แพทย์อเมริกากำลังทดสอบวัคซีน "เพื่อยับยั้งมะเร็งลำไส้ใหญ่ที่กำลังก่อตัว ก่อนที่มันจะลุกลามใหญ่โต"

"ดร. สเตซี่ นอร์ตัน" เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จักโรคมะเร็งมาตั้งแต่เด็ก เพราะเมื่อเธออายุเพียง 7 ขวบ แม่ของเธอเสียชีวิตจากมะเร็งลำไส้ใหญ่ และ ในครอบครัวของเธอยังมีญาติอีกหลายคน ที่ป่วยเป็นมะเร็งตั้งแต่อายุยังน้อย ต่อมาเมื่อโตขึ้น "สเตซี่ นอร์ตัน" จึงพบว่า "ครอบครัวของเธอมีความผิดปกติทางพันธุกรรมที่เรียกว่ากลุ่มอาการลินช์" ซึ่งทำให้คนที่มีความผิดปกตินี้ มีโอกาสเป็นมะเร็งหลายชนิดสูงกว่าคนทั่วไปมาก!!

ปัจจุบัน "สเตซี่ นอร์ตัน" อายุ 59 ปี และ ทำงานเป็นแพทย์ที่โรงพยาบาล "ฮูสตัน เมธอดิสต์" ในประเทศอเมริกา เธอเองก็เคยเป็นมะเร็งที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มอาการลินช์มาแล้ว และ เมื่อตรวจพบว่าตัวเองมีความเสี่ยงสูง เธอต้องเข้ารับการส่องกล้องตรวจลำไส้ใหญ่เป็นประจำทุกปี เพื่อค้นหาสิ่งผิดปกติให้เร็วที่สุด เพราะถ้าพบติ่งเนื้อหรือก้อนเนื้อในระยะแรก แพทย์สามารถนำออกก่อนที่มันจะพัฒนาเป็นมะเร็งได้!!

"กลุ่มอาการลินช์" เกิดจากยีนที่ผิดปกติและสามารถถ่ายทอดจากพ่อแม่ไปยังลูก ได้ง่ายกว่าความผิดปกติทางพันธุกรรมบางชนิด ทุกคนมียีนที่ช่วยตรวจสอบและซ่อมแซมความผิดพลาดที่เกิดขึ้นใน DNA ของเรา เปรียบง่ายๆ เหมือนมี "โปรแกรมตรวจคำผิดอยู่ในเซลล์" เมื่อ DNA เกิดข้อผิดพลาด โปรแกรมนี้จะช่วยแก้ไขให้ถูกต้อง แต่ในคนที่เป็นกลุ่มอาการลินช์ ยีนซ่อมแซมตัวหนึ่งทำงานผิดปกติ ทำให้ความผิดพลาดใน DNA มีโอกาสสะสมมากขึ้น เมื่อความผิดปกติเหล่านี้สะสมมากขึ้น เซลล์ก็อาจเติบโตผิดปกติและกลายเป็นมะเร็งได้!! โดยมะเร็งที่พบได้บ่อยที่สุดในคนกลุ่มลินซ์ คือ "มะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนัก" คนทั่วไปมีโอกาสเป็นมะเร็งชนิดนี้ประมาณ 5 เปอร์เซ็นต์ตลอดชีวิต แต่คนที่อยู่ในกลุ่มลินซ์ มีความเสี่ยงสูงถึงประมาณ 80 เปอร์เซ็นต์ ขึ้นอยู่กับว่ายีนตัวใดมีความผิดปกติ... นอกจากนี้ยังมีความเสี่ยงต่อมะเร็งชนิดอื่น เช่น "มะเร็งเยื่อบุโพรงมดลูก มะเร็งรังไข่ มะเร็งกระเพาะอาหาร มะเร็งตับอ่อน มะเร็งผิวหนังบางชนิด และ มะเร็งสมองบางชนิด"

