"หนุ่มข้าราชการ" เงินเดือน 6,700 ไม่พอใช้ เปลี่ยนชีวิตเป็นพ่อค้ารองเท้า ปัจจุบันเขารวยเป็นล้าน (ภาพ)

เป็นอีกเรื่องราวที่สร้างแรงบันดาลใจให้ใครหลายๆคนที่กำลังท้อต่อโชคชะตา หมดหวังกับหนทาง รู้สึกท้อ วันนี้เราจะพาทุกคนไปรู้จักกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เรียกจบออกมาทำงานเงินเดือนเพียง 6,700 บาท จนเขารู้สึกว่าสิ่งที่มีอยู่มันไม่เพียงพอ อยากได้อะไรก็ไม่ได้ จึงหันทำอาชีพเสริมโดยการขายรอเท้าปฟชั่น โดยเรื่องราวได้โพสมาจาก Tananchai Tripijune โดยระบุข้อความว่า…

เรียนจบปริญญาตรีตอนอายุ22 ก็มีโอกาศได้เข้าทำงานราชการตั้งแต่ปิดเทอมวันแรก ที่ฝ่ายวิศวกรรม กรมชลประทาน เงินเดือน6,700บาท ไม่มีเดือนไหนเลยที่พอกิน อยากได้อะไรก็ไม่เคยได้เพราะเงินเดือนไม่พอ ต้องให้พ่อกะแม่เดือนละ2000 เหลือใช้เอง4700ทุกเกือน

เริ่มคิดแล้วว่าเงินเดือนน้อยไม่พอกิน เราอยากได้โทรศัพท์ อยากได้ ของใช่เหมือนเพื่อน ก็เริ่มคิดขายของจากไม่มีทุนเลยสักบาทเดียว. ไปกู้เงินพี่ไกด์มา5000เพื่อนั่งรถไปชื้อรองเท้าที่จตุจักรมาขาย

ตอนนั้นยังไม่มีรถยนต์ขับ มีแต่รถมอไซร์เวบ100เก่าๆขับขนของไปขายไปของแทรกที่ร้านข้างๆลงด้วย เริ่มจากใช้ผ้าคุมรถปูทำเป็นพื้น เพราะไม่มีเงินชื้อหญ้าเที่ยม

หลังจากหมดเวลางานราชการทุก16:30 เราก็จะขนของไปขายตามตลาดนัดใกล้ๆที่ทำงานไปทั้งชุดทำงาน

บางครั้งก็อายเวลาไปจองที่ขายของไปขอที่ขายของบางที่ต้องพรางตัว

ที่ไหนมีคนชื้อเราไปหมด ไม่ว่าจะงานวัด

งานกาชาดจังหวัดใกล้เคียงทำให้เราได้เพื่อนพ่อค้าแม่ค้ามากมาย

จนวันนึงมีคนเรงเห็นเราจะมีรายการติดต่อมามากมายมาของถ่ายแต่เราอายไม่กล้า. บางอันก็มาเล่นเกมส์กันที่หน้าร้านบ้างเพราะร้านเราวัยรุ้นเยอะ จากวันนี้เราเริ่มตั้งตัวได้

มีโอกาศได้ขายของใกล้ๆกับพี่เวย์

บางครั้งก็มีบ้างที่แอบลางานว่าป่วยไม่สบาย. แต่ขนของไปขายที่คลองถมจังหวัดลพบุรี. แต่สาวๆลพบุรีน่ารักมาได้เงินกลับบ้านมาหลายหมื่นทุกวัน

งานกาชาดเราก็ไปนะ10คืน

ตลาดเช้าตลาดนัดราชภัฏ เราก็ขายนะที่ไหนได้ตังเราไปทุกที่

โดนไล่ที่จนกระเด็ดออกมานอกถนน. แต่ก็ขอบคุณลูกค้าก็ยังตามมาชื้อทำให้มากำลังใจ

จนเก็บตังชื้อรถคันแรกได้ก็เริ่มออก ไปขายไกลๆแต่หลังเลิกงานนะ จำได้ว่าที่นี้สนามกีฬากองทัพอากาศ ทหารเยอะดี

งานวันพ่อพาครอบครัวกินข้าวเสร็จก็ต้องรีบขนของไปงานงานวันพ่อที่ตลาดเจ้าพรม

ลังเปล่าที่ใส่รองเท้าพื้นที่เหลือเราก็หาของมาขายเสริม. ข้างๆรองเท้า ดันขายดีอีก

เริ่มออกงานกาดชาด.

มีตลาดที่ไหนก็จะเจอพ่อค้าคนนี้ งานตรุษจีนเราก็ไป

จนเปิดหลายสาขา ต้องขอบคุณน้องๆที่ไม่เคยทิ้งกัน

สาขา2

บ้างครั้งอากาศก็ไม่เป็นใจกับพ่อค้าเปียกปอนไปทั้งตัว บางครั้งถึงกะไม่สบาย

เวลาไปลงของก็ไปคนเดียว

จนมีเงินเก็บ1,000,000 แรก ก็เริ่มทำบัญชี เอาความรู้ที่เรียนมาใช้ให้เป็นประโยชน์

แต่เราก็ไม่เคยมีแฟน. มีแต่คนนี้ไงแฟนเราสมัยนั้นตอนนี้โตเป็นหนุ่มแล้ว ปอเช่

พี่ส้มก็แวะมาอุดหนุนเรานะ

จนวันนึงได้มาขึ้นห้าง จำได้เลยลางานว่าไปต่างจังหวัดแต่แอบมาขายของ. มาขายไม่ได้บอกแม่เพราะกลัวแม่ว่า เพราะค่าที่วันละ2500 กลัวแม่คิดมากว่าแพง

จนขายได้วันแรก300คุ่ ดีใจรีบโทรบอกแม่แบบน้ำตาไหล

เริ่มลังเลกะงานที่ทำแล้วเพราะขายของ ได้กำไลช่วงนั้นอาทิตย์ละ8หมืน เดือนนึงมีเงินเก็บ240,000. กะเงินเดือนราชการ 15000 เริ่มลังเลว่าจะออกดีไหม

แต่ตัดสินใจยังไม่ออกดีกว่าเพราะ งก. ทำสองอย่าเลย. จนเริ่มไม่ไหว

งานเสริมเราก็รับนะ

เราเริ่มเป็นที่รู้จักของคนอยุธยา

ลูกค้าประจำเราเริ่มเยอะจนสาวๆอยุธาเรีกเราแต่พี่ออฟพี่ออฟ

มันทำให้ทุกวันของเรามีความสุข

จนมีร้านในห้างหลายที่ เริ่มแนะนำให้คนใกล้ตัวขายรองเท้า บางคนก็ได้ดีบางครั้งก็ได้ไม่ดีเพราะนะ แต่ละคนไม่เหมือนกัน

ชีวิตเริ่มลงตัว

เริ่มออกเที่ยวต่างประเทศใครจะชวนไปไหนออฟไปหมดเพราะมันคือเงินที่เราหามาเองด้วยน้ำแรง

จนเอาเงินสดที่เก็บไว้ทั้งหมดสร้างบ้านให้พ่อแม่เป็นของขวัญเวลาน้ำท่าวพวกเราจะไม่ต้องลำบากไปยืมโต๊ะที่วัดมาหนุนนอนกัน

ชีวิตเรายังต้องเจอเรื่องราวอีกมากมากว่านี้ ใครท้อก็อย่าถอย ไม่มีคนขยันคนไหนอด