นักศึกษาฝึกงานทิ้ง Rolex ลงถังขยะ ศาลชี้ใครต้องรับผิดชอบ

เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นที่บริษัทการค้าแห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ เมื่อนักศึกษาฝึกงานเผลอทิ้งนาฬิกา Rolex มูลค่า 65,000 หยวน หรือประมาณ 3 แสนกว่าบาท ลงถังขยะ เพราะเข้าใจผิดว่าเป็นเพียงหีบห่อธรรมดา

เรื่องนี้นำไปสู่การฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายจากนักศึกษาฝึกงาน แต่คำตัดสินของศาลกลับทำให้หลายคนสนใจ เพราะศาลไม่ได้มองว่าเด็กฝึกงานต้องรับผิดชอบทั้งหมดเพียงฝ่ายเดียว

จุดเริ่มต้นจากพัสดุที่ดูเหมือนไม่มีนาฬิกา

นักศึกษาฝึกงานรายหนึ่ง แซ่จู ได้รับมอบหมายให้ดูแลงานรับและแกะพัสดุของบริษัท วันหนึ่งเขาแกะพัสดุชิ้นหนึ่ง และพบเพียงสายนาฬิกากับใบรับประกัน โดยไม่เห็นตัวเรือนนาฬิกาอยู่ข้างใน

ด้วยความสงสัย เขาจึงรีบรายงานหัวหน้างานทันที พร้อมติดป้ายระบุว่า “ไม่มีนาฬิกา” ไว้บนกล่องพัสดุ และถ่ายรูปส่งเข้ากลุ่มแชทของบริษัท

แต่หลังจากนั้น ไม่มีพนักงานหรือหัวหน้าคนใดในกลุ่มเข้ามาตอบกลับ ตรวจสอบ หรือสั่งให้เก็บพัสดุไว้เป็นกรณีพิเศษ

ผ่านไป 2 วัน จึงรู้ว่านาฬิกาถูกทิ้งไปแล้ว

หลังผ่านไป 2 วัน คู่ค้าที่เป็นเจ้าของนาฬิกาได้ติดต่อมาสอบถามเรื่อง Rolex ที่ส่งมาให้บริษัทช่วยประกอบ โดยนาฬิกาเรือนดังกล่าวมีมูลค่า 65,000 หยวน

บริษัทจึงรีบตรวจสอบกล้องวงจรปิด และพบว่านักศึกษาฝึกงานได้นำหีบห่อของพัสดุไปทิ้งลงถังขยะ โดยไม่ได้แกะเบาะลมกันกระแทกด้านในออกมาตรวจสอบให้ละเอียด

ภายหลังจึงทราบว่า ตัวเรือนนาฬิกาอาจอยู่ในเบาะลมกันกระแทกนั้น แต่เมื่อไปตามหาที่จุดทิ้งขยะ ก็ไม่พบของดังกล่าวแล้ว

บริษัทจ่ายค่าเสียหายก่อน แล้วฟ้องเด็กฝึกงานคืนเต็มจำนวน

เมื่อเกิดความเสียหาย บริษัทได้ชดใช้เงินเต็มจำนวนให้แก่คู่ค้าก่อน จากนั้นจึงยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหายจากนักศึกษาฝึกงานเป็นเงิน 65,000 หยวน

หากมองแบบผิวเผิน หลายคนอาจคิดว่าเด็กฝึกงานเป็นคนทิ้งของ จึงควรรับผิดชอบเต็มจำนวน แต่ศาลไม่ได้พิจารณาเพียงจุดนั้น

ประเด็นสำคัญของคดีนี้คือ เด็กฝึกงานไม่ได้เงียบหรือปกปิดปัญหา เขารายงานความผิดปกติแล้ว ถ่ายรูปแล้ว และส่งข้อมูลเข้ากลุ่มของบริษัทแล้ว แต่ฝ่ายบริหารกลับไม่มีการติดตามผลในเวลาที่ควรทำ

