บทความพิเศษ : ถ้า…นิธิเอาชีวิตคนเสื้อแดงมาสังเวยความใคร่ทางความคิด ดร.เวทิน​ ชาติกุล​

สืบเนื่องจากกรณีที่นายนิธิ เอียวศรีวงศ์ นักวิชาการด้านประวัติศาสตร์ โดยใช้ชื่อหัวข้อว่า นิธิ เอียวศรีวงศ์ : ถ้าประชาชนชนะในปี ๕๓ (๑๙ พ.ค. ๖๓)

ขณะเดียวกันทางด้านของ ดร.เวทิน​ ชาติกุล​ ผอ.สถาบันทิศทางไทย ได้เผยแพร่บทความแสดงความคิดเห็นต่อกรณีดังกล่าวระบุว่า…ถ้า…นิธิเอาชีวิตคนเสื้อแดงมาสังเวยความใคร่ทางความคิด

1ต้องขอบคุณ​ ศ.นิธิ​ เอียวศรีวงศ์​ ที่วันนี้ออกมายอมรับแล้วว่า​ มีการใช้ความรุนแรงจากกลุ่มผู้ชุมนุมเสื้อแดง​ นปช.​ในปี​ 2553

2.ว่ากันว่าเอาความตระหนี่ออกจากคนรวยนั้นยาก​ แต่เอาความจริงเรื่องชายชุดดำออกจากปากนักวิชาการผู้รักประชาธิปไตยนั้นยากยิ่งกว่า​… บัดนี้ความยากนั้นอันตรธานแล้ว

3.ถ้าถามว่า​ กี่ปีนักวิชาการประชาธิปไตยถึงจะยอมรับว่าชายชุดดำมีจริง? คำตอบนั้นไม่ได้​ blowing in​ the​ wind เหมือนเพลง​ Bob Dylan เพราะคำตอบคือ​ 10​ ปี​ ตลอด​ 10​ ปีที่ผ่านมา​ นิธิ​ ชาญวิทย์​ และเหล่าสานุศิษย์ผู้รักประชาธิปไตยทั้งหลาย​แสดงความเงียบเฉยต่อการมีอยู่ของกองกำลังติดอาวุธ (เรียกง่ายๆว่า​ “ชายชุดดำ“)​และการเผาบ้านเผาเมืองปี​ 53 ไม่ต่างที่พวกเขามักวิจารณ์อีกฝ่ายว่าเงียบเฉยต่อ​รัฐประหาร​ ยังดีที่ความเป็นนักวิชาการยังทำให้พวกเขาไม่ออกทะเลไปไกลแบบ​ เหวง-ธิดา-ณัฐวุฒิ​ ที่บอกว่า​ “เผาบ้านเผาเมืองเป็นวาทกรรม”

4.ปี​ 2563​ เพราะโควิดทำให้หยุดอยู่บ้านนานเกินไปอย่างไรมิทราบได้​ นิธิ​เขียนบทความ​ ​”ถ้าประชาชนชนะปี​ 53″ ในบทความเป็นครั้งแรกที่นิธิยอมรับว่ามีความรุนแรงจากกลุ่มผู้ชุมนุมเสื้อแดงจริง​ โดยเขาบอกว่า​ “…ความรุนแรงเป็นวงจรอุบาทว์ที่น่ากลัว ไม่ว่าฝ่ายใดก่อขึ้น ก็ต้องใช้ความรุนแรงเพื่อปิดโอกาสที่จะให้อีกฝ่ายหนึ่งใช้ความรุนแรงตอบโต้ พื้นที่แห่งความขัดแย้งจึงยิ่งขยายออกไปจนครอบงำทุกส่วนของสังคม…” ซึ่งแม้จะไม่พูดตรงแต่ชัดเจนว่าตรงนี้นิธิไม่ปฏิเสธว่ามีการใช้ความรุนแรงจากคนเสื้อแดงหลังจากเงียบเฉยมา​ 10​ ปี

5.การเขียนตรงนี้ของนิธิ(ซึ่งกลุ่มเคลื่อนไหว​นปช.ของณัฐวุฒินำไปเผยแพร่)​มีนัยสำคัญมากเพราะ

