ทาดาชิ ยานาอิ คนที่รวยสุดในญี่ปุ่น

Fast Retailing มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่โตเกียวประเทศญี่ปุ่น เริ่มผลิตเสื้อในแบรนด์ของตัวเองโดยเอาตัวอย่างมาจากบริษัท Gap ของอเมริกา แต่ปรากฎว่าตอนนี้ยอดขายแซงหน้าบริษัท Gap ที่อยู่อันดับ 4 ไปเรียบร้อยแล้ว สำหรับคำว่า Uniqlo มาจากชื่อดั้งเดิมคือ Unique Clothing จึงย่อเป็น Uni-Clo ต่อมาพนักงานสาขาในฮ่องกงสะกดชื่อบริษัทผิดเป็น Uni-Qlo แต่เจ้าของเห็นกลับถูกใจ จึงเปลี่ยนชื่อของตัวเองในสาขาญี่ปุ่นทั้งหมดเป็น Uniqlo

ปัจจุบันบริษัทมีพนักงานทั้งหมด 69,921 คนทั่วโลก มีสาขาในญี่ปุ่นทั้งหมด 837 สาขา และสาขานอกประเทศญี่ปุ่นอีก 17 ประเทศ 1,009 สาขา ซึ่งประเทศไทยมี 32 สาขา บริษัทมียอดขายทั่วโลกต่อปีประมาณ 5 แสนล้านบาท ที่น่าสนใจคือ บริษัทมีต้นทุนค่าสินค้า 52% ของรายได้ และค่าใช้จ่ายในการขาย อีก 39% หลังจากหักภาษีแล้วบริษัทเหลือกำไรเพียง 2.7% ของรายได้ ถ้า Uniqlo จะขายเอากำไรบางขนาดนี้ แบรนด์อื่นที่อยู่ในห้างก็คงจะมาขายแข่งให้ราคาถูกกว่าลำบาก

ที่น่าสนใจคือบริษัทมีค่าใช้จ่ายเงินเดือนพนักงานอยู่ที่ 242,003 ล้านเยนต่อปี ถ้าคิดจากพนักงาน 69,921 คนแล้ว เงินเดือนต่อคนจะตกอยู่ที่ 83,000 บาทต่อคนเลยทีเดียว สอดคล้องกับที่ข้อมูลที่ผมได้ทราบมาว่า Uniqlo ประเทศไทยรับพนักงานขายในร้านวุฒิปริญญาตรีขึ้นไป ซึ่งก็จะสัมผัสได้ว่าพนักงานในร้านเขาดูแตกต่างจากร้านอื่นจริงๆ

บริษัทมีทางเลือกที่จะจ้างพนักงานค่าแรงถูกกว่านี้ แต่บริษัทกลับเห็นว่าคุณภาพการบริการเป็นเรื่องสำคัญกว่ากำไรที่บริษัทจะได้มากขึ้น ซึ่งถ้าดูจากตัวเลขก็คงคุ้มค่าเพราะเฉลี่ยแล้วพนักงานหนึ่งคนทำยอดขายให้บริษัทประมาณ 600,000 บาทต่อเดือน พอได้พนักงานที่มีความสามารถ ยอดขายของบริษัทก็มากตาม

ถึงแม้ว่ากำไรของบริษัทต่อยอดขายจะบางมากจนอาจจะน้อยกว่าเสื้อผ้าที่ขายตามตลาดนัดด้วยซ้ำ แต่ด้วยคุณภาพความน่าเชื่อถือเข้าถึงคนทุกเพศทุกวัยทำให้ขายในปริมาณที่มาก และขยายสาขาไปเรื่อยๆได้ ซึ่งดูแล้วบริษัทนี้ก็น่าจะขยายสาขาได้อีกในหลายประเทศทั่วโลก เพราะพึ่งขยายสาขาไปเพียงแค่ 18 ประเทศเท่านั้น

ถ้าดูตัวอย่าง Starbucks และ Uniqlo บางทีธุรกิจก็ไม่ต้องการวิทยาศาสตร์ไฮเทคอะไรมากมายที่จะทำให้ประสบความสำเร็จ การทำธุรกิจธรรมดาเช่น ร้านกาแฟ ร้านเสื้อผ้า ก็สามารถประสบความสำเร็จได้ถ้าคุณภาพสินค้าและ บริการ ถูกใจผู้บริโภค