"บ้านสวนที่สวยดุจเมืองในเทพนิยาย" จนหลายคนต้องขอไปเช็คอินสักครั้งในชีวิต

สื่อต่างประเทศรายงานว่า เฉินหยิงหยิง สาวชาวเมืองเวินโจว ซึ่งเป็นหนึ่งในศูนย์กลางการคมนาคมทางบกเมืองหนึ่งของประเทศจีน เธออายุ 40 ปี ก่อนหน้านี้เธอยุ่งกับธุรกิจทั้งชีวิต แต่พอหลังจากอายุ 40 ปี เธอทุ่มเงิน 600,000 หยวน (ราว 3 ล้านบาท) ซื้อบ้านวิลล่าสามชั้นพร้อมสวน ในเขตชานเมืองของเซี่ยงไฮ้ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เธอก็ใช้ชีวิตสันโดษ แป๊บเดียวก็ผ่านมา 15 ปีแล้ว

เธอก็ค่อยๆกลายเป็น คนสวน และถูกเหล่าบรรดาดอกไม้เรียกเธอว่า "ราชินี" เธอสร้างสวนสามแห่งภายในบ้านของตนเอง ก่อตั้งชุดปรัชญาการเพาะปลูกดอกไม้ ควบคุมความหลากหลายของดอกไม้อย่างเคร่งครัด และเพาะปลูกดอกไม้ที่ไม่ต้องพ่นยา แถมยังเก็บรวบรวมดอกเฟื่องฟ้าหลากหลายสี นานาพันธุ์

เฉินหยิงหยิงบอกว่า เธอไม่ค่อยออกบ้าน ไม่อยากห่างจากสวนของตนเองไปไหน ชีวิตแบบนี้เธอคาดหวังว่าอยากอยู่ถึง 90 ปี เพื่อสุนัขทั้ง 5 ของเธอ ทำให้เธอต้องย้ายออกไปนอกเมืองหน่อย

ในปี 2003 เธอจึงได้พาสุนัขทั้ง 5 ตัวไปอยู่ในบ้านชานเมือง เธอคิดสิ่งแรกคือสุนัขจะสามารถอยู่ได้ไหม? โดยไม่ได้นึกถึงตนเองก่อนเลย หลังจากนั้นเธอก็เก็บสุนัขมาเลี้ยงอีก 3 ตัว คนในเว่ยป๋อเรียกเธอว่า “ราชินี” บ้านหลังนี้เหมือนเป็นอาณาจักรแห่งสุนัขเลยก็ว่าได้ ส่วนเธอก็เป็นเหมือนเจ้าหญิงของพวกมัน

15 ปี ผ่านไปสุนัขแต่ละตัวก็ค่อยๆตายจากไป เธอก็เลยฝังพวกมันไว้ที่สวนดอกไม้นั่น บ้างครั้งก็เหมือนตนเองเป็นบ้า คุยกับหลุมฝังของพวกมัน สวนน้ำพุเล็กๆ นั้นก็ได้แรงบันดาลใจมาจากสุนัขตัวหนึ่งที่เคยเลี้ยง

บ้านหลังนี้เฉินหยิงหยิงแบ่งออกเป็น 3 โซนใหญ่ มีสวนหน้าบ้าน หลังบ้านและบนดาดฟ้าที่เป็นห้องกระจก เธอจัดตกแต่งดอกไม้ไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งหมดนี้เธอทำเองหมดเลย

เมื่อก่อนตอนอยู่เวินโจวเธอก็อาศัยกับคุณย่า บ้านก็จะคล้ายๆกับบ้านในปัจจุบัน เธอบอกว่าอยากทำบ้านที่นี่ให้เหมือนที่เวินโจวมากที่สุด เพราะอยากให้ความทรงจำเก่าๆในบ้านหลังนั้นอยู่ที่นี่ด้วย