หนึ่ง)​ นิธิยอมรับว่า​ ผู้ชุมนุมเสื้อแดง​ กับ​ กองกำลังติดอาวุธ​ คือ​ กลุ่มหรือขบวนการเดียวกัน
สอง)​ นิธิยอมรับว่า​ กลุ่มหรือขบวนการเสื้อแดง​ใช้ความรุนแรง​ อันมีนัยว่ามีการใช้อาวุธสงครามตอบโต้​อีกฝ่าย​ (ด้วยเหตุผลที่ให้ไว้อย่างยืดยาว)​
สาม)​ นิธิยอมรับกลายๆว่า​ การได้มาซึ่งประชาธิปไตยในบางกรณีมิอาจปฏิเสธการดำรงอยู่ของความรุนแรง​ หรือการใช้อาวุธประหัตประหารกัน

6.ตรงนี้ถึงต้องบอก​ “ขอบคุณ” ที่ท่านศ.นิธิ​ท่านยอมรับความจริงออกมาเสียที​ แม้จะไม่ทั้งหมดก็ตามที​เพราะ​ นิธิ​ยังคงเสมอต้นเสมอปลายเรื่องที่ตนถนัด​ คือการประกอบสร้างความจริงขึ้นมาจากส่วนเสี้ยวของข้อเท็จจริง​ สร้างเรื่องเล่า​ สตอรี่​ หรือทฤษฏีอันสวยหรู​ แล้วนำมาสรุปว่านั่นคือ​ความจริงแท้​ ดังที่นิธิพยายามให้คำอธิบายเพื่อสนับสนุนการมีอยู่ของกองกำลังติดอาวุธและการใช้ความรุนแรงของคนเสื้อแดงในปี​ 2553​ อย่างยาวเหยียด​ ละเอียดยิบ

7.แต่เหตุผลยาวๆของนิธิก็สรุปออกมาได้ใจความสั้นมากๆคือ​ เพราะฝ่ายตรงข้ามใช้ความรุนแรงก่อน​ แค่นั้น… นิธิยกตัวอย่างประวัติศาสตร์โรมัน​ จูเลียส ซีซาร์​มาอุปมาว่า​ ชนชั้นนำไทยได้ใช้ความรุนแรง​แบบเดียวกัน​ กล่าวคือ​ มีการใช้ความรุนแรงทั้ง​ กำลัง​ การแทรกแซงยุติธรรม​ การใช้อำนาจทางการเมือง​(รัฐประหาร)​ รวมถึงการครอบกลืนทางวัฒนธรรม​ โดยชนชั้นนำ​ ที่กระทำต่อ​ ชนชั้นผู้ยากไร้​ จนกลไกของประชาธิปไตยถูกทำให้บิดเบี้ยว​และใช้การไม่ได้​ นั่นทำให้ชนชั้นล่างไม่มีทางเลือกอื่น​ นอกจากถูกบีบให้ใช้ความรุนแรงตอบโต้ความรุนแรงของอีกฝ่ายหนึ่ง

8.สวยหรู​ และสง่างาม​ ถ้าเป็นพล็อตหนังไทยหรือละครไทยก็คงได้คะแนนเต็ม​ เพราะมีพระเอก​ ผู้ร้าย​ ชัดเจน​ตรงไปตรงมา​ พระเอก​ ก็คือ​ ชนชั้นผู้ยากไร้​ ที่ถูกกดขี่​ เอาเปรียบ​ กีดกัน​จากโครงสร้างอำนาจ​ ซึ่งนิธิคงหมายถึง​ ผู้ชุมนุมเสื้อแดง​ (ชาวบ้านรากหญ้า)​ ส่วน​ ผู้ร้ายนั้นนิธิพูดถึง​ ชนชั้นนำ​ ซึ่งไม่รู้ว่าหมายถึงใคร​ แต่จากบทความที่นิธิเคยเขียนไว้​คือ​บทความ “ทหารมีไว้ทำไม” อันโด่งดัง​ และ​บทความ “…มีไว้ทำไม” (ซึ่ง…นั้นไปคิดเอาเองว่านิธิต้องการหมายถึงใคร) ที่แน่ๆก็คือ​ ชนชั้นนำที่นิธิหมายถึงไม่น่าจะใช่​ ทักษิณ​ ยิ่งลักษณ์​ เป็นแน่แท้

9.ตรงนี้เองที่แนะนำว่า​ ถ้านิธิคิดว่า​เหตุการณ์รุนแรงทางการเมืองปี​ 2553​ เป็นธรรมาธรรมะสงครามระหว่าง​ คนเสื้อแดง​ กับ​ ชนชั้นนำ​ นิธิไม่ต้องไปไกลข้ามแม่น้ำรูบิคอน​ ข้ามแม่น้ำเจ้าพระยานี่แหละ​เพื่อไปคุยกับ​ “สุภรณ์​ อัตถาวงศ์” (แรมโบ้อีสาน)​ นั่นเพราะ​ สุภรณ์​ คือสมาชิกหนึ่งในแกนนำเสื้อแดงที่อยู่ในฝ่ายคนเสื้อแดงที่เป็นพระเอก​ในความคิดของนิธิ​ แต่ที่น่าแปลกก็คือ​ ล่าสุดที่สุภรณ์พูดออกมานั้น(ถึงเพื่อนณัฐวุฒิ-จตุพร)​มันเป็นคนละสตอรี่​ หนังคนละม้วนกับที่นิธิพยายามเล่า

