เมื่อฉันทดลองปิดเฟซบุ๊กจำนวน 1 วัน , และนี่คือสิ่งที่ได้เรียนรู้...

เราก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่คิดว่าน่าจะเยอะมากๆ เลย

ตื่นเช้า สิ่งแรกที่คว้าหมับทันทีคือโทรศัพท์มือถือ

เราเป็นคนที่ตื่นเช้ามาต้องเช็คข้อความเป็นอย่างแรก

ใครส่งมา มีธุระอะไร เรื่องงานหรือเปล่า หรือเร่งด่วนไหม

ต่อมาคือเช็คอีเมล ก่อนจะไปจบยาวๆ บนหน้าเฟซบุ๊ก

เฟซบุ๊กนี่หนักเลย เพราะบางทีเราเลื่อนๆ นิ้วดูฟีด ก็ไม่ได้ทำอะไร

ดูไปอย่างนั้นแหละ เอไปเที่ยวกับที่บ้าน , แนนเช็คอินที่ทำงานใหม่

พี่ต้นถ่ายรูปพาครอบครัวไปกินข้าวมาเมื่อวาน 

พี่ที่ทำงานเก่าเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศ 

ขณะที่รูมเมทตอนเรียนมหาลัยกำลังตั้งท้องลูกคนแรก ฯลฯ

ข้อมูลเพียบเลย

แถมเป็นข้อมูลของชาวบ้าน ที่เข้ามาในหัวเราแปบเดียว

แล้วก็หายไปแค่ชั่วกดปิดหน้าจอเพื่อลุกไปอาบน้ำ

---

ไม่ทันตั้งตัวเจ้าเฟซบุ๊กหรือสื่อโซเชียลก็เข้ามาฮุบพื้นที่ของชีวิตเราไปเยอะมากๆ

จนเมื่อวานแวะไปนั่งทำงานที่ร้านกาแฟที่หนึ่ง

เดี๋ยวนี้พอเราไปทำงาน เราก็จะหาร้านกาแฟน่ารักๆ สบายๆ นั่งทำงาน

แค่มีไวไฟ มีโต๊ะสบายๆ เราก็นั่งทำงานได้ทั้งวันแล้ว 

ที่น่าแปลกใจคือ ที่นี่เป็นร้านกาแฟที่ใหญ่มากๆ แต่ไม่มีอินเตอร์เน็ตให้ใช้

"ไม่มีไวไฟค่ะ" พนักงานบอกเรา 

"ไม่มีจริงๆ เหรอคะ" เราถามย้ำ

"ไม่มีค่ะ"

ในใจก็นึกว่า จะต่ออินเตอร์เน็ตเช็คงานยังไงล่ะวะ

เราเลยตัดสินใจเปิดคอมฯ แชร์เน็ตง่อยๆ จากมือถือเรา
เพราะสัญญาณพอแค่เปิดหน้าต่างได้นิดหน่อย
เลยจำต้องปิดเฟซบุ๊ก และเปิดอีเมลกับกูเกิ้ลด็อก
ไว้พิมพ์งานตะล็อกต๊อกแต๊กอย่างเดียว

ผ่านไปสองสามชั่วโมง
เลยซาโตริได้ว่า ชีวิตที่ไม่ต้องออนเฟซบุ๊กตลอด
เป็นชีวิตที่มีประสิทธิภาพดี 
เราสามารถจดจ่ออะไรได้ยาวขึ้น 
คิดอะไรได้สุดกว่าเดิม 

เราสมาธิสั้นเพราะติดเฟซบุ๊กหรือเปล่านะ

จนวันนี้เลยขอลองอีกรอบ ปิดเน็ต
แล้วใช้เวลาระหว่างรอพ่อ ตั้งแต่เที่ยงยันเย็นตระเวนร้านหนังสือในห้าง
จะเปิดบ้างก็ต่อเมื่อต้องสื่อสาร แล้วปิดยาวๆ
ผลคือเราอ่านหนังสือได้ไวขึ้น เข้าใจมากขึ้นด้วย : )

ไม่ต้องกังวลคอยเช็คฟีดทุก 10 นาที

หรือตอบเมสเสจเวลามีคนถาม 

---

เมื่อก่อนที่เราเล่นเฟซบุ๊กตลอดเพราะอะไร

เพราะเรากลัวว่าเราจะ "พลาด" ข่าวในชีวิตไปหรือเปล่า

เรากลัวว่าเราจะไม่มีส่วนร่วมในสังคมย่อยๆ ที่เฟซบุ๊กสร้างขึ้น

หรือกลัวว่าจะพลาดข่าวสำคัญๆ ในนั้นไป

เราอยากเป็นส่วนหนึ่งในนั้น

การที่ลองปิดเฟซบุ๊กขำๆ  ทำให้เราเรียนรู้ว่า