บ้านปัจจุบันนี้ภายในดูสลัว สวนทั้งหน้าและหลังบ้าน ข้างๆยังมีสระน้ำ ดูแล้วเหมือนบ้านที่เคยอยู่อาศัยในช่วงสมัยเด็กๆ เลย ข้างบ้านก็มีคุณยายอายุ 90 ปีอาศัยอยู่ใกล้ๆ เธอชอบสวนของเฉินหยิงหยิงมากเมื่อเธอผ่านไปเธอจะยืนอยู่ที่ประตูของเธอ ดังนั้นเมื่อเฉินหยิงหยิงพบคุณยายคนนั้น ก็จะเชิญชวนเธอมานั่งในห้องเพื่อพูดคุยกับเธอ แต่มีหลายครั้งที่เธอกำลังยุ่งอยู่ในสวนหลังบ้าน ทำให้ไม่รู้ว่าคุณยายมา จากนั้นคุณยายก็เดินกลับไป

เฉินหยิงหยิงกลัวว่าคุณยายจะต้องยืนนาน จึงเอาเก้าอี้มาวางไว้หน้าบ้านให้คุณยาย หากเธอไม่อยู่บ้าน คุณยายก็สามารถมานั่งพักผ่อนได้ แต่สิ่งที่นึกไม่ถึงก็คือ ตรงนี้กลายเป็นจุดเช็คอินไปเลยโดยปริยาย ใครที่เดินผ่านไปมาก็จะชอบมานั่ง จากนั้นก็ถ่ายรูปเช็คอิน ก่อนหน้านี้บริเวณหน้าบ้านจะเป็นที่จอดรถ แต่เดี๋ยวนี้ตกแต่งใหม่เปลี่ยนมาเป็นเหมือนร้านอาหาร

ด้านในยังมีโต๊ะตัวใหญ่ เมื่อเพื่อนๆมาหาก็สามารถเข้ามานั่งคุยกันได้ หรือจะมานั่งดื่ม ทานข้าว อื่นๆ แถมเฉินหยิงหยิงยังทำมีของขวัญชิ้นเล็กๆสำหรับเพื่อนๆที่อยากได้ต้นไม้ไปเพาะปลูก

เมื่อเดินผ่านเข้าไปอีกนิดก็จะเป็นบริเวณส่วนด้านใน ซึ่งเป็นมุมที่เจ้าสุนัขทั้งหลายชอบมาก เป็นพื้นที่พักผ่อน พื้นที่ทำปุ๋ย แพลตฟอร์มที่ชอบน้ำและรังแมลงที่ฉันสร้างขึ้นเป็นพิเศษสำหรับสร้างแมลง

พ่อของเฉินหยิงหยิงก็ชอบการปลูกดอกไม้เช่นกัน กระถางแรกที่พ่อให้เธอก็คือ “ดอกเฟื่องฟ้า” นี่แหละ!

ในเซี่ยงไฮ้การจะปลูกต้นเฟื่องฟ้านอกบ้านนั้นเป็นเรื่องยากมาก ดังนั้นเธอจึงทำดาดฟ้าเป็นเพดานกระจก เพื่อทำเป็นห้องสำหรับปลูกเฟื่องฟ้าโดยเฉพาะ ทำให้ช่วงหน้าหนาวเธอสามารถมานั่งรับแดดที่นี่ได้ และยังกลายเป็นสวนห้องลับอีกด้วย เธอนำเฟื่องฟ้าแต่ละสีมารวมกัน

เธอย้ำว่าสวนดอกไม้ไม่จำเป็นต้องมีดอกไม้มากมายเต็มไปหมด ถ้าเช่นนั้นก็เหมือนแหล่งเพาะปลูกพันธุ์ไม้มากกว่า การปลูกดอกไม้ก็เหมือนการฝึกฝน ดูว่าความปรารถนาของคุณสามารถควบคุมได้ไหม?

เฉินหยิงหยิงกำลังสร้างสวนตามสี่ฤดู สวนฤดูใบไม้ผลิควรเป็นเหมือนเด็กผู้หญิง ประดับไปด้วยดอกไม้นับร้อย ดังนั้นในฤดูกาลนี้เธอจะต้นไม้พันธุ์เถาวัลย์

สายพันธุ์ในช่วงหน้าร้อนส่วนใหญ่เป็นไฮเดรนเยียสีขาวและมีไฮเดรนเยียสองชนิดหนึ่งคือ "ทูตสวรรค์สีขาว" และอีกหนึ่งคือ "เบลล่าแอนนา" ดอกไฮเดรนเยียจะบานในฤดูร้อน และเมื่อบานเสร็จแล้วจะถูกตัดแต่งและทำเป็นดอกไม้แห้งเพื่อตกแต่งภายใน

