สาวจีนกลับจากเที่ยวหลายวัน กลายเป็นช่างซ่อมมือถือให้คนแก่ทั้งหมู่บ้านทันที

สาวจีนไปเที่ยวหลายวัน กลับหมู่บ้านมาปุ๊บ คนแก่ทั้งหมู่บ้านแห่มารุมล้อม ขอให้ช่วยซ่อมโทรศัพท์ ปัญหาเล็กใหญ่มาหมด แทบจะเป็นช่างซ่อมแล้ว

เชื่อว่าหลายคนต้องเคยรับบทเป็น “ช่างซ่อมโทรศัพท์” ของคนในครอบครัวแน่นอน โดยเฉพาะเหล่าผู้สูงอายุ ไม่ว่าปัญหาจะใหญ่เล็กแค่ไหน ถ้าเราซ่อมให้ได้ก็จะกลายเป็นคนเก่งทันที เช่นเดียวกับหญิงสาวชาวจีนคนนี้ ที่แทบจะซ่อมโทรศัพท์ให้เหล่าผู้สูงอายุทั้งหมู่บ้าน

หญิงสาวแซ่จง วัย 38 ปี อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหนึ่งในเมืองซูโจว มณฑลเจียงซู เธอใช้วันหยุดไปเที่ยวนอกเมืองหลายวัน เมื่อกลับถึงบ้านก็พบว่าผู้สูงอายุในหมู่บ้านแห่ล้อมรอบตัวเธอ ทุกคนต่างแย่งกันถามเกี่ยวกับปัญหาในโทรศัพท์ ทำให้เรื่องราว ‘สาวรุ่น 90 ออกไปเที่ยว 20 วัน มือถือแทบจะพังทั้งหมู่บ้าน’ กลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์

หลังให้กำเนิดลูกชายเมื่อ 6 ปีก่อน นางจงอยู่บ้านเลี้ยงลูกและไม่ได้ทำงานที่อื่น ดังนั้นช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา เธอจึงใช้โอกาสวันหยุดพาลูกออกไปเที่ยว 20 วัน เมื่อวันหยุดสิ้นสุดลงและเธอได้กลับบ้าน ก็พบเหตุการณ์ดังกล่าว

หญิงสาวเผยว่า เมื่อหลายปีก่อนเธอเคยช่วยดูโทรศัพท์ให้ผู้สูงอายุคนหนึ่งในหมู่บ้าน หลังจากนั้น ข่าวว่าเธอสามารถซ่อมโทรศัพท์ได้ก็แพร่กระจายไปทั่ว ผู้สูงอายุในหมู่บ้านจึงมักมาหาเธอเมื่อเจอปัญหาในการใช้โทรศัพท์

ในช่วงที่เธอไม่อยู่ครั้งนี้ ผู้สูงอายุหลายคนเจอปัญหากับโทรศัพท์ เช่น หน้าจอการใช้งานที่ซับซ้อนและปัญหาธรรมดาต่าง ๆ ที่พวกท่านไม่รู้จะแก้อย่างไร เช่น ‘ทำไมโทรศัพท์ของฉันถึงค่าโทรหมด?’, ‘ทำไมโทรศัพท์ของฉันรับสายไม่ได้?’, ‘ทำไมฉันถึงโทรออกไม่ได้?’

เธอช่วยดูโทรศัพท์แต่ละเครื่องอย่างใจเย็น และตรวจสอบปัญหาอย่างละเอียด พบว่าปัญหาของโทรศัพท์ผู้สูงอายุส่วนใหญ่คือแบตเตอรี่หมด เสียงถูกปรับให้ดังหรือเบาเกินไป หรือสมาร์ตโฟนถูกลูกหลานเปิดโหมดเงียบโดยไม่ตั้งใจ เป็นต้น

เพราะเธอเป็นคนหนุ่มสาวที่อายุน้อยสุด ผู้ใหญ่ในหมู่บ้านส่วนใหญ่มีอายุ 50 ปีขึ้นไป ที่เหลือก็เป็นเด็กๆ ทำให้พวกท่านต้องพึ่งพาเธอในการแก้ปัญหาเหล่านี้

‘โอ้ย เก่งจริง ๆ ลูก แป๊บเดียวก็แก้ได้แล้ว!’, “ถ้าหนูไม่อยู่ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี?” เหล่าผู้สูงอายุกล่าวชมเธอ

แม้ว่าคำพูดเหล่านี้จะติดตลกอยู่บ้าง แต่ก็สะท้อนให้เห็นถึงความรู้สึกพึ่งพา และไม่อยากให้เธอจากไปของผู้สูงอายุในหมู่บ้าน ทั้งนี้ สามีของเธอทำงานอยู่ในเมือง และในไม่ช้าลูกของเธอจะต้องไปเรียนระดับประถมในตัวอำเภอ ซึ่งเธอเองก็จะต้องออกจากหมู่บ้านนี้ไป

‘จริง ๆ แล้วก็รู้สึกไม่อยากจากไป เพราะอยู่ที่นี่มานานแล้ว ถ้าฉันออกจากหมู่บ้านไป ก็จะไม่มีคนหนุ่มสาวเหลืออยู่ที่นี่อีก แล้วถ้าผู้สูงอายุมีปัญหาเล็กๆ น้อยๆ กับโทรศัพท์ ก็ไม่รู้จะไปหาใคร’