ใบมรณบัตรข้ามทวีปถึงครอบครัว “ฮลุน โซโล่” แต่ยังใช้ในไทยไม่ได้

ตอนพ่อเราเสียที่รัสเซีย ต้องนำเอกสารภาษารัสเซียไปแปลเป็นภาษาอังกฤษ ก่อนแปลเป็นภาษาไทยอีกครั้ง แล้วจึงส่งให้กระทรวงการต่างประเทศรับรอง กว่าใบมรณบัตรจะถึงมือญาติและนำไปใช้ต่อได้ ทุกขั้นตอนต้องมีคนรับผิดชอบเอกสารอย่างชัดเจน

วันที่ 26 สิงหาคม 2569 ครอบครัวของ ฮลุน โซโล่ หรือ นายบวรทัต เป็งสุข เปิดเผยว่าได้รับใบมรณบัตรฉบับจริงจากประเทศจอร์เจียแล้ว แต่ยังไม่สามารถนำไปใช้ดำเนินการกับหน่วยงานราชการในประเทศไทยได้

กระดาษใบเดียวเดินทางข้ามทวีปมาถึงมือครอบครัว แต่ยังเดินเข้าสำนักงานราชการไทยไม่ได้

ปัญหาคือใบมรณบัตรเป็นภาษาจอร์เจีย ไม่มีคำแปลภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษแนบมาด้วย ครอบครัวระบุว่าได้ติดต่อสถานทูตเพื่อขอคำแนะนำแล้ว และได้รับแจ้งว่าการแปลเอกสารเป็นส่วนที่ครอบครัวต้องดำเนินการเอง

สิ่งที่ครอบครัวต้องการจึงไม่ใช่เพียงผู้แปลภาษา แต่เป็นแนวทางที่ชัดเจนว่า ต้องแปลโดยใคร รับรองคำแปลที่ใด และนำเอกสารไปผ่านขั้นตอนนิติกรณ์อย่างไร จึงจะใช้กับราชการไทยได้อย่างถูกต้อง

เอกสารใบนี้ไม่ได้ยืนยันเพียงการจากไป แต่ยังเกี่ยวข้องกับการดำเนินการทางกฎหมาย ธุรกรรมของครอบครัว การจัดการทรัพย์สินและมรดก ตราบใดที่เอกสารยังไม่มีคำแปลและการรับรองตามขั้นตอน เรื่องต่าง ๆ ก็ยังเดินหน้าต่อได้ไม่สมบูรณ์

ครอบครัวย้ำว่าไม่ได้ร้องเรียนหรือกล่าวโทษหน่วยงานใด เพียงต้องการคำแนะนำจากหน่วยงานหรือผู้มีความรู้ด้านการแปล การรับรองคำแปล และการนิติกรณ์เอกสารจากต่างประเทศ

กรมการกงสุล กระทรวงการต่างประเทศ มีบริการรับรองนิติกรณ์เอกสาร พร้อมระบบจองคิวและช่องทางสอบถาม อย่างไรก็ตาม เอกสารที่ออกจากแต่ละประเทศอาจมีเงื่อนไขต่างกัน ครอบครัวจึงควรได้รับการตรวจสอบขั้นตอนเฉพาะกรณีจากเจ้าหน้าที่ก่อนว่าต้องรับรองต้นฉบับและคำแปลผ่านหน่วยงานใดบ้าง

ครอบครัวไม่ได้ขอเงิน ไม่ได้ขอความเห็นใจ ขอเพียงเส้นทางที่ทำให้กระดาษฉบับนี้อ่านออกและใช้ได้ในประเทศของตัวเอง

รัฐพาร่างกลับบ้านได้ แต่การพาชื่อข้ามภาษายังต้องผ่านอีกหลายขั้นตอน การเสียชีวิตในต่างแดนจึงไม่ได้จบที่สนามบิน แต่อาจต่อเนื่องไปถึงโต๊ะแปลเอกสาร โต๊ะรับรองคำแปล และกระบวนการนิติกรณ์ที่ญาติต้องเดินเรื่องท่ามกลางความสูญเสีย

คำถามที่ยังค้างอยู่คือ ระบบรับรองเอกสารของคนไทยที่เสียชีวิตในต่างประเทศควรมีช่องทางแนะนำแบบครบขั้นตอนและมีผู้รับผิดชอบชัดเจนกว่านี้หรือยัง