ไปเสม็ด เกือบเสร็จตั้งแต่ยังไม่ถึง

ใครที่ติดตามข่าวสารเรื่องการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลคงทราบผลกันแล้ว ผมเองติดตามห่างๆเพราะคาดแต่แรกว่าผลคงเป็นเช่นนี้ แต่ก็ขอชมเชยพรรคฝ่ายค้านที่ทำหน้าที่ได้ดียิ่งและกล้าหาญมาก ส่วนอีกฝ่ายก็ดูเหมือนใช้แต่ความหน้าด้านสถานเดียว

หลายคนที่ติดตามข่าวนี้อาจรู้สึกท้อ และสิ้นหวังกับความเน่าเฟะของระบบที่ถูกครอบด้วยความโลภโมโทสันอย่างหน้ามืดตามัว ที่คอยบั่นทอนทำลายประเทศชาติอยู่ทุกวันนี้ และก็ยังไม่รู้จะสิ้นสุดได้เมื่อไหร่

ผมก็ไม่มีคำตอบเช่นกัน แต่คิดว่าตราบที่คนเรายังไม่หยุดสู้ เราก็ยังไม่แพ้ และก็จะขอถือโอกาสนี้เล่าประสบการณ์เล็กๆในชีวิตให้ฟัง ในวันที่ความหวังยังดูห่างไกลเช่นนี้นะครับ

กว่าสามสิบปีมาแล้ว สมัยยังหนุ่มฟ้อเข้าทำงานใหม่ๆ ผมกับพี่ๆที่สนิทกันสี่ห้าคนเคยนัดไปเที่ยวเกาะเสม็ด จำได้ว่าเราออกจากที่ทำงานบ่ายต้นๆของวันศุกร์ (แอบโดดงานด้วย อิอิ)

เราไปถึงท่าเพที่ต้องขึ้นเรือต่อไปเกาะก็บ่ายแก่มากแล้ว จากนั้นก็ขึ้นเรือลำหนึ่งซึ่งมีขนาดไม่ใหญ่นัก จุคนได้สักสามสิบสี่สิบคน พอคนเต็มเรือก็ออกจากท่า ตอนนั้นฝนเริ่มตกพรำๆ และไม่มีเรืออื่นนอกจากลำของเราออกจากท่าเลย แม้จะเป็นเรือที่มีขนาดใหญ่กว่าลำของเรามากก็ตาม

พอออกไปได้พักเดียวคลื่นก็เริ่มแรงมากขึ้น แรงจนซัดเข้ามาในเรือจนคนเปียกไปตามกัน มีสาวๆร้องวี๊ดว้าย แต่คนขับเรือซึ่งเป็นวัยรุ่นหัวเราะร่า อย่างไรก็ตาม พอไปได้อีกสักพักคลื่นยิ่งสูงและแรงหนักยิ่งขึ้นไปอีก ฝนก็เทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา ซึ่งก็แน่นอนว่าเรากำลังตกอยู่ในกลางพายุใหญ่

จากแรกๆที่ในเรือมีเสียงคนคุยกันจ้อกแจ่ก เสียงวี๊ดว้ายจากน้ำทะเลที่กระเด็นใส่ กลับกลายเป็นเงียบงัน แล้วก็เริ่มมีเสียงสะอื้นร้องไห้ด้วยความกลัวแทรกเข้ามาแทน ผมถามเด็กขับเรือว่าอีกนานไหมจะถึงเกาะ เขาบอกไม่นานแต่คลื่นแรงแบบนี้ไม่แน่ใจเหมือนกัน

พอมาถึงตอนนี้เด็กขับเรือก็เลิกหัวเราะและสีหน้าเริ่มไม่ดีแล้ว ผมถามเขาว่ามีวิทยุสำหรับขอความช่วยเหลือไหม เขาบอกมีแต่เสียใช้การไม่ได้ ถามว่ามีเสื้อชูชีพให้ผู้โดยสารไหม เขาบอกไม่มี ถามว่าเคยเจอแบบนี้มาก่อนไหม เขาบอกเสียงอ่อยไม่เคยครับพี่ ก็ถามต่ออีกว่าอ้าวแล้วทีนี้ทำอย่างไรล่ะ คราวนี้เด็กขับเรือมองหน้าผมเหมือนจะร้องไห้แล้วบอกว่า พวกเราตายแน่แล้วครับ...

