานของ หลิว เซิง ที่มณฑลเหอเป่ย ซึ่งถูกขุดพบในปี ค.ศ. 1968 จุดที่ทำให้หลายคนสนใจคือโครงสร้างภายในที่ถูกทำให้กลวง นักวิชาการบางส่วนเชื่อว่าอาจออกแบบมาเพื่อใส่ของเหลวหรือปรับอุณหภูมิให้ใกล้เคียงร่างกายมนุษย์

เอาจริง ๆ นะ แค่แนวคิดเรื่อง “ควบคุมอุณหภูมิ” ก็ถือว่าก้าวหน้าแล้วสำหรับยุคนั้น เพราะปัจจุบันอุตสาหกรรมก็ยังใช้หลักเดียวกัน เพียงแค่เปลี่ยนวัสดุและเทคโนโลยีให้ปลอดภัยขึ้นเท่านั้นเอง หลักคิดพื้นฐานแทบไม่ได้เปลี่ยนไปเลย

ฝั่งญี่ปุ่นใน ยุคเอโดะ ก็มีสิ่งที่เรียกว่า “รินโนะทามะ” ซึ่งเป็นลูกบอลโลหะขนาดเล็กสองลูก ภายในมีลูกตุ้มหรือวัสดุที่เคลื่อนไหวได้ เมื่อร่างกายขยับก็จะเกิดแรงสั่นเบา ๆ โดยไม่ต้องใช้ไฟฟ้า แนวคิดนี้ยังคงถูกใช้มาจนถึงปัจจุบันในอุปกรณ์บางประเภท

ที่หลายคนเข้าใจผิดคือคิดว่าเรื่องพวกนี้ไม่มีหลักฐานหรือเป็นแค่เรื่องเล่า แต่ความจริงถูกศึกษาในสาย ประวัติศาสตร์เพศวิถี อย่างจริงจัง มีงานวิจัยและหนังสือจำนวนมาก รวมถึงงานของนักประวัติศาสตร์อย่าง Hallie Lieberman ที่รวบรวมข้อมูลเชิงวิชาการไว้ชัดเจน

อีกจุดที่น่าสนใจคือเครื่องสั่นไฟฟ้าเครื่องแรกถูกจดสิทธิบัตรในปี ค.ศ. 1883 โดย Joseph Mortimer Granville ซึ่งในตอนนั้นถูกใช้ในบริบททางการแพทย์ ไม่ใช่สินค้าเพื่อความบันเทิงแบบที่เราเข้าใจกันในปัจจุบัน

ถ้ามองภาพรวมจะเห็นว่าวัสดุและเทคโนโลยีเปลี่ยนไปตามยุค ตั้งแต่หิน ไม้ หนัง งาช้าง ไปจนถึงโลหะ ยาง พลาสติก และซิลิโคนทางการแพทย์ในปัจจุบัน แต่สิ่งที่แทบไม่เปลี่ยนเลยคือ “แนวคิดพื้นฐาน” ที่มนุษย์พยายามพัฒนาเครื่องมือให้ตอบสนองต่อร่างกายและความรู้สึกของตัวเอง

ผมว่าประเด็นนี้มันชัดมาก มนุษย์ไม่ได้เพิ่งมาสนใจเรื่องนี้ แต่สนใจมานานตั้งแต่ก่อนมีภาษาเขียน เพียงแค่แต่ละยุคเลือกจะเปิดเผยหรือปิดบังต่างกัน บางช่วงอย่างกรีก-โรมันดูเปิดกว้างกว่า ขณะที่บางยุคอย่างวิคตอเรียนกลับเข้มงวดมาก

อีกมุมหนึ่งที่ผมมองว่าน่าสนใจคือ การศึกษาประวัติศาสตร์แบบนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความหวือหวา แต่มันทำให้เห็นว่าเรื่องเพศเป็นทั้งเรื่องชีววิทยา วัฒนธรรม และสังคมผสมกันอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัวอย่างที่หลายคนเข้าใจ

พอมองกลับมาที่ปัจจุบันที่เทคโนโลยีไปไกลถึงขั้นเชื่อมต่อผ่านแอปหรืออินเทอร์เน็ตได้แบบเรียลไทม์ มันก็อดคิดไม่ได้ว่า เรากำลังก้าวหน้าไปไกลจริง ๆ หรือแค่กำลังพัฒนาสิ่งเดิมในรูปแบบที่ซับซ้อนขึ้น แล้วถ้าคนในยุคโบราณได้เห็นเทคโนโลยีวันนี้ เขาจะทึ่ง…หรือจะรู้สึกว่ามันไม่ต่างจากสิ่งที่เขาเคยคิดไว้แล้วกันแน่