10.สุภรณ์บอกว่า​ “…เหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นเมื่อปี 52 และ 53 ไม่มีใครรู้ดีเท่ากับพวกเราว่าเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นเช่นไร ยิ่งให้ผมพูด ยิ่งจะเป็นการเผาพวกเดียวกัน อย่าให้ผมพูดเลย สุดท้ายประชาชนจะกล่าวหาว่า พวกเราเองต่างหากหลอกเอาประชาชนมาเป็นเครื่องมือเป็นเกาะกำบังเรียกร้องคร่ำครวญหาประชาธิปไตย จนกระทั่งถูกยัดเยียดข้อหาพาประชาชนไปตาย เพื่อรักษาผลประโยชน์ให้ใครบางคน…”

11.โอเค​….สุภรณ์​ตอนนี้อาจย้ายขั้ว​ เปลี่ยนฝั่ง​ แต่จะปฏิเสธได้หรือว่าเขาไม่รู้เรื่องอะไรในฐานะแกนนำคนเสื้อแดงที่มีบทบาทสูงเด่นในปี​ 2553​ สิ่งที่สุภรณ์บอกกล่าวมานั้น​ชัดเจนว่า​ ไม่ใช่​ สงครามระหว่างผู้ถูกกดขี่​กับผู้กดขี่อย่างที่นิธิเล่ามา​ แต่เป็นเรื่อง​ ชนชั้นนำกลุ่มหนึ่งที่เสียอำนาจและพยายามหลอกใช้ประชาชนหรือชาวบ้านมาต่อสู้กับชนชั้นนำอีกกลุ่ม​โดยเอาประชาธิปไตยมาเป็นข้ออ้าง​

12.สรุปง่ายๆก็คือ

หนึ่ง)​ มีคนหลอกใช้ชาวบ้านเป็นเครื่องมือ
สอง)​ การหลอกใช้นั้นทำโดยอ้างว่าเป็นการเรียกร้องประชาธิปไตย
สาม)​ การใช้ความรุนแรงไม่ใช่เพื่อตอบโต้ฝ่ายตรงข้ามอย่างเดียว(ตามที่นิธิพูด)​
สี่)​ แต่มีการใช้ความรุนแรงเพื่อตั้งใจให้เกิดการสูญเสียชีวิตของชาวบ้าน​ หรือง่ายคือ​ “พาคนมาตาย”
ห้า)​ ความตายที่เกิดขึ้นถูกใช้เป็นข้ออ้างว่าต่อโลกว่าฝ่ายตรงข้ามมีการใช้ความรุนแรงต่อประชาชน​ ใช้อาวุธต่อประชาชน
หก)​ ผลประโยชน์ทางการเมืองจะตกอยู่กับบางคนบางกลุ่ม​ ถ้ามีคนเสื้อแดงตาย​ หรือ​ ถ้าประชาชนชนะ​
เจ็ด)​ มีผู้ได้รับผลประโยชน์​ ลาภยศ​ ตำแหน่งจริงๆ​หลังเหตุการณ์ปี​ 53

13.เพื่อเป็นการตรวจสอบ​ fact-check​ นิธิ​ควรจะไปคุยกับสุภรณ์เยอะ​จะได้​ ประกอบสร้าง​ “สตอรี่” เรื่องขบวนการเสื้อแดงได้ตรงตามข้อเท็จจริงมากขึ้น​กว่าจะเป็นข้อเท็จจริงเล็กน้อย​ ที่เยอะคือความคิดส่วนมโนของนิธิเองเสีย

14​.นิธิชอบตั้งคำถาม​ “ถ้า…” เป็นอย่างโน้นอย่างนี้​ เงียบมา10​ ปีเพิ่งมาพูดนี่​ ระวังคนเขาจะถามกลับได้เหมือนกันนะว่า​จะเป็นไปได้หรือไม่​ “…ถ้านิธิเอาชีวิตคนเสื้อแดงมาสังเวยความใคร่ทางความคิดของตน…”