7 อันดับเคสตัวอย่างที่ 'ประชาคมแพทย์' ชี้เป้าความล้มเหลวของการเมืองไทย

ถอดบทเรียนความรับผิดชอบทางการเมือง: 7 อันดับเคสตัวอย่างที่ 'ประชาคมแพทย์' ชี้เป้าความล้มเหลวของการเมืองไทย

ประเด็นเรื่อง "ความรับผิดชอบทางการเมือง" หรือ Political Accountability กลายเป็นบรรทัดฐานที่ถูกตั้งคำถามอย่างหนักในสังคมไทย เมื่อทีมการเมืองจากเพจ "ประชาคมแพทย์" ออกมาจัดลำดับเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ที่สะท้อนถึงความล้มเหลวของผู้มีอำนาจในการแสดงสปิริตหรือการยอมรับผิดอย่างเป็นรูปธรรม บทความนี้จะพาทุกคนไปสำรวจ 7 เคสสำคัญที่ถูกนิยามว่าเป็น Worst Political Accountability ซึ่งส่งผลต่อความเชื่อมั่นในระบบประชาธิปไตยไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน

เจาะลึก 7 อันดับความล้มเหลวเรื่องความรับผิดชอบ

อันดับ 1: ทักษิณ ชินวัตร กับโศกนาฏกรรมตากใบ กรณีการเสียชีวิตของประชาชน 85 รายที่ถูกจดจำในฐานะรอยด่างพร้อยครั้งใหญ่ ความล้มเหลวอยู่ที่การขาดความรับผิดชอบในระดับผู้นำรัฐบาลขณะนั้น คำขอโทษที่ใช้เวลานานถึง 18 ปีถูกกล่าวผ่านเพียงช่องทางโซเชียลมีเดียส่วนตัว และที่ตอกย้ำความรู้สึกของผู้สูญเสียคือการที่ผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์กลับได้รับรางวัลทางการเมืองด้วยการมีชื่อเป็น สส. บัญชีรายชื่อในเวลาต่อมา

อันดับ 2: แพทองธาร ชินวัตร กรณีคลิปเสียงกับผู้นำกัมพูชา แม้จะมีการยอมรับและขอโทษอย่างรวดเร็วเนื่องด้วยหลักฐานที่ชัดเจน แต่การแสดงความรับผิดชอบกลับหยุดอยู่แค่คำพูด ไม่มีการลาออกหรือยุบสภาตามข้อเรียกร้อง จนกระทั่งศาลรัฐธรรมนูญมีมติให้พ้นจากตำแหน่งด้วยเหตุผลเรื่องจริยธรรมร้ายแรง สะท้อนให้เห็นว่าความรับผิดชอบไม่ได้เกิดขึ้นจากสปิริตส่วนตัว แต่ต้องรอให้กลไกทางกฎหมายเป็นผู้ตัดสิน

อันดับ 3: อนุทิน ชานวีรกูล กับอุทกภัยหาดใหญ่ 2568 เหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ที่มีผู้เสียชีวิตสูงถึง 145 ราย เป็นภาพสะท้อนความล้มเหลวของการเตือนภัยและการบริหารจัดการวิกฤต แม้ผู้นำจะเอ่ยคำขอโทษแต่กลับไม่มีการรับผิดชอบเชิงโครงสร้างหรือการแสดงสปิริตลาออกของผู้บริหารที่เกี่ยวข้อง ปล่อยให้เวลาเยียวยาและรอให้สังคมลืมเลือนไปเอง

อันดับ 4: เฉลิมชัย ศรีอ่อน กับการคืนคำมั่นสัญญา ตัวอย่างของการที่คำพูดไม่มีต้นทุนทางการเมือง การประกาศวางมือหากพรรคได้ที่นั่งไม่ถึงเป้าแต่สุดท้ายกลับหวนคืนสู่อำนาจและตำแหน่งรัฐมนตรี โดยใช้นิยามความ "เสียสละ" มาฟอกขาวการเสียคำพูด สะท้อนถึงมาตรฐานความรับผิดชอบต่อคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับประชาชนที่ต่ำลง

อันดับ 5: ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ กับระบบคัดเลือกผู้สมัคร กรณีผู้สมัคร สส. พัวพันเครือข่ายฟอกเงินยาเสพติด แม้พรรคจะถอนชื่อทันทีแต่ความรับผิดชอบกลับหยุดอยู่เพียงการตัดตัวบุคคล โดยไม่มีผู้บริหารฝ่ายที่รับผิดชอบการคัดเลือกออกมายอมรับผิดในความล้มเหลวของระบบตรวจสอบภายในพรรค

อันดับ 6: พรรคประชาชน กรณีผู้สมัคร สท. ขาดคุณสมบัติ การนิ่งเงียบต่อกรณีที่ผู้สมัครมีประวัติต้องโทษคดียาเสพติดจนถูก กกต. สั่งถอนชื่อ ถือเป็น Zero Accountability หรือการไม่รับผิดที่อันตรายที่สุด เพราะไม่มีทั้งคำอธิบายและคำขอโทษต่อสาธารณชน

อันดับ 7: พลเอก ประวิตร วงษ์สุวรรณ กับมาตรฐานจริยธรรมเคสธรรมนัส การเลือกใช้ "มาตรฐานกฎหมายขั้นต่ำ" แทน "มาตรฐานจริยธรรมสูงสุด" โดยการผลักดันบุคคลที่มีประวัติคดียาเสพติดจากต่างประเทศให้ดำรงตำแหน่งรัฐมนตรี โดยอ้างว่ารอผลทางกฎหมายเพียงอย่างเดียว เป็นการทำลายบรรทัดฐานความสง่างามทางการเมืองและสอบตกในสายตามาตรฐานสากล

อย่างไรก็ตามความล้มเหลวของ Political Accountability ในประเทศไทยมักจบลงที่ "คำขอโทษพร้อมข้อแก้ตัว" หรือการใช้เทคนิคทางกฎหมายเพื่อเอาตัวรอด มากกว่าการแสดงสปิริตด้วยการสละอำนาจเพื่อรักษามาตรฐานจริยธรรม การจัดอันดับของประชาคมแพทย์ครั้งนี้จึงเป็นการส่งสัญญาณเตือนว่า หากนักการเมืองยังคงยึดถือเพียงความถูกผิดทางกฎหมายโดยไร้ซึ่งมโนธรรมสำนึกทางการเมือง ระบบการเมืองไทยจะยังคงติดหล่มอยู่ในความเสื่อมศรัทธาของประชาชนต่อไป

#ประชาคมแพทย์ #การเมืองไทย #Accountability #ความรับผิดชอบทางการเมือง #จริยธรรมนักการเมือง #ตากใบ #สปิริตการเมือง