เรื่องราวของหญิงสูงอายุผู้ค้าบริการในคาบูกิโจ

     เมื่อไม่กี่วันก่อน นิตยสารดังของญี่ปุ่น ที่ออกรายสัปดาห์อย่าง "ชูคัง บุนชุน" ได้ตีพิมพ์รายงาน 2 ตอน เกี่ยวกับหญิงค้าบริการสูงอายุ ซึ่งอ้างอิงจากหนังสือของ "มิจุโฮ ทาคางิ" ว่าด้วยการค้าบริการบนท้องถนนในย่านคาบูกิโจ เขตชินจูกุ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น โดยหนังสือเล่มเดียวกันนี้ยังมีบทสัมภาษณ์วัยรุ่นหญิง ที่ค้าบริการในคาบูกิโจ ซึ่งเคยเผยแพร่ไปแล้วในเดือนตุลาคมด้วย

     เช้าวันหนึ่งในคาบูกิโจ "มิจุโฮ ทาคางิ" ได้เอ่ยทักหญิงสูงอายุ ที่กำลังก้มตัวอยู่บนพื้นถนน และ ค่อยๆทำความรู้จักเธอ หญิงคนนี้ชื่อ "คูมิ" [นามสมมติ] เธอยืนอยู่ตามถนน ค้าบริการในฐานะหญิงขายบริการสูงอายุ โดยคิดค่าบริการครั้งละ 3,000 เยน เธอดูเหมือนจะมีอายุมากกว่า 60 ปี แล้ว "มิจุโฮ ทาคางิ" ก็ค่อยๆได้เรียนรู้เรื่องราวชีวิตของเธอ

     "คูมิ" เกิดและเติบโตในโอซาก้า จบการศึกษาชั้นมัธยมปลายในท้องถิ่น แต่งงานเมื่ออายุ 20 ปี และ มีลูกสาว 1 คน หลังจากหย่ากับสามีเมื่ออายุ 24 ปี เนื่องจากปัญหาการพนันและการนอกใจ เธอจำเป็นต้องทำงานในร้าน "แฟชั่นเฮลท์" ขนาดเล็ก [ร้านให้บริการทางเพศ] ขณะเลี้ยงลูกในฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว

     "คูมิ" กล่าวว่า "พออายุประมาณ 30 ฉันก็เริ่มทำงานเป็นหญิงขายบริการตามถนน ที่จัตุรัสน้ำพุ [อิสุมิโนฮิโรบะ] เพราะทั้งร้านและลูกค้าต่างก็ต้องการสาวๆที่อายุน้อยกว่า เขาคงจ้างฉันได้ไม่นานนักหรอก"

     จัตุรัสน้ำพุ คือ จุดนัดพบที่มีน้ำพุสไตล์ยุโรป ตั้งอยู่ในมุมหนึ่งของศูนย์การค้าใต้ดินย่านอุเมดะ เมืองโอซาก้า เป็นสถานที่ค้าบริการทางเพศ ที่รู้จักกันดีจนถึงปี 2021 จนถึงตอนที่สำนักงานตำรวจจังหวัดโอซาก้า ได้เข้าจับกุมหญิง 61 ราย อายุระหว่าง 17–64 ปี ที่ค้าบริการอยู่บริเวณนั้น ในข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายปราบปรามการค้าประเวณี ส่งผลทำให้ปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวได้ปิดตัวลงแล้ว...

     หาก "คูมิ" มีอายุมากกว่า 60 ปี นั่นหมายความว่าเธอเริ่มค้าบริการ ประมาณปี 1993 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่กฎหมาย ว่าด้วยการควบคุมธุรกิจบันเทิงและสันทนาการ ฉบับแก้ไขจะอนุญาตให้เปิดกิจการ ส่งพนักงานให้บริการอย่างถูกกฎหมาย บริการเรียกสาวประเภทนี้ปัจจุบันแพร่หลาย ทำให้ผู้หญิงทุกวัยสามารถทำงานในธุรกิจนี้ได้อย่างปลอดภัยและเป็นส่วนตัวมากขึ้น ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 "คูมิ" มีทางเลือกน้อยกว่านั้นมาก

     ที่จัตุรัสน้ำพุ เธอจะเรียกลูกค้าผู้ชายและมีเพศสัมพันธ์กับพวกเขา โดยคิดค่าบริการราว 10,000 เยน โดย "คูมิ" กล่าวว่า "บางครั้งฉันก็ขายตัวได้ถึง 20,000 หรือ 30,000 เยนเหมือนกัน"

     "คูมิ" ย้ายมาที่โตเกียวภายหลัง เพื่อหางานที่ให้รายได้ดีกว่า และ เคยเป็นโฮสต์เทส ในชินโอคูโบะอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เมื่อเธอมีอายุมากขึ้น เธอก็ทำงานแบบนั้นต่อไปไม่ได้นาน หลังจากนั้นเธอทำงานตามบริเวณ "เฮลท์ พลาซ่า ไฮเจีย" และ สวนสาธารณะโอคุโบะ ในย่านคาบูกิโจ ซึ่งเธอพบระหว่างเดินเร่ไปมาในช่วงที่ทำงานเป็นโฮสต์เทส ในชินโอคูโบะ และ เมื่อ "คูมิ" อายุประมาณ 40 ลูกสาวของเธอก็โตและย้ายออกไป ทำให้เธอไม่จำเป็นต้องหารายได้มากไปกว่า ค่าครองชีพของตัวเองอีกต่อไปแล้ว...