ส่วนดอกในฤดูใบไม้ร่วงส่วนใหญ่จะถูกครอบงำด้วยใบไม้ ฉะนั้นจะได้รับการตกแต่งด้วยใบไม้ที่หลากหลายพันธุ์ และแน่นอนว่าต้องมีดอกหอมหมื่นลี้ที่หอมหวาน

สิ่งแรกที่เธอจะทำหลังตื่นนอนตอนเช้าก็คือ วิ่งมาที่สวนดอกไม้ ตัดแต่งกิ่งไม้ กวาดเศษใบไม้ ดอกไม้ที่ล่วงหล่นพื้น บางครั้งทำเสร็จทั้งหมดก็ใช้เวลาไปแล้วครึ่งวัน

จากนั้นเธอค่อยไปห้องครัวเพื่อทำอาหาร ทำไปด้วยชมดอกไม้ในสวนไปด้วย หากมีจุดไหนที่ลืมรดน้ำก็จะวิ่งไปรดน้ำให้มัน เธอบอกว่าจดจำได้ทุกดอกที่มี

หลังจากที่สุนัขจากไปทั้งหมดแล้ว เธอก็รู้สึกโดดเดี่ยวและเหงา จึงมีเพื่อนส่งลูกแมวตัวหนึ่งให้ เธอจึงเอาที่นอนและห้องนอนเดิมของสุนัขให้แมวเหมียวไป ลูกแมวชอบที่มืด ด้านในห้องมีทั้งของเล่นและที่นอนของมัน เธอมักจะฟังเพลง เย็บปักถักร้อยและเล่นกับแมวประจำ

สวนแห่งนี้ยังเป็นที่ที่เธอพบปะกับเพื่อน ๆ หลายครั้งเมื่อพวกเขามาถึงก็จะนำของว่างเล็กๆ น้อยๆ มาให้ด้วย ทุกคนดื่มและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ใช้เวลาในสวนด้วยกัน เธอรู้สึกว่าผู้คนจะต้องทำงานหนักก่อนอายุ 40 ปีหลังจากอายุ 40 ปีพวกเขาสามารถทำสิ่งต่าง ๆ เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิต

ก่อนอายุ 40 เธออาศัยอยู่เหมือนผู้ชายคนหนึ่ง และเหนื่อยมากในทุกวัน ในเวลานั้นในฐานะที่เป็นผู้ประกอบอาชีพอิสระ ในทุกด้านของการผลิตเธอจะต้องลงมือทำเองทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ เมื่ออายุถึง 40 ปี เฉินหยิงหยิงก็ไม่อยากทำสิ่งเหล่านี้แล้ว เพราะเธอคิดว่าเงินที่หามาพอใช้แล้ว ตอนนี้สามารถพูดได้ว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ไร้สาระและชีวิตที่สงบ ทำสิ่งต่าง ๆ ตามความต้องการอยากทำทุกวัน

แม้ว่าตอนนี้จะไม่มีเงินมากเหมือนแต่ก่อน แต่เธอคิดว่าตอนนี้ในฐานะแบบนี้ก็ดีแล้ว ชีวิตเรียบง่ายสบายๆ มีความสุขที่สุด เวลาส่วนใหญ่ของเฉินหยิงหยิงจะอยู่บ้านทั้งวัน 2 ปีที่ผ่านมาไม่เคยเข้าเมืองเลย แต่เมื่อปลายปีต้องเข้าเมืองเพราะต้องไปขอวีซ่า เพราะต้องการไปประเทศเนเธอร์แลนด์เพื่อชมนิทรรศการดอกไม้ เนื่องจากมีเพื่อนบางคนกลัวว่าเธอจะเบื่อหน่ายกับชีวิต จึงอยากพาเธอออกไปเที่ยวบ้างเพื่อเป็นการผ่อนคลาย

เฉินหยิงหยิงกล่าวทิ้งท้ายว่า "ฉันอยากจะมีชีวิตแบบนี้ไปจนถึงอายุ 90 ปี ช่างเป็นชีวิตที่มีความสุขมากจริงๆ"

Cr : SaraDee.