จิตวิญญาณความเป็นครู ! ครูชาวลีซอแบกลูกสอนหนังสือ

“การขับรถจากโรงเรียนไปในตัวตำบลต้องใช้เวลา 40 นาที” เซี่ย ซื่อหยวน รองเลขาธิการสมาชิกพรรคในตำบลถงเต๋อกล่าว หมู่บ้านซินหมินเป็นหมู่บ้านที่มีชาวลีซออาศัยอยู่ร่วมกัน สมัยก่อนครูพิเศษที่มาสอนที่นี่รู้สึกว่าสภาพความเป็นอยู่ย่ำแย่ ทำให้ไม่นานก็ย้ายออกไป เหลือเพียงโซย๋ง เหวินปี้ ที่ยังอยู่จนถึงทุกวันนี้

ปี 2010 สย๋ง เหวินปี้เรียนจบชั้นมัธยม ก็กลับบ้านไปเป็นครูพิเศษซึ่งเป็นลูกจ้างชั่วคราว

ทั่วไปแล้วนักเรียนที่นี่ที่บ้านอยู่ไกลจากโรงเรียน ปกติจะเข้าเรียนเวลา 08.30 น. เลิกเรียน เวลา 12.30 น. ไม่มีเรียนในช่วงบ่าย

เช้าวันที่ 24 มิ.ย. เหวินปี้ สอนวิชาภาษา คณิตศาสตร์ วาดภาพและวิชาอื่น ๆ ให้กับนักเรียนชั้นอนุบาลและชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่ห้องเรียนของเด็กทั้งสองระดับนั้นมีบันไดคั่นกลางอยู่ ทำให้เธอต้องวิ่งไปวิ่งมาไปมาระหว่างสองห้องเรียนนี้ สั่งการบ้านห้องนี้เสร็จแล้วก็ไปบรรยายอีกห้องต่อ หลังจากนั้นก็กลับมาสอนการบ้านที่สั่งไปอีกครั้ง

ช่วงระหว่างที่เธอสอนนั้น เธอจะแบกลูกน้อยไว้บนหลัง “เพราะว่าคนในบ้านไม่พอ จึงเอามาดูแลเอง ให้นมได้สะดวก เด็กน้อยไม่ร้องงอแง จึงไม่ส่งผลในต่อการสอน”

ตั้งแต่อุ้มท้องจนคลอดลูกออกมา เหวินปี้ไม่เคยจะห่างไปจากหน้ากระดาน หลังคลอดได้หนึ่งเดือน เธอก็กลับมาสอนต่ออีกครั้ง เธอกล่าวว่า “จะจนยังไงก็จนได้แต่จะไร้การศึกษาไม่ได้”

แต่เหล่าผู้ปกครองเหมือนว่าจะไม่ได้คิดอย่างเธอ พวกเขามักจะให้เด็ก ๆ หนีเรียน หลังจากที่ เหวินปี้รู้เช่นนี้ เธอจึงพานักเรียนไปเรียนพิเศษเพิ่มที่บ้านของตน หาโอกาสนำเครื่องเขียนมาเป็น “รางวัล”ให้แก่นักเรียน ทำให้ตอนนี้มีนักเรียนในชั้นจำนวนไม่ที่เรียกเธอว่า “คุณแม่โซย๋ง”

หลายปีมานี้ โรงเรียนประถมน่าเฉ่าชิ่งมีประสิทธิภาพและปริมาณการเรียนการสอนครบถ้วน ผลิตนักเรียนที่มีผลการเรียนโดดเด่นเป็นจำนวนมากออกสู่สังคม นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นและตอนปลายจำนวนไม่น้อยเมื่อมีเวลาว่าง ก็จะกลับมาที่โรงเรียนเพื่อช่วย “คุณแม่โซย๋ง”

รายได้ของครูพิเศษอย่างเธอเดือนหนึ่งก็ประมาณเกือบๆ 1,000 หยวน (ราว 5,500 บาท) เท่านั้น แต่เธอกล่าวว่า“ฉันชอบเด็กๆ บ้านฉันก็อยู่แถวโรงเรียน ปลูกเชอรี่เป็นรายได้เสริมได้ การทำงานทำให้ฉันมีความสุข ”