ทำไมศาลให้จ่ายเพียง 13,000 หยวน

ศาลพิจารณาว่า ทั้งนักศึกษาฝึกงานและบริษัทต่างมีความประมาทเลินเล่อร่วมกัน

ในส่วนของนักศึกษาฝึกงาน การไม่แกะเบาะลมกันกระแทกเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจก่อนทิ้ง ถือเป็นความผิดพลาดในการปฏิบัติงาน โดยเฉพาะเมื่องานนั้นเกี่ยวข้องกับพัสดุที่อาจมีมูลค่าสูง

แต่ในส่วนของบริษัท ศาลมองว่ามีปัญหาเช่นกัน เพราะเมื่อนักศึกษาฝึกงานพบความผิดปกติและรายงานแล้ว ผู้เกี่ยวข้องกลับไม่ตอบกลับ ไม่ตรวจสอบ และไม่มีมาตรการแก้ไขทันที จนทำให้ความเสียหายลุกลามและไม่สามารถกู้คืนได้

สุดท้าย ศาลจึงตัดสินให้นักศึกษาฝึกงานชดใช้ค่าเสียหาย 13,000 หยวน แทนการจ่ายเต็มจำนวน

ประเด็นที่หลายคนอาจเข้าใจผิด

คดีนี้ไม่ได้แปลว่าเด็กฝึกงานทำผิดแล้วไม่ต้องรับผิดชอบ และไม่ได้แปลว่าบริษัทต้องรับผิดแทนพนักงานทุกกรณี

แต่ประเด็นอยู่ที่ว่า เมื่อเกิดความผิดปกติในงาน บริษัทมีหน้าที่วางระบบ กำกับดูแล และตอบสนองต่อปัญหา โดยเฉพาะเมื่องานนั้นเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของคู่ค้า

การปล่อยให้นักศึกษาฝึกงานจัดการพัสดุที่อาจมีมูลค่าสูง โดยไม่มีขั้นตอนตรวจสอบที่รัดกุม อาจทำให้องค์กรต้องร่วมรับผิดชอบด้วย

บทเรียนสำหรับบริษัทและคนทำงาน

คดีนี้เป็นอุทาหรณ์ที่ชัดเจนสำหรับองค์กร โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวข้องกับพัสดุ สิ่งของมีค่า หรือทรัพย์สินของลูกค้า

บริษัทควรมีขั้นตอนตรวจรับพัสดุที่ชัดเจน เช่น ถ่ายรูปก่อนแกะ เก็บบรรจุภัณฑ์ไว้ชั่วคราว ห้ามทิ้งหีบห่อทันที และกำหนดผู้รับผิดชอบเมื่อพบของผิดปกติ

ขณะเดียวกัน ผู้ฝึกงานหรือพนักงานใหม่ก็ควรระวังเป็นพิเศษ หากพบพัสดุที่ดูผิดปกติ ไม่ควรตัดสินใจทิ้งเอง ควรเก็บของไว้ก่อน และรอคำสั่งยืนยันจากผู้ดูแลโดยตรง

เรื่องเล็กในออฟฟิศ อาจกลายเป็นความเสียหายใหญ่

สิ่งที่ทำให้คดีนี้น่าสนใจ ไม่ใช่แค่นาฬิกาหรูถูกทิ้งลงถังขยะ แต่คือคำถามว่า เมื่อเกิดความผิดพลาดในที่ทำงาน ความรับผิดชอบควรถูกวางไว้ที่ใคร

คำตอบจากคดีนี้สะท้อนว่า ความผิดพลาดของคนทำงานเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ระบบขององค์กรก็สำคัญไม่แพ้กัน หากมีการรายงานปัญหาแล้วแต่ไม่มีใครติดตาม ความเสียหายที่เกิดขึ้นอาจไม่ใช่ภาระของคนคนเดียวทั้งหมด