ไม่ได้มีแค่ “ป๋อง” นักโทษประหาร 480 คน สังคมต้องจับตา ก่อนคำว่า “ประหาร” จะกลายเป็นแค่ในกระดาษ

ไม่ได้มีแค่ “ป๋อง” นักโทษประหาร 480 คน สังคมต้องจับตา ก่อนคำว่า “ประหาร” จะกลายเป็นแค่ในกระดาษ

จากกระแสที่คนจำนวนมากกำลังติดตามคดี “ป๋อง 5 ศพ” และมีเสียงเรียกร้องให้ผู้ต้องหาที่กระทำผิดได้รับโทษสูงสุด หลายคนตั้งคำถามตรงกันว่า หากคดีถึงที่สุดแล้ว โทษประหารชีวิตในประเทศไทยจะถูกบังคับใช้จริงแค่ไหน?

เรื่องนี้อาจต้องย้อนกลับไปดูคดีสะเทือนขวัญในอดีต ซึ่งหลายคนยังจำกันได้ดี

หนึ่งในนั้นคือคดีของ นายวันชัย แสงขาว หรือ “เกม” อดีตพนักงานรถไฟ ผู้ก่อเหตุล่วงละเมิดและฆาตกรรมเด็กหญิงวัย 13 ปี หรือ “น้องแก้ม” บนขบวนรถไฟ ก่อนนำศพไปทิ้งข้างทาง เมื่อปี 2557

คดีดังกล่าวสร้างความสะเทือนใจให้กับสังคมเป็นอย่างมาก โดยศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์มีคำพิพากษาประหารชีวิต ก่อนที่ต่อมาจะมีการลดโทษเหลือจำคุกตลอดชีวิต และภายหลังมีการลดโทษตามกระบวนการและหลักเกณฑ์ที่เกี่ยวข้อง

เรื่องนี้จึงกลายเป็นหนึ่งในตัวอย่างที่ทำให้สังคมตั้งคำถามว่า

คำว่า “ประหารชีวิต” ในคำพิพากษา จะลงเอยด้วยการประหารจริงหรือไม่?

และหากมีการลดโทษตามกฎหมายหรือพระราชทานอภัยโทษ โทษที่ประชาชนเคยเข้าใจว่าเป็น “โทษสูงสุด” จะเปลี่ยนแปลงไปมากน้อยแค่ไหน?

ข้อมูลจากกรมราชทัณฑ์ที่มีการเปิดเผยเกี่ยวกับสถิตินักโทษประหารชีวิต ประจำเดือนพฤษภาคม 2569 ระบุว่า มีผู้ต้องขังที่อยู่ในข่ายโทษประหารชีวิตรวม 480 คน

แบ่งเป็น

• ผู้ต้องขังระหว่างพิจารณาอุทธรณ์ 439 คน

• ผู้ต้องขังระหว่างพิจารณาฎีกา 13 คน

• นักโทษเด็ดขาด เมื่อคดีถึงที่สุดแล้ว 28 คน

ตัวเลขเหล่านี้ทำให้เห็นว่า ในเรือนจำไทยยังมีผู้ต้องขังที่อยู่ในกระบวนการเกี่ยวกับโทษประหารชีวิตอีกเป็นจำนวนมาก

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะต้องถูกประหาร เพราะแต่ละคดียังมีขั้นตอนทางกฎหมาย มีสิทธิในการอุทธรณ์ ฎีกา รวมถึงกระบวนการลดโทษตามกฎหมายและหลักเกณฑ์ที่เกี่ยวข้อง

แต่สิ่งที่สังคมควรตั้งคำถาม คือ

ถ้าคดีร้ายแรงถึงขั้นมีคำพิพากษาประหารชีวิต แล้วสุดท้ายมีการลดโทษลงเรื่อย ๆ จนผู้กระทำผิดกลับคืนสู่สังคม ผู้บริสุทธิ์และครอบครัวของเหยื่อจะได้รับความยุติธรรมอย่างไร?

โดยเฉพาะคดีที่สร้างความสะเทือนใจอย่างรุนแรง และเป็นคดีที่สังคมจับตามองมาตั้งแต่ต้น

ประเด็นนี้จึงไม่ใช่แค่เรื่องของ “ป๋อง” หรือคดีใดคดีหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นเรื่องที่ควรเปิดพื้นที่ให้สังคมได้พูดคุยกันอย่างจริงจังว่า

ประเทศไทยควรมีโทษประหารชีวิตต่อไปหรือไม่?

ถ้ามี แล้วควรใช้กับคดีประเภทไหน?

และที่สำคัญที่สุด...

หากศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดแล้ว โทษสูงสุดควรมีหลักประกันอย่างไรว่า ผู้กระทำผิดจะไม่กลับมาก่อเหตุซ้ำ และสังคมจะได้รับความปลอดภัยอย่างแท้จริง?

เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าคำตอบจะเป็น “ประหารชีวิต” หรือ “จำคุกตลอดชีวิต” สิ่งที่สังคมต้องการมากที่สุด ก็คือความยุติธรรมที่เกิดขึ้นกับเหยื่อ และความมั่นใจว่าคนที่กระทำผิดร้ายแรงจะไม่สามารถกลับมาสร้างความสูญเสียให้กับคนอื่นได้อีก

แล้วคุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?

ถ้าคดี “ป๋อง 5 ศพ” มีคำพิพากษาถึงที่สุดในอนาคต คุณคิดว่าโทษประหารชีวิตควรถูกบังคับใช้จริงหรือไม่?