โศกนาฏกรรมที่เกิดจาก "การกระทําของความรัก"

" โศกนาฏกรรมที่เกิดจาก "การกระทําของความรัก" "

ตอนที่ 1 :: คดีฟุรุยะ ฮิเดโอะ

ในฤดูใบไม้ร่วงปี 1954 มีชายที่น่าสงสัยคนนึงที่กำลังลงมาจากรถไฟลงยังสถานี ชินกะชิ เส้นโทบุ โทโจ จังหวัดไซตามะ ผู้ชายคนนั้นป้วนเปี้ยนอยู่รอบๆสถานี พอเริ่มตกกลางคืนเขาก็เริ่มลงมือทำอะไรบางอย่างทันที่ สายตาของเขาเห็นหลังของหญิงคนหนึ่ง ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะก้าวลงบนทางเดินที่ทุ่งนา ผู้ชายคนนั้นก็กระโดดมาจากข้างหลัง " เมียจ๋ามาอยู่ที่นี่เอง " ผู้ชายคนนั้นบีบคอผู้หญิงด้วยมือสองข้างอย่างเต็มแรง ชายคนนั้นมีชื่อว่า ฟุรุยะ ฮิเดโอะ ในตอนนั้นอายุ29ปี

...................................

ย้อนไป 5 ปี ก่อนเกิดเหตุ ฟุรุยะพบกับ ฟุมิเอะ ( นามสมมุติ ตอนนั้นอายุ18ปี ) ฟุรุยะที่ได้พบกับเธอที่แดนซ์ฮอลที่ยามานาชิและได้ตกหลุมรักเธอโดยทันที

เขาได้ไปบ้านเกิดของฟุมิเอะอย่างไม่รอช้าเพื่อขอแต่งงาน แต่ว่าพ่อแม่ของเธอที่เห็นว่าเขาไม่มีงานประจำจึงไม่ยอม ฟุรุยะคิดว่าถ้าเขาหางานสุจริตทำได้พ่อแม่ของเธอก็คงอนุญาตให้แต่งงานได้ เขาจึงไปโตเกียวเพื่อหางาน แต่ว่าก็อยู่ได้ไม่นานนัก หนึ่งปีต่อมาก็กลับไปที่ยามานาชิและกลับไปที่บ้านของฟุมิเอะอีกครั้งแต่ว่า ก็ยังไม่ได้รับการยอมรับ ฟุรุยะจึงตะคอกใส่พ่อแม่ของฟุมิเอะ

" ความเหนื่อยยากทั้งหมดที่โตเกียวนั้นก็เพื่อแต่งงานกับฟุมิเอะ การแต่งงานของสองคนมันเป็นเรื่องของสัญญาไม่ใช่รึไง "

ฟุรุยะที่ดื้อดึงกับการขอแต่งงานนั้นทำให้ฟุมิเอะและครอบครัวเริ่มเบื่อหน่าย พ่อแม่ของฟุมิเอะที่เริ่มรู้สึกถึงภัยอันตราย จึงฝากเธอไว้กับญาติ แต่ว่าฟุรุยะสืบหาที่อยู่ของเธอจนเจอและบุกไปถึงที่บ้าน ฟุมิเอะเริ่มกลัวเขาจึงย้ายที่ไปที่โตเกียวและชิซุโอกะ แต่ว่า ฟุรุยะก็หาที่อยู่ของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย

「หรือว่าฟุมิเอะเกิดแต่งงานแล้วหล่ะ ?」พอคิดเช่นนั้น ความรักก็เปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง " ต่อให้หลบซ่อนที่ไหนก็จะหาจนเจอ ต่อให้ต้องใช้เวลาชั่วชีวิตก็จะไล่ตามให้ดู " ยิ่งรักมากก็แค้นมากทวีคูณ

หลังจากนั้น1ปี ในที่สุดก็เขาก็หาเธอจนเจอที่สถานีไซตามะ กลางทุ่งนาที่ห้อมล้อมไปด้วยความมืด ฟุรุยะปล่อยมือทั้งสองข้างที่บีบคอเธออยู่ประเดี๋ยว และใช้เทะนุกุย (ผ้าเช็ดมือที่ทำจากฝ้าย)พันคอของเธอคนที่เขาเคยคลั่งรักด้วย พอผ่านไปซักพักนึงเธอก็ขาดอากาศหายใจจนเสียชีวิตและการกระทำของเขาหลังจากนี้มันเหนือคำบรรยายมาก

..........................................

