ลูกๆฮ่อรถระยะทาง 800 กม.กลับบ้าน หลังเห็นพ่อนั่งกินข้าวคนเดียว ผ่านกล้องวงจรปิด

23 กุมภาพันธ์ 2569 (12:42) เนื้อหาโดย หนึ่งร้อยคะแนน ให้กริฟฟินดอร์

เรื่องราวของการกลับบ้านในช่วงตรุษจีนเรื่องหนึ่ง ทำให้ชาวเน็ตจำนวนมากถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ โดยหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินทางเงียบๆ ไกลกว่า 800 กิโลเมตร เพียงเพื่อให้ทันกลับไปทานอาหารช่วงตรุษจีนกับพ่อของเธอ

ในคืนวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ [ตามเทศกาลตรุษจีน] หญิงสาวชื่อ "ชุ่ย" ไม่สามารถเดินทางกลับบ้านเกิดที่เมืองฮาร์บินได้ เพื่อร่วมฉลองพร้อมหน้าครอบครัว ด้วยความคิดถึงพ่อเป้นอย่างมาก เธอจึงเปิดดูกล้องวงจรปิดที่ติดตั้งไว้ภายในบ้าน เพื่อมองเห็นท่านผ่านหน้าจอโทรศัพท์ เสมือนเป็นการปลอบประโลมใจตนเอง ในช่วงเวลาสำคัญที่สุดของปี...

แต่ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้า กลับทำให้เธอสะเทือนใจ ภายในบ้านที่คุ้นเคย พ่อวัยชรานั่งอยู่เพียงลำพังที่โต๊ะอาหาร เบื้องหน้ามีเพียงซาลาเปาไม่กี่ลูกอย่างเรียบง่าย ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีโต๊ะอาหารที่พร้อมหน้าพร้อมตา และ ไม่มีลูกหลานนั่งล้อมวง ในช่วงเวลาที่ครอบครัวนับล้านกำลังเฉลิมฉลองการกลับมาพบกัน ท่านกลับต้องต้อนรับปีใหม่อย่างเงียบงันเพียงลำพัง

ช่วงเวลานั้นทำให้ "ชุ่ย" กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอกล่าวว่า "ฉันได้ร้องไห้อย่างหนักในคืนวันส่งท้ายปี" และ "การได้เห็นพ่อของฉันทานอาหารเพียงลำพัง มันเจ็บปวดใจมาก พ่อแม่แก่ลงทุกวัน แต่เวลาที่ลูกๆจะได้ดูแลและตอบแทนพระคุณ กลับยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ..."

"ชุ่ย" และ น้องชาย อาศัยอยู่ในเขตมองโกเลียใน ปีนี้พวกเขาไม่สามารถกลับบ้านได้ เนื่องจากพี่สะใภ้เพิ่งคลอดลูกได้เพียงกว่า 10 วัน ครอบครัวจึงจำเป็นต้องมีคนอยู่ดูแล ถึงแม้ว่าพี่สะใภ้จะอาศัยอยู่หมู่บ้านเดียวกับพ่อ และ แวะมาทานอาหารกลางวันเป็นครั้งคราว แต่ในช่วงเย็นพ่อก็ยังต้องอยู่บ้านตามลำพังอยู่ดี

ความรู้สึกค้างคาใจจากคืนวันส่งท้ายปี ทำให้ 2 พี่น้องตัดสินใจอย่างไม่คาดคิด เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาออกเดินทางทันที ขับรถไกลกว่า 800 กิโลเมตรจากมองโกเลียในกลับสู่ฮาร์บิน เพียงเพื่อให้ได้พบพ่อ การเดินทางยาวนานหลายชั่วโมงท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ไม่อาจเป็นอุปสรรค เมื่อในใจมีเพียงความปรารถนาเดียว คือ การได้อยู่เคียงข้างพ่อให้นานขึ้นอีกสักนิด

เมื่อประตูบ้านเปิดออก และ พ่อเห็นลูกๆปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า ท่านไม่อาจกลั้นความซาบซึ้งไว้ได้ น้ำตาได้ไหลอาบใบหน้าของชายสูงวัย อาจเป็นความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความประหลาดใจ ความสุข และ ความอบอุ่นใจที่รู้ว่าตนมิได้ถูกลืมเลือน

เรื่องราวดังกล่าวแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในสื่อสังคมออนไลน์ และ ได้รับเสียงชื่นชมเห็นอกเห็นใจจำนวนมาก ในจังหวะชีวิตสมัยใหม่ที่ระยะทางและภาระหน้าที่ ทำให้การกลับมาพร้อมหน้ากันกลายเป็นเรื่องยาก ภาพของพ่อที่นั่งทานซาลาเปาเพียงลำพัง จึงเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจอย่างอ่อนโยน แต่ลึกซึ้งว่า "เวลาที่เราจะมอบให้พ่อแม่ ไม่เคยรอใคร..."