หลังจากใช้ชีวิตอยู่ในถ้ำ นักธรณีวิทยาก็ได้ค้นพบสาขาชีววิทยาใหม่โดยไม่ตั้งใจ

ในปี 1962 ภายในถ้ำน้ำแข็ง "สการาสัน" แห่งเทือกเขาแอลป์ ของประเทศฝรั่งเศส "มิเชล ซิฟร์" ได้ก้าวเข้าสู่การสำรวจครั้งหนึ่ง ซึ่งแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อาจคาดการณ์ได้ ว่ามันจะส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งในเวลาต่อมา เดิมทีเป้าหมายของเขาเป็นเพียง การศึกษาทางธรณีวิทยา แต่ "มิเชล ซิฟร์" กลับตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ใต้พื้นดิน ท่ามกลางความมืดสนิท โดยปราศจากนาฬิกา แสงอาทิตย์ และ การติดต่อกับมนุษย์คนอื่น เป็นระยะเวลานานกว่า 2 เดือน...

     การตัดสินใจขยายระยะเวลาการพำนักจาก 15 วันเป็น 2 เดือนนั้น มีที่มาจากเหตุผลทางวิทยาศาสตร์อย่างแท้จริง ตามความเห็นของ "มิเชล ซิฟร์" ช่วงเวลาสั้นๆไม่เพียงพอที่จะสังเกตและทำความเข้าใจระบบธารน้ำแข็งที่ซับซ้อน อย่างไรก็ตาม การแยกตัวออกจากสัญญาณบอกเวลาทั้งหมดนี้เอง ที่ทำให้เขากลายเป็นตัวแบบการทดลองมีชีวิต สำหรับการค้นพบที่ไม่คาดคิด...

     ภายใต้สภาพแวดล้อมอันโหดร้าย อุณหภูมิต่ำกว่า 0 องศาเซลเซียส ความชื้นเกือบอิ่มตัว และ อุปกรณ์ที่จำกัด "มิเชล ซิฟร์" ต้องเผชิญกับการเสื่อมถอยของสภาพร่างกายอย่างรุนแรง อุณหภูมิร่างกายของเขาบางครั้งลดลงเหลือเพียง 34 องศาเซลเซียส เท้าของเขาเปียกชื้นอยู่ตลอดเวลา และ สภาพจิตใจตกอยู่ในภาวะมึนงงเลือนราง ทว่าในสภาวะเช่นนั้นเอง การเปลี่ยนแปลงเชิงลึกทางการรับรู้และสรีรวิทยาก็เริ่มปรากฏชัด

     เมื่อกลับขึ้นสู่พื้นดิน "มิเชล ซิฟร์" ตระหนักว่าการรับรู้เรื่องเวลาของเขา บิดเบือนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่เพียงสูญเสียความสามารถ ในการประมาณวันเดือนปีเท่านั้น แต่จังหวะชีวภาพของร่างกายยังไม่เป็นไปตามรอบ 24 ชั่วโมงดังที่คุ้นเคยอีกต่อไป ร่างกายของเขาได้กำหนดจังหวะใหม่ของตนเอง ซึ่งยาวกว่า ช้ากว่า และ ไม่ขึ้นอยู่กับแสงอาทิตย์ โดยการค้นพบนี้ขัดแย้งกับความเชื่อที่แพร่หลายในยุคนั้น ซึ่งมองว่า "จังหวะชีวภาพของมนุษย์ ถูกควบคุมโดยสิ่งแวดล้อมภายนอกเป็นหลัก โดยเฉพาะวัฏจักรกลางวันและกลางคืน" แต่ข้อมูลที่ "มิเชล ซิฟร์" รวบรวมได้แสดงให้เห็นว่า "ร่างกายมนุษย์มีนาฬิกาภายใน ที่สามารถทำงานต่อไปได้ แม้จะถูกตัดขาดจากสัญญาณของเวลา โดยสิ้นเชิง!!"

     ในระยะแรก ชุมชนวิทยาศาสตร์แสดงความสงสัยอย่างมาก นักธรณีวิทยาคนหนึ่งซึ่งไม่ได้รับการฝึกฝนด้านชีววิทยาอย่างเป็นระบบ กลับออกแบบและดำเนินการทดลองสุดโต่งด้วยตนเอง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกตั้งคำถาม ถึงความถูกต้องทางวิทยาศาสตร์และความปลอดภัย อย่างไรก็ตาม การทดลองในเวลาต่อมา ทั้งโดย "มิเชล ซิฟร์" และ นักวิจัยคนอื่นๆได้ช่วยยืนยันข้อสรุปดั้งเดิมอย่างต่อเนื่อง

     โดยผู้เข้าร่วมการทดลองในรุ่นหลัง ต่างประสบกับการเปลี่ยนแปลงผิดปกติของวงจรการนอนหลับ และ การตื่น ตั้งแต่ 1 วัน ที่ยาวนานถึง 25 ชั่วโมง ไปจนถึงการตื่นต่อเนื่องหลายวัน หรือ การนอนหลับยาวนานเกินกว่า 1 วัน โดยผลลัพธ์เหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าปรากฏการณ์ที่ "มิเชล ซิฟร์" สังเกตพบ มิใช่กรณีเฉพาะตัว...

     เมื่อเวลาผ่านไป งานวิจัยของ "มิเชล ซิฟร์" ได้วางรากฐานให้กับสาขาชีววิทยา ด้านจังหวะชีวภาพของมนุษย์ ซึ่งเป็นแขนงการศึกษาที่ส่งอิทธิพลอย่างลึกซึ้งต่อการแพทย์ ชีววิทยาระดับโมเลกุล และ ประสาทวิทยาศาสตร์ ความเข้าใจเกี่ยวกับนาฬิกาชีวภาพช่วยอธิบายปรากฏการณ์ "เจ็ตแล็ก" กลไกการทำงานของยีน และ แม้กระทั่งการพัฒนาของโรคมะเร็งบางชนิด

     ไม่เพียงแต่วงการวิทยาศาสตร์เท่านั้น กองทัพและหน่วยงานด้านอวกาศยังเล็งเห็นถึงคุณค่าของการค้นพบนี้อย่างรวดเร็ว ในบริบทของสงครามเย็น การจัดระบบการนอนหลับและการตื่นของนักบินอวกาศหรือพลประจำเรือดำน้ำนิวเคลียร์ ถือเป็นประเด็นที่เกี่ยวข้องกับความอยู่รอด ข้อมูลจากการทดลองของ "มิเชล ซิฟร์" จึงถูกนำไปวิเคราะห์และประยุกต์ใช้ในด้านเหล่านี้

     ถึงแม้ว่าวิธีการวิจัยที่เป็นส่วนตัวและเสี่ยงอันตรายของ "มิเชล ซิฟร์" จะยากที่จะทำซ้ำได้ในยุคปัจจุบัน แต่มรดกทางวิทยาศาสตร์ที่เขาทิ้งไว้ให้ ก็ยังคงส่งอิทธิพลอย่างทรงพลัง จากการสำรวจทางธรณีวิทยาที่ดูเรียบง่าย "มิเชล ซิฟร์" ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า "บางครั้ง... การค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นจากการกล้าก้าวออกจากแสงสว่างอันคุ้นเคย" และ "เผชิญหน้ากับความมืดของสิ่งที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก..."

อ้างอิง : https://cafef.vn/hai-thang-song-trong-hang-toi-nha-dia-chat-vo-tinh-phat-minh-ra-mot-linh-vuc-sinh-hoc-moi-188260111194309054.chn