เพราะความขุ่นเคืองของเขายังไม่จางหายไปและต้องการทำให้คุณค่าความเป็นหญิงของเธอหายไป จึงตัดสัญลักษณ์ของความเป็นหญิง (อวัยวะเพศ) ออก และแม้เธอจะเสียชีวิตแล้วก็ตาม แต่เพื่อไม่ให้เธอสามารถเดินไปไหนได้ เขาใช้มีดพับที่พกมาตัดขาทั้งสองข้าง ในตอนแรกเขาตัดหน้าอกด้านขวาออก ต่อไปก็ขาด้านขวา และขาซ้ายตามลำดับ……（จากคำให้การที่เป็นลายลักษณ์อักษร）

ที่กลางทุ่งนานั้นฟุรุยะได้ฆ่าผู้หญิงคนนั้นและหั่นศพของเธอ ศพที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เขานำไปทิ้งลงในบ่อหมักปุ๋ยและทิ้งกระจัดกระจายตามทุ่งนาหรือกอหญ้า

แต่ว่าในวันถัดมา เขาถึงรู้สึกได้รู้ตัวว่าได้ทำเรื่องผิดมหันต์ พอเขาเห็นหนังสือพิมพ์รายงานว่าเหยื่อที่เขาฆ่าไม่ใช่ฟุมิเอะแต่เป็นคนอื่น หรือก็คือผู้หญิงที่เขาฆ่าไม่ใช่ฟุมิเอะ เป็นเพียงแค่ลูกสาวชาวนาที่บางทีจะเดินผ่านมาแถวนี้เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์หรือเกี่ยวข้องกับฟุรุยะเลย เขาฆ่าคนอื่นเพียงเพราะคิดว่าเป็นฟุมิเอะและหั่นศพเธอเป็นชิ้นๆ

หลังจากเกิดคดีได้ 74 วัน ฟุรุยะก็ถูกจับกุม ในการตัดสินครั้งแรกเขาถูกต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตแต่ฟุรุยะไม่เห็นชอบคำตัดสินและยื่นอุทธรณ์ต่อศาล และการพิจารณาอุทธรณ์จึงได้เริ่มต้น และผู้หญิงที่ปรากฎตัวที่แท่นให้การของพยานนั่นก็คือ……ฟุมิเอะคนนั้น

ฟุรุยะจ้องมองเธอจากที่นั่งของจำเลย ผู้หญิงที่เขาคลั่งรัก และไล่ตามเธอมาตลอดในตอนนี้ปรากฎตัวอยู่ข้างหน้านี้แล้ว มันช่างตลกร้ายที่ความปรารถนาของเขาได้สมหวังที่ศาลแห่งนี้ เพียงแต่ว่าเธอคนนั้นพูดกับผู้พิพากษาอย่างชัดเจนว่า

" ฟุรุยะคิดว่าฉันเป็นคนรักของเขาและมันน่ารำคาญมากๆ เขาไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตัวฉันเลยซักนิดเดียว "

หลังจากที่เธอพูดเช่นนั้น ฟุรุยะที่อยู่ที่นั่งของจำเลยก็ลุกขึ้นมาทันที เขาได้สะบัดที่ตำรวจที่พยายามจับกุมเขา และได้ใช้ ทัพพีไม้ที่ซ่อนเอาไว้แทงที่อกด้านขวาของฟุมิเอะ ทำให้ที่ศาลเกิดความยุ่งเหยิง ทัพพีไม้หักออกหลังจากที่แทงอกลึกเพียง1เซนติเมตร โชคยังดีที่ชะตาชีวิตของฟุมิเอะยังไม่ขาด หลังจากนั้นคำตัดสินแรกที่จำคุกได้ถูกยกเลิกและเปลี่ยนเป็นตัดสินประหารชีวิตฟุรุยะ

ในวันที่27 พฤษภาคม 1959 ได้ทำการประหารชีวิต ฟุรุยะ ฮิเดโอะ ในวัย34ปี ทีเรือนจำมิยากิ แต่จนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเขาก็ไม่สามารถลืมฟุมิเอะที่ทำให้เขาได้รับโทษประหารได้ เขาได้กล่าวเช่นนี้

" พอมองกาแล็กซี่ในฟ้าที่มืดมิด ผมเห็นกระโปรงสีขาวของฟุมิเอะที่แผ่สีขาวพริ้วไหวบนท้องฟ้าสีดำ ก็มันช่วยไม่ได้นะ…… "