เพจดังเผยเรื่องคนที่เป็นเกย์-กะเทยสามารถบวชได้ แนะอย่าเอารัฐธรรมนูญมาโยงพุทธศาสนา

พระพุทธเจ้าอนุญาติให้เกย์-กะเทย บวชได้หรือไม่?

เคยได้รับคำถามจากหลายท่านอยู่บ่อยๆ ในทำนองว่าคนที่เป็นชายไม่สมบูรณ์หรือผู้ที่มีใจสับสน เช่นกายเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง คนสองเพศ หรือบางทีก็เรียกว่าเกย์ ไบ หรือกะเทย พวกเขานี้บวชได้ไหม มาดูกัน

บุคคลที่พระพุทธเจ้าห้ามบวชโดยเด็ดขาด

จำพวกมีเพศบกพร่อง คือ

- บัณเฑาะก์ ที่แปลว่าคนที่ไม่ใช่เพศตามกำเนิดอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าทางกายหรือใจ

- อุภโตพยัญชนก ที่แปลว่าคนมีทั้ง ๒ เพศ อนึ่งชายผู้ถูกตอน(ขันที) ก็ห้ามอุปสมบทเหมือนกัน

จำพวกคนทำผิดต่อพระศาสนา นั้นแสดงไว้ ๗ ประเภท คือ

- คนฆ่าพระอรหันต์,

- คนผู้ข่มขืนภิกษุณี,

- คนลักเพศ(ปลอมตัวมาบวช),

- ภิกษุไปเข้ารีตเดียรถีย์ (ทั้งที่ยังเป็นภิกษุอยู่ สึกแล้วมาบวชใหม่ก็ห้าม),

- ภิกษุต้องปาราชิกละเพศไปแล้ว,

- ภิกษุผู้ทำสังฆเภท(ตั้งสำนักตัวเอง อันนอกเหนือวินัย),

- คนทำร้ายพระศาสดาจนถึงห้อพระโลหิต

จำพวกที่ทำผิดต่อกำเนิดของตนนั้น คือ คนฆ่าพ่อฆ่าแม่

เขาเหล่านี้

ถ้ารู้มาก่อนก็ไม่พึงให้อุปสมบท

แต่ถ้าให้บวชแล้วเพราะไม่รู้ เมื่อภายหลังรู้ พึงให้สึกเสีย

ดูกรภิกษุทั้งหลาย อนุปสัมบันที่เป็นบัณเฑาะก์ ภิกษุไม่พึงให้บวช ที่บวชแล้วพึงให้สึกเสีย ฯ

หลายๆท่าน มักจะเข้าใจว่า บัณเฑาะก์ แปลว่า กระเทย, เกย์ หรือ ตุ๊ดเพียงอย่างเดียว ความเข้าใจเช่นนี้อาจจะยังไม่ตรงไปซะหมด

อันที่จริง คำว่า บัณเฑาะก์ มาจาก ภาษาบาลีว่า ปณฺฑก ดังวจนัตถะ ว่า ปฑติ ลิงฺคเวกลฺลภาวํ คจฺฉตีติ ปณฺฑโก คือ

''ผู้ที่มีเครื่องหมายแห่งบุรุษและสตรีขาดตกบกพร่องไป''

แต่ทว่าทุกวันนี้เห็นมีบวชกันอยู่ทั่วไปในที่ต่างๆ บางแห่งอยู่กันเป็นหมู่เป็นกลุ่มก็มี นั่นอาจเพราะว่าอุปัชฌาย์ไม่ทราบ หรือผู้ที่บวชไม่ทราบวินัยของพระพุทธเจ้าก็ได้ แต่เมื่อทราบก็ต้องชี้แจงให้เขาได้รับรู้

แต่ บวชไม่ได้ก็ใช่ว่าจะบรรลุธรรมหรือพ้นทุกข์ไม่ได้ อย่างที่ทราบกันดีว่าในปัจจุบันอาจมีแค่พระพุทธศาสนาด้วยซ้ำที่ไม่ได้จำแนกเพศที่ 3 ให้เป็นเพศที่ผิดบาป (ที่ว่าเกิดเป็นเพศที่3เพราะทำผิดศีลข้อ3เป็นคำแต่งใหม่ ไม่ใช่คำพระศาสดา)

อย่างที่พระพุทธองค์เคยตรัสกับนาคให้ถือศีล 8 ในวันที่ 14 ,15 และ 8 แห่งปักษ์นั้นเพื่อพ้นจากความเป็นนาค ไม่ใช่เพราะท่านกีดกันผู้ใดไม่ให้เข้าถึงธรรมวินัยนี้ แต่เพราะปัญญาแห่งการตรัสรู้และความเมตตาของพระพุทธองค์ ท่านจึงทราบดีว่า การปฏิบัติแบบใด เหมาะสมกับอัตภาพใด จึงจะเป็นผลให้ถึงจุดหมายอันสูงสุดในพระพุทธศาสนาอย่างรวดเร็วนั่นเอง