อาคาร บอมเบย์เบอร์มา อายุ 120 ปี อนุสรณ์ค้าไม้เมืองแแพร่ ถูกทุบทิ้ง

หายไปไหนอ่ะ!! ใครให้รื้อ ใครทุบทิ้ง??

อาคาร บอมเบย์เบอร์มา อายุ 120 ปี อนุสรณ์ค้าไม้เมืองแแพร่ อันตรธานหายไปจากพื้นที่ โดย นายธีรวุฒิ กล่อมแล้ว ประธานภาคีเครือข่ายอนุรักษ์เมืองเก่าแพร่ ออกมาเรียกร้องเมื่อ 15 มิ.ย.63 ว่าสำนักงานของ บริษัทอีสเอเชียติกส์ ส่วนของอาคารที่สวนรุกขชาติเชตวัน จ.แพร่ มีอาคารไม้เก่าแก่อายุ 120 ปีของบริษัทบอมเบย์เบอร์ม่า ที่เคยเป็นสำนักงานการประกอบธุรกิจไม้ในเมืองไทย และ ป่าสักอันสมบูรณ์ที่สุดในไทยmujจังหวัดแพร่ในอดีต ซึ่งบริษัทต่างชาติเข้ามาทำไม้ เมื่อสัมปทานไม้หมดลง ยังมีร่องรอยประวัติศาสตร์ให้เห็นมาจนปัจจุบัน

หลังมีโครงการปรับปรุงซ่อมแซมอาคารศูนย์เรียนรู้ป่าไม้ สวนรุกขชาติเชตะวัน บริเวณชุมชนเชตะวัน ริมแม่น้ำยม อ.เมือง ผู้รับจ้างเป็นบริษัทรับเหมา มีมูลค่า 4,560,000 บาท เข้ามาดำเนินการ ปรากฏมีการทุบทิ้งอาคารไม้เก่าแก่ของบริษัทบอมเบย์เบอร์ม่า ทำให้ชาวแพร่ช็อคไปตามๆกัน เนื่องจากเป็นอาคารไม้เก่าแก่ที่เห็นกันมานานและมีอายุ 120 ปี ถูกรื้อถอนเหลือแต่ซากหักปรักพัง ซึ่งต้องเข้าไปสอบถามหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในฐานะคนเมืองแพร่ว่า สาเหตุข้อเท็จจริงเป็นอย่างไร?

ในความรู้สึกของคนแพร่แล้ว ประวัติศาสตร์อันยาวนานกว่า 120 ปีเกี่ยวกับการทำไม้ของบริษัทต่างชาติที่ทิ้งรอย เรื่องราวให้ได้ศึกษา และอนุสรณ์สถานให้คนรุ่นหลังได้ศึกษาแต่ไม่ทราบเหตุผลที่ทุบทิ้งขนาดนี้ ซึ่งวันที่ 16 มิถุนายน 2563 เวลา 10.00. กลุ่มจะเข้าไปพบหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง และรับทราบเท็จจริง และหาคำตอบให้คนแพร่

ที่มาของ อาคารบริษัท บอมเบย์ เบอร์มา เทรดดิ้ง ซึ่งเข้ามาทำไม้ในเมืองแพร่ตั้งแต่ ปีพศ 2432 ซึ่งมีอายุราว 127 ปี ตั้งอยู่ที่บริเวณท่าน้ำบ้านเชตวันอำเภอเมืองจังหวัดแพร่ ซึ่งเป็นแหล่งพักไม้ โดยหลังจากที่ หมดสัญญาสัมปทานป่าไม้ในเมืองแพร่ทางบริษัทได้ยกให้ ไว้กับรัฐ

ในอดีตนั้นบริษัทบอมเบย์ เบอร์มา เป็นบริษัทสัญชาติอังกฤษเริ่มทำไม้ในประเทศพม่าก่อนเพื่อส่งออกไม้ไปยังจีนอินเดียซึ่งจะใช้ไม้สักในการต่อเรือซึ่งถือว่าเป็นไม้ที่มีคุณภาพโดยในภายหลังเริ่มเข้ามาทางภาคเหนือของไทย เนื่องจากป่าไม้ยังอุดมสมบูรณ์ และค่าสัมปทานถูกกว่าในพม่า จึงได้นำคนงานพม่า เข้ามาด้วยเพื่อช่วยทำไม้ สำหรับอาคารหลังนี้ ที่ตั้งอยู่บริเวณท่าน้ำบ้านเชตวันสันนิษฐานว่า เริ่มจากบริเวณท่าน้ำ บ้านเชตวันในอดีตเป็นที่พักไม้ที่ล่องมาทางเหนือแม่น้ำ ก่อนที่จะล่องตาม แม่น้ำยมลงไปจนถึงกรุงเทพแล้ว แปรรูปต่อที่โรงงานในพระนครก่อนที่จะขึ้นเรือส่งออกไปยังประเทศต่างๆ

ขณะนั้น ไม้สักถือเป็นสินค้าส่งออกของประเทศไทยอันดับ 2 ของประเทศรองจากข้าว การทำไม้ในจังหวัดแพร่ต้องใช้แรงงานเป็นจำนวนมากทั้งช้างทั้งคน ทำให้คนแพร่ ได้รับการถ่ายทอดวิธีการทำไม้จากต่างชาติ ที่เข้ามาสัมปทานไม้ เป็นระยะเวลายาวนานกว่า 50 ปี หลังจากที่หมดสัมปทาน ชาวบ้านบางส่วนจึงต้องหาทาง ดำเนินชีวิตจากทักษะที่ได้ทำมา ทำให้เกิดปัญหาการตัดไม้ ผิดกฎหมายมากขึ้นเนื่องจากในสมัยก่อนเจ้าหน้าที่ มีจำนวนน้อยดูแลไม่ทั่วถึง

ปัจจุบันชาวจังหวัดแพร่จำนวนไม่น้อย ที่ยังมีอาชีพทางด้านทำไม้ แต่จะเป็นไม้จากป่าปลูกซึ่งปัจจุบันจังหวัดแพร่เป็นจังหวัดหนึ่งที่ มีความอุดมสมบูรณ์ของป่าไม้ เป็นอันดับ 7 ของประเทศไทย มีป่าปลูกแห่งแรกของประเทศไทยที่ยังคงรักษาไว้จวบจนชนปัจจุบัน