“ฆาตกรเด็กวัด ลากศพใส่กระเป๋าเผากลางดึก ลบชีวิตปลิดชีพกะเทย

จากกระเป๋าเดินทางสองใบ…
สู่กองขี้เถ้าที่ไร้ชื่อหลังวัด
ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีศพให้ร่ำไห้อาลัย
เหลือเพียงกลิ่นไหม้ที่ฝังอยู่ในความมืดของย่านประเวศ

ใครจะคาดคิดว่า ห้องพักหรูในคอนโดกลางเมือง

สถานที่ที่ควรเป็นที่พักพิงของความรักและความโดดเดี่ยว
จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความตายอันเงียบงัน
และจุดจบที่โหดร้ายเกินจะจินตนาการ

สมพงษ์ บุญยืน
หญิงข้ามเพศวัย 58 ปี
ผู้ผ่านชีวิตมาอย่างโชกโชน ทั้งความรักกับสามีชาวต่างชาติกว่าทศวรรษ
ทั้งการแลกเนื้อหนังและความเจ็บปวด เพื่อได้เป็น “ตัวเอง” อย่างสมบูรณ์
เธอกลับเมืองไทยพร้อมความว่างเปล่า
พร้อมความหวังว่าอย่างน้อย…จะมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในบั้นปลายชีวิต

และแล้ว “เขา” ก็ปรากฏตัว

เด็กหนุ่มวัย 19 ปี
ชื่อ “ภูมิ”
ผิวกร้านแดด ดวงตาไร้เดียงสา
อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้
เป็นเพียงเด็กวัดที่กำลังรอวันบวช เพื่อตอบแทนบุญคุณพ่อแม่
โลกของเขาเรียบง่าย ว่างเปล่า และไร้ทางเลือก

ข้อเสนอที่เหมือนการช่วยเหลือ
กลับเป็นพันธนาการที่เขาไม่เข้าใจ

“มาอยู่กับพี่
พี่ให้เงินเดือนเดือนละสามหมื่น
แค่ดูแลพี่ก็พอ…”

ชีวิตในคอนโดหรู
ไม่ได้อบอวลด้วยความรัก
แต่เต็มไปด้วย “สายตา”
“คำสั่ง”
และ “เงื่อนไข” ที่มองไม่เห็น

ความห่วงใย ค่อยๆ กลายเป็นกรง
ความเมตตา ค่อยๆ กลายเป็นแรงกด
และความอิสระของเด็กวัด
ค่อยๆ ถูกบีบจนหายใจไม่ออก

5 มิถุนายน 2559

บ่ายวันนั้น…
อากาศในห้องเงียบผิดปกติ
ความตึงเครียดลอยอยู่ในทุกลมหายใจ

คำขอธรรมดา
กลับกลายเป็นชนวนมรณะ

เสียงเถียงดังขึ้น
แรงขึ้น
ใกล้ขึ้น

ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย

ร่างหนึ่งล้มลง
อีกคนหนึ่งขาดสติ
แรงสะสมที่อัดแน่นในใจระเบิดออกมา
เท้าที่กระทืบซ้ำ ซ้ำ ซ้ำ
ลงบนคอและศีรษะของชายในร่างผู้หญิงวัย 58 ปี
จนร่างนั้น…นิ่งสนิท
ไร้เสียง
ไร้ลมหายใจ

ความเงียบเข้าครอบงำห้อง
หนักหน่วงจนแทบคลั่ง

แทนที่จะเรียกหาความช่วยเหลือ
เด็กหนุ่มเลือก “ลบ” การมีอยู่ของเธอ

ร่างของสมพงษ์
ถูกพับงอ
ถูกยัด
ถูกซ่อน
ลงในกระเป๋าเดินทางสองใบ
เหมือนสิ่งของไร้ค่า

ภาพชายหนุ่มลากกระเป๋าหนักอึ้ง
ผ่านกล้องวงจรปิด
ด้วยสีหน้าที่พยายาม “ปกติ”
คือภาพที่โลกไม่มีวันลืม

จุดหมายปลายทางคือวัด
สถานที่ศักดิ์สิทธิ์
กลับกลายเป็นเตาเผาศพเถื่อน

กลางดึก
เปลวไฟสีส้มลุกโชน
กลิ่นไหม้ประหลาดลอยคลุ้งไปทั่ว
ควันดำลอยขึ้นสู่ฟ้า
พร้อมชีวิตหนึ่งที่ถูกเผาผลาญจนไม่เหลือรูปร่าง

เมื่อไฟมอด
เหลือเพียงขี้เถ้า
เศษเหล็ก
และความเงียบที่น่าสะพรึง

เขากลับไปนอน
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โดยไม่รู้เลยว่า
“กลิ่นความตาย”
และ “เงาจากกล้อง”
กำลังคืบคลานเข้าหาเขาทีละน้อย

รุ่งเช้า…
ความจริงถูกขุดขึ้นจากเถ้าถ่าน
เศษกระดูก
โทรศัพท์
และหลักฐานที่ไม่อาจเผาทิ้งได้

เด็กหนุ่มคุกเข่าร้องไห้
สารภาพความรักที่บิดเบี้ยว
ความอึดอัดที่กลายเป็นโศกนาฏกรรม

จากเด็กวัดผู้ไร้เดียงสา
สู่ฆาตกรที่ไม่อาจหวนคืนอดีต

บทลงโทษคือคุกตลอดชีวิต
ลดเหลือ 33 ปี 4 เดือน
แต่สำหรับผู้ตาย
โทษนั้น…ไม่มีวันสิ้นสุด

และสำหรับคนอ่าน
เรื่องนี้จะทิ้งคำถามไว้ในใจว่า—

ความรักที่แลกด้วยเงิน
และความเหงาที่แลกด้วยชีวิต
น่ากลัวกว่าผี…หรือไม่?