     ในตอนนั้น การเปิดบริการส่งพนักงานได้รับอนุญาตแล้ว ทำให้ผู้หญิงวัยผู้ใหญ่สามารถหางานได้ง่ายขึ้น แต่"มิจุโฮ ทาคางิ" ถามว่า "คุณไม่คิดจะทำงานประจำ ในเวลากลางวันบ้างหรือ?" ซึ่ง "คูมิ" ตอบว่า "ก็ฉันทำงานแบบนี้มานานมากแล้วนี่..."

     ค่าบริการของ "คูมิ" ต่อคนลดลงเหลือเพียง 3,000–5,000 เยน การเสนอลูกค้าที่เข้ามาหาด้วยราคาที่ต่ำเช่นนี้ [ต่ำกว่าราคาหญิงขายบริการ ที่อายุน้อยกว่าหรือร้านพิงก์ซาลอนมาก] ทำให้ลูกค้ามักยากที่จะปฏิเสธ หลังจากต่อรองกัน เธอก็จะทำออรัลเซ็กส์ด้วยปาก หรือ ใช้มือให้ในห้องน้ำสาธารณะ หรือ บางครั้งก็บนบันไดของอาคารใกล้เคียง

     "คูมิ" อาศัยอยู่ตามอินเทอร์เน็ตคาเฟ่และโรงอาบน้ำ สืบเสาะกินอาหารเช้าฟรีที่สถานที่เหล่านั้นจัดให้ เธอยังสามารถใช้อินเทอร์เน็ตและโทรทัศน์ได้ไม่จำกัด รวมทั้งมีเครื่องดื่มและขนมฟรี แม้จะใช้ชีวิตต่ำกว่าเส้นความยากจนและไม่ได้ติดต่อกับลูกสาวแล้ว แต่ "มิจุโฮ ทาคางิ" ก็มองว่า "คูมิ" มีท่าทีสดใสและยังรับรู้เรื่องราวต่างๆของโลกอยู่เสมอ

     "มิจุโฮ ทาคางิ" พา "คูมิ" ไปกินก๋วยเตี๋ยวราคาถูก ซึ่ง "คูมิ" ก็ตอบว่า "ฉันชอบกินพวกอาหารเส้นๆอยู่แล้ว" และ "คืนวันที่ 31 ธันวาคมปีที่แล้ว ฉันฟุ่มเฟือยหน่อย กินเทมปุระโซบะเลยนะ!!"

     "คูมิ" พา "มิจุโฮ ทาคางิ" ไปดูห้องส่วนตัว ในอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ที่เธอพัก ซึ่งเธอกล่าวว่า "ฉันใช้แพ็กเกจกลางคืนตลอด ตั้งแต่เที่ยงคืนถึงเช้า ถูกกว่าแพ็กเกจ 24 ชั่วโมง"

     ในความเป็นจริง "คูมิ" หาเงินได้เพียงไม่กี่พันเยนต่อวัน บางวันก็ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทำให้มีปัญหากระทั่งหาที่ฝากของ เธอจะออกจากอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ประมาณ 9 โมงเช้า และ อยู่ตามท้องถนนจนถึง 4 ทุ่ม

     "คูมิ" กล่าวว่า "ฉันต้องย้ายที่อยู่เรื่อยๆ ทุก 2-3 ชั่วโมง บ้างก็อยู่ใกล้สวน บ้างก็อยู่ตามขั้นบันไดของ "เฮลท์ พลาซ่า ไฮเจีย""

     "มิจุโฮ ทาคางิ" ถาม "คูมิ" ว่า "แล้วเรื่องเสื้อผ้าและของกันหนาวล่ะ?"
"คูมิ" ตอบว่า "ฉันใช้ถุงกระดาษใบใหญ่ ฉันใช้มันจนเก่าเลยล่ะ และ ฉันก็ยังมีถุงไนลอนอีกใบ ถุงใบใหญ่ใส่แปรงสีฟันแบบใช้แล้วทิ้ง ก้อนสำลี และ ชุดชั้นในสำรอง" [ซึ่งดูเหมือนจะได้มาจาก โรงแรมม่านรูดหรืออินเทอร์เน็ตคาเฟ่] ส่วนถุงอีกใบใส่กระเป๋าสตางค์ เครื่องสำอาง และ ของจุกจิกอื่นๆ" และ "ฉันฝากของไว้ที่ล็อกเกอร์ใกล้ๆ โดย "คูมิ" พา "มิจุโฮ ทาคางิ" ไปดู โดยในล็อกเกอร์มีเพียงกระเป๋าใบหนึ่ง ขนาดเท่าแฟ้ม A3 ภายในมีกองถุงพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้งและผ้าขนหนู แม้จะเป็นสิ่งของเล็กน้อย แต่ก็คงมีความหมายกับ "คูมิ" เป็นอย่างมาก เนื่องจากทั้งหมดนั่นคือทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอมี...

อ้าอิง : https://www.tokyokinky.com/elderly-prostitute-kabukicho-tokyo/