ถึงวินาทีนั้นผมก็มาคิดว่าควรทำอย่างไร ผมมองไปด้านเกาะแต่มองไม่เห็นอะไรเลย ทุกอย่างดำมืดไปหมด ทั้งคลื่น ฝนและเมฆทะมึน แต่เมื่อหันไปมองทางฝั่งก็ยังเห็นแสงอยู่ ผมตัดสินใจบอกเด็กเรือให้หมุนเรือกลับเข้าฝั่งเดี๋ยวนี้ เด็กขับก็มองหน้าผมสักห้าวินาที ก่อนจะทำตาม

ตอนเรือเลี้ยวกลับมันน่ากลัวสุดๆเพราะคลื่นที่สูงหนุนซัดตัวเรือจนเอียงกะเท่เร่แทบตั้งฉากเก้าสิบองศากับผืนน้ำ ทำให้กราบเรืออีกด้านไล่เลี่ยแตะกับผิวน้ำเลย นั่นเป็นช่วงนาทีที่นานที่สุดหนหนึ่งในชีวิตผม ยังจำได้ถึงทุกวันนี้

แต่พอเลี้ยวมาได้ คลื่นก็เริ่มหนุนเรือ แทนที่จะโถมกระเเทกเรืออย่างตอนแรก และในที่สุดเราก็กลับเข้าฝั่งได้โดยปลอดภัย

พอเข้าเทียบท่า เรือลำนี้ก็โดนคนขับเรือลำอื่นๆที่เขาไม่ออกไปเพราะรู้ว่ามีพายุพากันโห่ หัวเราะเยาะ สมน้ำหน้า

แล้วรู้ไหมไอ้เด็กขับเรือมันบอกอะไร? มันตะโกนบอกคนอื่นว่าต้องเอาเรือกลับเพราะผู้โดยสารเขาขอร้องเพราะกลัวกัน พอดีตอนนั้นเรามาถึงฝั่งได้ก็ดีใจแล้ว ผมเลยไม่อยากด่ามันอีก แต่ก็ได้ยินจากคนขับเรือลำอื่นบอกว่าถ้าไปต่อก็ตายสถานเดียว ไม่มีทางรอด

ทั้งหมดนี้ คือจะบอกว่าในเรือลำนั้นมีคนร่วมสามสิบสี่สิบคน ทั้งแก่และเด็ก แต่ในยามวิกฤติ ผมก็แปลกใจว่าไม่มีใครลุกขึ้นมาตั้งคำถามอะไรกันเลย เหมือนแบบคิดว่าทุกอย่างคงผ่านไปเอง ปล่อยทุกอย่างไว้กับเด็กขับเรือ กับโชคชะตาหรือพระเจ้า ซึ่งตอนนั้นเด็กขับเรือเองก็คงรอให้มีใครมาบอกเขาอีกทีเหมือนกันว่าต้องทำอย่างไร เพราะเขาเองก็ไม่กล้าตัดสินใจ

ผมก็ไม่รู้ว่าผมโชคช่วยแค่ไหนที่เรือไม่ล่มตอนกลับลำเลี้ยว แต่อย่างน้อยมันก็น่าจะดีกว่ากับการไปต่อ และผมไม่ใช่คนที่อยู่เฉยๆในยามวิกฤติและนั่งรอโชคชะตา ผมก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้คนเราต่างกันนะ

ทุกวันนี้เห็นคนไม่น้อยที่เฉยเมยกับปัญหาและวิกฤตที่เกิดขึ้นกับบ้านเมือง (แต่ก็ไม่รู้เมื่อก่อนไปเป่านกหวีดมาไหม) เหมือนกับคิดว่าปล่อยให้เป็นเรื่องโชคชะตาไป ผมก็ไม่เข้าใจนัก และแม้ว่าก็รู้ว่าคนเรามันก็ไม่เหมือนกัน แต่ก็ยังอยากเห็นคนไทยช่วยกันคนละไม้คนละมือ ใครพอทำอะไรได้ก็ทำไป ทำอะไรไม่ได้มาก ช่วยกันด่าก็ยังดี จะเล็กจะน้อยแค่ไหนก็ช่วยกัน เพื่อทำให้สังคมเรามันดีขึ้น

ทุกวันนี้ก็ไม่ต่างกับว่าเรากำลังอยู่ท่ามกลางมรสุมใหญ่ มองไปทางไหนมีแต่ความมืดมิด แต่ผมเชื่อว่าคนเราต้องมีความหวัง และต้องสู้ ไม่ยอมจำนนให้กับโชคชะตาครับ...

รัศมิ์ ชาลีจันทร์

อดีตนักการทูต - เจ้าของเพจทูตนอกแถว The Alternative Ambassador

20 กุมภาพันธ์ 2564