4 สัตว์ที่ "ตะกละ" ที่สุดในโลก!!
เมื่อพูดถึงคำว่า "ตะกละ" หลายคนมักนึกถึงคนที่กินอาหารมากเกินความจำเป็น แต่ในโลกของสัตว์ การกินมากไม่ใช่เรื่องของความโลภหรือการตามใจตัวเอง เพราะสำหรับสัตว์แล้ว การกินคือการเอาชีวิตรอด ยิ่งกินได้มากเท่าไร โอกาสรอดชีวิตก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น!! และ สัตว์บางชนิดต้องสะสมพลังงานไว้ใช้ในช่วงที่หาอาหารไม่ได้ บางชนิดมีร่างกายใหญ่โตจนต้องการพลังงานมหาศาล ส่วนบางชนิดมีระบบเผาผลาญที่รวดเร็วมาก จนต้องกินอาหารแทบตลอดเวลา จึงไม่น่าแปลกใจที่ธรรมชาติจะสร้างสัตว์ ที่มีความอยากอาหารอย่างน่าทึ่งขึ้นมา...
หนึ่งในสัตว์ที่กินจุมากที่สุดในโลก คือ "วาฬสีน้ำเงิน" ซึ่งเป็นสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีชีวิตอยู่บนโลก แม้ว่ามันจะกินเพียงสัตว์ตัวเล็กๆที่เรียกว่า "เคย" แต่ปริมาณที่กินกลับมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ ในช่วงฤดูที่อาหารอุดมสมบูรณ์ วาฬสีน้ำเงินสามารถกินเคยได้มากถึงประมาณ 4 ตันต่อวัน หรือ หนักพอๆกับรถยนต์ขนาดใหญ่หนึ่งคันเลยทีเดียว!! เวลาหากิน วาฬจะอ้าปากกว้างแล้วพุ่งผ่านฝูงเคยจำนวนมหาศาล จากนั้นกรองน้ำออกและเก็บเคยเอาไว้กิน การกินปริมาณมากเช่นนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะวาฬสีน้ำเงินต้องอพยพเป็นระยะทางไกล และ บางช่วงของปีแทบไม่ได้กินอาหารเลย พลังงานที่สะสมไว้จากการกินอย่างหนักจึงช่วยให้มันมีชีวิตรอดได้ตลอดการเดินทาง...
อีกหนึ่งสัตว์ที่มีชื่อเสียงเรื่องการกินอย่างมหาศาล คือ "ตั๊กแตน" โดยเฉพาะเมื่อตั๊กแตนรวมตัวกันเป็นฝูงขนาดใหญ่ ถึงแม้ว่าตั๊กแตนหนึ่งตัวจะกินอาหารไม่มากนัก แต่เมื่อมีจำนวนหลายล้านหรือหลายพันล้านตัว ความหิวของพวกมันจะกลายเป็นพลังทำลายล้างที่น่ากลัว ฝูงตั๊กแตนสามารถบินเข้าปกคลุมพื้นที่กว้างใหญ่และ กินพืชทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่าจะเป็นหญ้า พืชไร่ พืชสวน หรือ ไม้ผล ภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง พื้นที่สีเขียวอาจกลายเป็นพื้นที่โล่งราวกับถูกไฟไหม้ นักวิทยาศาสตร์ประเมินว่า "ฝูงตั๊กแตนขนาดใหญ่บางฝูงสามารถกินอาหารได้เทียบเท่ากับ ปริมาณอาหารที่คนหลายล้านคนบริโภคในหนึ่งวัน" จึงไม่น่าแปลกใจที่หลายประเทศต้องเฝ้าระวังการระบาดของตั๊กแตนอย่างจริงจัง!! เพราะพวกมันสามารถสร้างความเสียหายต่อการเกษตรได้อย่างมหาศาลนั่นเอง...
