เรื่องจริงของบอดี้การ์ด "ชีวิตที่ไม่ได้มีแค่ความเท่ แต่เต็มไปด้วยความเสี่ยง"

เวลาพูดถึง "บอดี้การ์ด" หลายคนมักนึกถึงคนตัวใหญ่ ใส่สูทสีดำ ใส่แว่นกันแดด เดินตามคนสำคัญตลอดเวลาเหมือนในหนัง แต่ความจริงแล้ว งานของบอดี้การ์ดไม่ได้มีแต่ความเท่หรือการต่อสู้เท่านั้น งานส่วนใหญ่คือการเฝ้าระวังอันตราย ดูแลความปลอดภัย และ ต้องพร้อมเสียสละชีวิตของตัวเอง เพื่อปกป้องคนที่ตัวเองรับผิดชอบ หลายครั้งต้องทำงานเป็นเวลานาน ต้องอดทนกับความเครียด และ ต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วเมื่อเกิดเหตุไม่คาดฝัน โดยเรื่องราวของบอดี้การ์ดหลายคนในประวัติศาสตร์ แสดงให้เห็นว่า "หน้าที่นี้มีทั้งด้านที่น่าชื่นชมและด้านที่น่าเศร้า!!"

ตัวอย่างแรก คือ "โรคุส มิช" บอดี้การ์ดส่วนตัวของ "อดอล์ฟ ฮิตเลอร์" ผู้นำเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาทำงานอยู่ใกล้ชิดฮิตเลอร์มากจนได้รับของขวัญแต่งงานจากเขา และ ยังอยู่ในเหตุการณ์สำคัญหลายครั้ง เช่น ความพยายามลอบสังหารฮิตเลอร์ในปี 1944 รวมถึงวันที่ฮิตเลอร์และ "เอวา เบราน์" ภรรยาของฮิตเลอร์ ที่ฆ่าตัวตายในหลุมหลบภัย หลังสงครามจบลง "โรคุส มิช" ถูกกองทัพโซเวียตจับตัว ถูกทรมาน และ ถูกส่งไปใช้แรงงานอยู่หลายปี ก่อนจะได้รับการปล่อยตัวและกลับมาใช้ชีวิตเปิดร้านในกรุงเบอร์ลิน ถึงแม้ว่าภรรยาของเขาจะมีเชื้อสายยิว แต่ "โรคุส มิช" ก็ยังคงปกป้องชื่อเสียงของฮิตเลอร์ และ ปฏิเสธความจริงเกี่ยวกับการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว ทำให้เขาถูกวิจารณ์อย่างหนัก จนเสียชีวิตในปี 2013 ขณะอายุ 96 ปี

อีกเรื่องที่แสดงให้เห็นว่า "บอดี้การ์ดต้องเสี่ยงชีวิตจริงๆ" คือ "เทรเวอร์ รีส โจนส์" บอดี้การ์ดของ "โดดี ฟาเยด" ซึ่งอยู่ในรถคันเดียวกับ "เจ้าหญิงไดอาน่า" ในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 31 สิงหาคม 1997 ในขณะที่รถกำลังขับด้วยความเร็วสูงเพื่อหนีช่างภาพปาปารัสซี ก่อนจะพุ่งชนเสาในอุโมงค์อย่างรุนแรง คนในรถไม่มีใครคาดเข็มขัดนิรภัย ทำให้ "โดดี ฟาเยด" และ คนขับเสียชีวิตทันที ส่วนเจ้าหญิงไดอาน่าเสียชีวิตในเวลาต่อมา ซึ่ง "เทรเวอร์ รีส โจนส์" เป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว แต่ใบหน้าของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแทบจำไม่ได้ แพทย์ต้องใช้เวลาผ่าตัดนานหลายชั่วโมง ใช้แผ่นไทเทเนียมและสกรูจำนวนมากประกอบกระดูกใบหน้าขึ้นใหม่ และ ถึงแม้เขาจะรอดชีวิต แต่ก็มีแผลเป็นติดตัวและจำเหตุการณ์ในคืนนั้นได้เพียงเล็กน้อย ภายหลังมีทฤษฎีสมคบคิดมากมายเกี่ยวกับอุบัติเหตุครั้งนี้ แต่ผลการสอบสวนสรุปว่า "สาเหตุหลักเกิดจากคนขับรถมีอาการมึนเมา และ ใช้ยาที่ไม่ควรกินร่วมกับแอลกอฮอล์..."

บอดี้การ์ดอีกคนที่มีชื่อเสียง คือ "วอลเตอร์ ทอมป์สัน" ผู้คุ้มกันส่วนตัวของ "วินสตัน เชอร์ชิล" นายกรัฐมนตรีอังกฤษ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โดย "วอลเตอร์ ทอมป์สัน" รับใช้ "วินสตัน เชอร์ชิล" รวม 18 ปี และ ต้องปกป้องเขาจากภัยคุกคามมากมาย เพราะ "วินสตัน เชอร์ชิล" เป็นเป้าหมายของศัตรูหลายกลุ่ม ทั้งนาซี กลุ่มหัวรุนแรง และ ผู้ที่ต้องการลอบสังหาร... มีอยู่ครั้งหนึ่ง "วอลเตอร์ ทอมป์สัน" ถึงกับต้องเข้าไปขวางหญิงคนหนึ่งที่กำลังโกรธจัด และ พยายามเข้ามาทำร้าย "วินสตัน เชอร์ชิล" ถึงแม้เขาจะทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ความกดดันจากงาน ก็ทำให้เขาเกิดอาการเครียดอย่างหนัก และ ส่งผลต่อชีวิตครอบครัว หลังเกษียณ เขาได้รับเหรียญเกียรติยศจากรัฐบาลอังกฤษ และ เขียนหนังสือเล่าเรื่องประสบการณ์การเป็นบอดี้การ์ด ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก โดยหลายคนเชื่อว่า "หากไม่มีทอมป์สัน เชอร์ชิลอาจเสียชีวิต ก่อนสิ้นสุดสงครามก็เป็นได้..."

เรื่องสุดท้ายเป็นเรื่องที่น่าสนใจ เพราะเกี่ยวข้องกับครอบครัวของ "อัล คาโปน" เจ้าพ่อมาเฟียชื่อดังของอเมริกา และ ถึงแม้ว่าพี่น้องบางคนจะเข้าร่วมธุรกิจผิดกฎหมายกับ "อัล คาโปน" แต่ "เจมส์ คาโปน" กลับเลือกเส้นทางตรงกันข้าม เขาเปลี่ยนชื่อเป็น "ริชาร์ด ฮาร์ต" เพื่อไม่ให้คนเชื่อมโยงกับพี่ชาย จากนั้นเข้ารับราชการเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐบาล ทำหน้าที่ปราบปรามการลักลอบขายสุรา ในช่วงยุคห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ด้วยบุคลิกที่ชอบพกปืน 2 กระบอก เขาจึงได้รับฉายาว่า "ทู กัน ฮาร์ต" ต่อมาเขาได้รับหน้าที่สำคัญให้เป็นหนึ่งในบอดี้การ์ดของ ประธานาธิบดี "คาลวิน คูลิดจ์" ในระหว่างการเดินทางเยือนรัฐเซาท์ดาโคตา ซึ่งเรื่องนี้กลายเป็นความย้อนแย้งอย่างมาก เพราะในขณะที่พี่ชายคนหนึ่งเป็นหัวหน้าองค์กรอาชญากรรม ที่โด่งดังที่สุดในอเมริกา อีกคนกลับกำลังทำหน้าที่ปกป้องผู้นำประเทศจากอันตราย