ธุรกิจญี่ปุ่นกังวลว่าจะสูญเสียแรงงานชาวเวียดนาม

     ท่ามกลางความกังวลว่าเศรษฐกิจเวียดนามเติบโตอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่เงินเยนอ่อนค่าลง จนอาจทำให้แรงงานไม่สนใจมาทำงานในญี่ปุ่นอีกต่อไป "โยชิฮิสะ ทาวาระ" จึงพยายามหาทุกวิถีทางเพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิตความเป็นอยู่ เพื่อรักษาแรงงานฝึกงานไว้กับองค์กร

     ที่ท่าเรือประมงเมืองโชชิ จังหวัดชิบะ กะการทำงานของ "โฮ ถิ ถวี ญึง" วัย 38 ปี เริ่มต้นในเวลา 08.00 น. บนสายพานการผลิต เธอทำหน้าที่ตัดหัว ตัดหางปลา และ ส่งเข้าเครื่องย่างอย่างคล่องแคล่ว ทุกขั้นตอนต้องใช้สมาธิอย่างสูง

     "โฮ ถิ ถวี ญึง" กล่าวว่า "ช่วงแรกฉันรู้สึกสับสน เพราะมีหลายขั้นตอน แต่ตอนนี้สามารถปรับตัวได้แล้ว" และ "ในบรรดาพนักงาน 80 คนของโรงงานแปรรูปปลากระป๋อง มีแรงงานจากเวียดนามถึง 16 คน รวมถึงฉันด้วย"

     "โยชิฮิสะ ทาวาระ" ประธานบริษัท กล่าวว่า "อุตสาหกรรมหลักของพื้นที่แห่งนี้ พึ่งพาแรงงานต่างชาติอย่างมาก โดยเฉพาะแรงงานจากเวียดนาม ตั้งแต่การประมง การขนถ่ายสินค้า ไปจนถึงกระบวนการแปรรูป" และ "สิ่งที่ผมกังวลอย่างยิ่ง คือ แรงงานอย่าง "โฮ ถิ ถวี ญึง" จะเลิกทำงานในญี่ปุ่น..."

     ความกังวลดังกล่าวมีเหตุผลรองรับ เนื่องจากเศรษฐกิจญี่ปุ่นกำลังเผชิญกับปัญหาสังคมผู้สูงอายุ ในขณะที่ประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะเวียดนาม กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว และ ระดับค่าจ้างก็ค่อยๆปรับตัวสูงขึ้น

     "โฮ ถิ ถวี ญึง" เดินทางมาญี่ปุ่นเมื่อช่วงฤดูร้อนปีที่ผ่านมา โดยทิ้งสามีและลูกชายวัย 8 ขวบไว้ที่บ้านเกิด ในเวียดนาม แม้เธอจะทำงานวันละ 14 ชั่วโมง แต่มีรายได้เพียงประมาณ 500 ดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งยังไม่เพียงพอต่อค่าครองชีพและการดูแลครอบครัว โดยเฉพาะเมื่อฐานะทางเศรษฐกิจของสามีถดถอยลง

     การตัดสินใจกู้เงิน 3,800 ดอลลาร์ เพื่อมาทำงานที่ญี่ปุ่น จึงเปรียบเสมือนการพนันครั้งใหญ่ โดย "โฮ ถิ ถวี ญึง" กล่าวว่า "การเดินทางมาคนเดียวในประเทศที่ไม่คุ้นเคย และ ต้องทิ้งลูกเล็กไว้เบื้องหลัง เป็นการตัดสินใจที่ยากมาก แต่ฉันอยากทำงานอย่างเต็มที่ เพื่อให้ลูกได้มีโอกาสได้รับการศึกษาที่ดีในอนาคต!!"

     ปัจจุบัน หลังหักค่าเช่าที่พักและค่าใช้จ่ายต่างๆแล้ว "โฮ ถิ ถวี ญึง" มีรายได้สุทธิประมาณ 830 ดอลลาร์ เธอประหยัดอย่างมากและส่งเงินกลับบ้านเดือนละประมาณ 510 ดอลลาร์ ส่วนที่เหลือใช้จ่ายอย่างเรียบง่ายในหอพัก ความสุขในแต่ละคืนของเธอ คือ การวิดีโอคอลพูดคุยกับลูกชาย...

     เพื่อรักษาแรงงานอย่าง "โฮ ถิ ถวี ญึง" ไว้ บริษัทของ "โยชิฮิสะ ทาวาระ" ซึ่งมีประวัติยาวนานถึง 96 ปี ได้ปรับเปลี่ยนนโยบายหลายประการ เขาซื้ออาคาร 3 ชั้น มาปรับปรุงเป็นหอพักที่สะดวกสบาย พร้อมครัวครบครัน ในช่วง 3 ปีที่ผ่านมา เขาให้ความสำคัญกับการรับสมัครแรงงานหญิง อายุมากกว่า 30 ปี เนื่องจากเห็นว่ากลุ่มนี้มีความอดทน และ เห็นคุณค่าของโอกาสในการทำงานมากกว่า

     อย่างไรก็ตาม "โยชิฮิสะ ทาวาระ" ยอมรับถึงความเป็นจริงอันโหดร้ายว่า "เศรษฐกิจญี่ปุ่นซบเซา ขณะที่เวียดนามกำลังพัฒนา อีกทั้งบางประเทศก็เสนอค่าจ้างที่สูงกว่า" และ "ผมเคยเห็นแรงงานฝึกงานในโรงงานใกล้เคียงจำนวนไม่น้อย ลาออกไปทำงานนอกระบบ หรือ ย้ายไปทำงานในประเทศอื่น"

     เพื่อรับมือกับสถานการณ์ดังกล่าว ญี่ปุ่นมีแผนจะยกเลิกโครงการฝึกงานด้านเทคนิคแบบเดิม ซึ่งถูกวิพากษ์วิจารณ์ว่าเป็นการเอาเปรียบแรงงานราคาถูก และ แทนที่ด้วยระบบใหม่ในปี 2027 ที่จะให้สิทธิประโยชน์แก่แรงงานมากขึ้น

     สำหรับ "โฮ ถิ ถวี ญึง" เธอวางแผนจะกลับเวียดนาม หลังจากครบ 3 ปี หากสถานะทางการเงินมั่นคงแล้ว แต่เพื่อนร่วมงานของเธออย่าง "เหงียน ถิ กิม ถ่วน" วัย 40 ปี กลับเลือกที่จะอยู่ต่อในญี่ปุ่น ภายใต้วีซ่าแรงงานทักษะเฉพาะทางต่อ เพื่อส่งเสียลูกทั้ง 2 คน เรียนมหาวิทยาลัย...

     "โยชิฮิสะ ทาวาระ" กล่าวเสริมว่า "แรงงานไม่ได้มาที่นี่ เพียงเพื่อทำงานเท่านั้น พวกเขามีชีวิตและสิทธิในการเลือก หากพวกเขาตัดสินใจอยู่ต่อ เราก็มีหน้าที่ต้องเดินเคียงข้าง และ รับผิดชอบร่วมกัน!!"

อ้างอิง : https://vnexpress.net/doanh-nghiep-nhat-lo-mat-lao-dong-viet-5001850.html