สัตว์อีกชนิดที่หลายคนอาจไม่คุ้นเคย คือ "ปลาพระอาทิตย์" หรือ "โมลาโมลา" ซึ่งเป็นปลากระดูกแข็งที่มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ตัวเต็มวัยอาจหนักได้ถึง 2 ตัน และ ถึงแม้ว่ารูปร่างของมันจะดูเชื่องช้าและแปลกประหลาด แต่ความจริงแล้วมันเป็นนักกินตัวยง อาหารหลักของปลาพระอาทิตย์คือ "แมงกะพรุน" ซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีคุณค่าทางพลังงานต่ำมาก เพราะส่วนใหญ่ประกอบด้วยน้ำ นั่นหมายความว่าปลาพระอาทิตย์ต้องกินแมงกะพรุนจำนวนมหาศาล เพื่อให้ได้รับพลังงานเพียงพอสำหรับการดำรงชีวิต มันจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการหาอาหารในมหาสมุทร นอกจากแมงกะพรุนแล้ว ยังสามารถกินสัตว์ทะเลเนื้อนิ่มชนิดอื่นๆได้อีกด้วย ความน่าทึ่งของปลาชนิดนี้ คือ "มันสามารถเติบโตจากลูกปลาตัวเล็กจิ๋วที่หนักไม่ถึงหนึ่งกรัม กลายเป็นปลายักษ์หนักหลายพันกิโลกรัมได้" ซึ่งการเติบโตระดับนี้เป็นไปได้ก็เพราะ มันกินอาหารอย่างต่อเนื่องแทบตลอดชีวิต
อย่างไรก็ตาม หากวัดความตะกละจากปริมาณอาหารเมื่อเทียบกับขนาดตัวแล้ว สัตว์ที่น่าทึ่งที่สุดอาจไม่ใช่สัตว์ขนาดใหญ่เลย แต่เป็นสัตว์ตัวเล็กจิ๋วที่เรียกว่า "หนูชรูว์แคระ" สัตว์ชนิดนี้มีน้ำหนักเพียงไม่กี่กรัม แต่กลับมีระบบเผาผลาญพลังงานที่รวดเร็วมาก ร่างกายของมันสูญเสียความร้อนตลอดเวลา ทำให้ต้องใช้พลังงานอย่างต่อเนื่องเพื่อรักษาอุณหภูมิของร่างกาย ส่งผลให้มันต้องกินอาหารเกือบตลอดทั้งวัน หนูชรูว์แคระบางตัวกินอาหารได้มากกว่าน้ำหนักตัวของมันเองในแต่ละวัน และ หากไม่ได้กินอาหารเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็อาจตายได้ ชีวิตของมันจึงเต็มไปด้วยการออกล่าแมลง หนอน แมงมุม และ สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กอยู่ตลอดเวลา ทุกนาทีที่ตื่นอยู่คือการค้นหาอาหาร เพราะหากหยุดกินนานเกินไป พลังงานในร่างกายจะหมดอย่างรวดเร็ว...
เขียนโดย ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน
เปิด 3 ประเทศยอดฮิตที่เด็ก สปป.ลาว นิยมไปเรียนต่อต่างประเทศ
ส่องแนวทางเลขมงคลและเลขดับพารวยต้านกระแส งวดวันที่ 16 กรกฎาคม 2569
รวมอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุดของกองทัพกัมพูชา พร้อมผู้ผลิตและขีดความสามารถ
เขตของกรุงเทพมหานคร ที่มีสภาพเป็นพื้นที่ชนบทมากที่สุด
5 ประเทศที่ขาดแคลนผู้หญิงมากที่สุด
"แต๋วจ๋าพารวย" วันที่ 16 กรกฎาคม 2569
เผยสถิติเลขออกบ่อย ย้อนหลัง 20 ปี งวดวันที่ 16 กรกฎาคม 2569
ดราม่าดอกไม้ 4 กลีบ! ศาลจีนสั่ง Molly Tea ชดใช้กว่า 55 ล้านบาทให้ Louis Vuitton
8 ขนมแบรนด์ดังจากยุค 90 ที่ยังวางขายจนถึงปัจจุบัน
5 รถมอเตอร์ไซค์ที่ทำตลาดในไทยได้ ไม่ดี และมียอดขายไม่สูง
พริกน้ำปลาแบบไหนไม่ควรรับประทาน
จังหวัดอันดับหนึ่งของไทย ที่โดดเด่นเรื่องนางงามมากที่สุด
17 ปี ที่ ไมเคิล แจ็กสัน(Michael Jackson) จากเราไป!
เขตของกรุงเทพมหานคร ที่มีสภาพเป็นพื้นที่ชนบทมากที่สุด

