"อุ๊ หฤทัย" ร่ายยาว อธิบายชัดๆ ทำไมต้องมี ม.112 ?

..โดยโพสต์ระบุว่า "ทำไมต้องมี ม.112 ? ตอบ เพื่อความสงบสุขของสังคมไทย อธิบาย แม้หลายคนวิจารณ์สถาบันด้วยความเคารพด้วยข้อเท็จจริง ไม่ใส่ร้าย(ซึ่งก็ไม่โดน ม.112 หรือโดนแต่หลุด) แต่ก็มีอีกหลายคนวิจารณ์ด้วยความเกลียดชัง(ซึ่งบางทีก็เป็นการด่าทอ และใส่ร้ายด้วยข้อมูลเท็จ)

ประเด็นแรก ที่ผ่านมามีการกล่าวหาว่า ม.112 ใช้ในการกลั่นแกล้งทางการเมืองจึงต้องขอให้ยกเลิก นี่เป็นตรรกะวิบัติชัดๆ หากเจ้าหน้าที่รัฐใช้กฎหมายในทางมิชอบคุณก็ต้องปรับปรุงการสืบสวนสอบสวน หรือวิธีพิจารณาความไม่ใช่ไปโทษที่ตัวกฏหมาย (เช่นสมมุติตำรวจยัดยาให้ผู้ต้องหา เราต้องยกเลิกกฎหมายยาเสพติดรึเปล่า?) หรือไม่ก็ปรับปรุงตัวกฎหมายให้ชัดเจนมากขึ้นว่ากรณีใดถือว่าผิด ไม่หว่านแหกำกวมจนตีความขัดแย้งกันได้ แต่ไม่ใช่การยกเลิก

ประเด็นที่สองในสายตานักสิทธิมนุษยชน รวมไปถึงต่างชาติ กฎหมายฉบับนี้ถือว่ากดทับ ละเมิดเสรีภาพในการพูดของประชาชน แต่อย่าลืมว่ามีประชาชนอีกส่วนหนึ่งที่ไม่เห็นด้วย เขาก็มีสิทธิเสรีภาพในความเชื่อและศรัทธา หากเขาออกมาตอบโต้ชี้แจงแล้ว แต่ฝ่ายที่ด่าไม่ยอมฟัง จงใจละเมิดหนักข้อ จะเกิดอะไรขึ้น? ก็ลองไปดูง่ายๆกรณี ชาลี แอปโด ของฝรั่งเศส มีการเขียนการตูนล้อเลียนพระศาสดา ชาวมุสลิมเขาก็แสดงการไม่เห็นด้วยตามวิถีคือประท้วง ยื่นหนังสือ ฯลฯ แต่ถูกเพิกเฉยจากสังคมฝรั่งเศส รวมไปถึงรัฐ ฝ่ายถูกกระทำก็เหมือนกับหมดทางออก อันความเจ็บแค้นชิงชังเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะไปห้ามไม่ให้เกิดไม่ได้(แต่ป้องกันไม่ให้เกิดได้) ดังนั้นจึงเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น สำนักพิพม์การตูนนั้นโดนคนบุกกราดยิง ครูโรงเรียนโดนฆาตกรรมอย่างสยดสยอง มีการฆ่าคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ในโบสถ์ ฯลฯ นี่คือรางวัลของเสรีภาพในการแสดงออกหรือ?

ในช่วงปีที่ผ่านมา ผู้ใหญ่ของบ้านเมืองเห็นไปในทางที่ให้ งดใช้ ม.112 เพื่อตอบสนองต่อการเรียกร้องเหล่านี้ให้มีเสรีภาพในการพูดมากขึ้น มีโอกาสจะโดนคดีง่ายๆน้อยลง แทนที่จะใช้เสรีภาพในการวิจารณ์อย่างสร้างสรรค์ แต่คนเหล่านี้ไม่สำเหนียก กลับใช้เสรีภาพเพื่อสนองความเกลียดชังในเบื้องลึกของจิตใจตัวเอง ด่าทอ เสียดสี ประชดประชัน ใสร้ายด้วย Fake News นำไปสู่ความวุ่นวายในวงกว้าง คนเหล่านี้แทนที่จะวิจารณ์ ด่าทอแล้วพอใจกลับไปชักชวนคนอื่นโดยเฉพาะเยาวชนให้มาเชื่อแบบตัวเองด้วย ซึ่งมันก็นำมาสู่ความแตกแยกในสังคมเป็นวงกว้าง

ล่าสุดเหตุการณ์ที่หน้ารัฐสภาเป็นตัวอย่างที่ชัดเจน มวลชนสองกลุ่ม กลุ่มนึงมาเพื่อสนับสนุนร่าง iLaw ที่มีแนวโน้มว่าจะแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับสถาบันฯ อีกฝ่ายมาเพื่อคัดค้าน ฝ่ายแรก จาบจ้วงล่วงละเมิดต่อสถาบันฯ ฝ่ายหลักปกป้อง แต่เมื่อเข้ามาใกล้กันก็เกิดการปะทะ หรือเหตุการณ์ที่นักการเมืองบางกลุ่มลงพื้นที่โดนโห่ โดนไล่ เพราะประชาชนสงสัยว่าคนเหล่านี้อยู่เบื้องหลังการละเมิดสถาบันฯ ยังเคราะห์ดีที่ยังไม่มีใครตาย(แต่ยิงกันแล้ว) ยังไม่มีความรุนแรงชัดเจนในทุกหย่อมหญ้า ดังนั้นการที่นายกฯ ประกาศใช้กฎหมายทุกมาตรา นั่นหมายถึงรวม ม.112 ด้วย ก็เป็นการเสมือนดับไฟมิให้ลุกลาม หากใครหมิ่นใครจาบจ้วงก็จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย ประชาชนอีกฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยก็จะได้เบาใจ ไม่ตกเป็นทาสของความโมโห โกรธแค้น แล้วลงมือกระทำเองโดยพลการอย่างเช่นในกรณี ชาลีแอปโดและฝรั่งเศส

ส่วนเยาวชนที่ไม่ค่อยรู้เรื่องการเมืองเท่าไหร่ ถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองเพื่อสร้างความแตกแยกมาตลอดก็จะได้เพลาๆลงมั่งมีสติยั้งคิดมากขึ้น ลองคิดดูว่าถ้าเยาวชนเหล่านี้ไปทำผิด ม.112 ผ่านทางโซเชียล ประชาชนอ่านข้อความ หรือได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากจุดไหนของประเทศ ก็สามารถแจ้งความที่ท้องที่นั้นๆได้ทันที หากเป็นคดีขึ้นมาเยาวชนเหล่านี้ก็ลำบากเพราะต้องเสียเวลา เสียเงิน เสียสุขภาพจิต ประเทศชาติได้อยู่กันอย่างถ้อยทีท้อยอาศัยมากขึ้น หมายเหตุ​ บทความ​ดีๆนี้จาก​ "อาโป๊ะ​ เจ้าพ่อตลาดหุ้น" อุ๊ กล่าว