เรื่องนี้เกิดขึ้นกับครอบครัวของ "สเตซี่ นอร์ตัน" อย่างชัดเจน น้องสาวของเธอเสียชีวิตจากเนื้องอกในสมอง เมื่ออายุเพียง 25 ปี ส่วนตัว "สเตซี่ นอร์ตัน" เอง เมื่อเธอมีอายุประมาณ 40 กว่าปีจึงได้รับการตรวจทางพันธุกรรมและพบว่าเธออยู่ในกลุ่มลินซ์ และ หลังจากนั้นเธอจึงเปลี่ยนจากการตรวจลำไส้ใหญ่เป็นครั้งคราว มาเป็นการตรวจทุกปี... นอกจากนี้ เนื่องจากเธอเป็นสูตินรีแพทย์และรู้ดีว่าผู้หญิงที่มีภาวะลินซ์ มีความเสี่ยงต่อมะเร็งมดลูกสูงมาก เธอจึงตัดสินใจผ่าตัดมดลูกออกเพื่อป้องกันไว้ก่อน แต่เมื่อแพทย์ตรวจมดลูกที่ถูกผ่าตัดออก กลับพบว่า "มีมะเร็งระยะเริ่มต้นอยู่แล้ว"

อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์กำลังพยายามหาวิธีใหม่ ที่อาจช่วยคนที่มีภาวะลินซ์ ได้มากกว่าการตรวจมะเร็งเป็นประจำ นั่นก้คือ "การสร้างวัคซีนป้องกันมะเร็ง" วัคซีนนี้ไม่ได้ทำหน้าที่เหมือนวัคซีนทั่วไปที่ใช้ป้องกันไวรัส แต่จะฝึกระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายให้รู้จักเซลล์ ที่กำลังเริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นมะเร็ง และ เข้าไปกำจัดมันตั้งแต่ยังอยู่ในระยะแรก... ซึ่งปัจจุบันมีวัคซีนที่ช่วยลดความเสี่ยงมะเร็งอยู่แล้ว เช่น วัคซีน HPV ซึ่งช่วยป้องกันการติดเชื้อไวรัส HPV ที่สามารถทำให้เกิดมะเร็งหลายชนิด และ วัคซีนป้องกันไวรัสตับอักเสบ B ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงมะเร็งตับ แต่การสร้างวัคซีนสำหรับมะเร็ง ที่เกิดจากความผิดปกติของยีนนั้นยากกว่า เพราะมะเร็งไม่ได้เกิดจากสิ่งแปลกปลอมอย่างไวรัส แต่มาจากเซลล์ของเราเองที่ค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป...

นักวิทยาศาสตร์พบว่า "เซลล์ที่กำลังพัฒนาไปเป็นมะเร็ง ในคนที่มีภาวะลินซ์ สามารถสะสมความผิดปกติใน DNA ได้เป็นจำนวนมาก ความผิดปกติเหล่านี้ทำให้เซลล์สร้างโปรตีนบางอย่าง ที่เซลล์ปกติของร่างกายไม่เคยสร้าง" ซึ่งนักวิจัยจึงคิดว่า "ถ้าพวกเราสามารถสอนระบบภูมิคุ้มกัน ให้จำโปรตีนแปลกๆเหล่านี้ได้ เมื่อเซลล์เริ่มกลายเป็นมะเร็ง ระบบภูมิคุ้มกันก็อาจเข้าไปทำลายมันได้ตั้งแต่เนิ่นๆ ก่อนที่ก้อนมะเร็งจะโตขึ้น!!"

"สเตซี่ นอร์ตัน" จึงตัดสินใจเข้าร่วมการทดลองวัคซีนตัวหนึ่ง ของบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ "นูสคอม" จากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ โดยเธอก็เป็น 1 ในผู้ที่มีภาวะลินซ์ จำนวน 45 คนที่เข้าร่วมการทดลอง โดยวัคซีนนี้ถูกออกแบบมาเพื่อฝึกระบบภูมิคุ้มกันให้รู้จักความผิดปกติหลายแบบ ที่พบในเซลล์ระยะก่อนเป็นมะเร็งของคนที่มีภาวะลินซ์... โดยผลการทดลองในช่วงแรกน่าสนใจมาก นักวิจัยพบว่า "วัคซีนสามารถกระตุ้นเซลล์ภูมิคุ้มกันชนิดหนึ่ง ที่เรียกว่าเซลล์ T ซึ่งมีหน้าที่ช่วยกำจัดเซลล์ที่ผิดปกติได้ หลังจากนั้นประมาณ 1 ปี ผู้เข้าร่วมการทดลองได้รับการส่องกล้องตรวจลำไส้ใหญ่ และ พบว่ามีติ่งเนื้อระยะก่อนเป็นมะเร็งน้อยลง และ ไม่พบติ่งเนื้อชนิดที่มีแนวโน้มรุนแรง ในกลุ่มที่ศึกษา" โดยผลการวิจัยทั้งหมดที่กล่าวมาข้างต้น ถูกตีพิมพ์ในวารสาร "การแพทย์ธรรมชาติ"