จดหมายถึงลุง (ผู้นำของฉัน)

จดหมายถึงลุง

เห็นหน้าตาและร่างกายที่ผ่ายผอมของลุงแล้วให้นึกเห็นใจ ลุงอยากดูแลคนในชาติ เสนอตัวและได้รับเลือกมาทำหน้าที่ในวันนี้ ใครจะนึกว่านอกจากปัญหาเศรษฐกิจที่รุมเร้า อยู่ๆ ก็มีผู้ร้ายรายใหม่มากลั่นแกล้งลุง โควิด-19 คือผู้ร้ายในวันนี้

ลุงในวันนี้ขยับตัวทำอะไรก็โดนด่า ทำช้าก็โดนด่า ไม่ทำก็โดนด่า อยากรู้จังวันนี้ลุงมีความคิดส่วนตัวยังไง คุ้มไหมกับการเสนอตัวเป็นผู้นำในทุกวันนี้

ฉันไม่ได้มองว่าลุงดีหรือไม่ดี ฉันมองในมุมการบริหาร จริงอยู่คนเป็นหัวสุดอาจไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง แต่ควรต้องรู้ว่าจะบริหารจัดสรรคนให้ทำงานแทนตัวเราในตำแหน่งงานที่เหมาะสมยังไง นั่นต่างหากที่ฉันและคนทั่วไปคาดหวัง บางอย่างช้าก็ดี บางอย่างช้าไปก็โดนมองว่าชะล่าใจ ถึงตอนนี้เรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นมีสองเรื่องที่เราประชาชนไม่เข้าใจ

เรื่องแรก คือการบริหารจัดการหน้ากาก และชุดปลอดเชื้อสำหรับบุคลากรทางการแพทย์ที่ขาดแคลนกันทั่วประเทศ และเหมือนยังรับมือได้ไม่เต็มที่กับเรื่องนี้ ยังคงมีโรงพยาบาลในทุกจังหวัดแอบขอรับบริจาคจากโครงการต่างๆ ของภาคเอกชน ทำให้เกิดคำถาม แล้วภาครัฐไปไหน ทำอะไรอยู่ อย่าใช้วิธีห้ามออกมาประจาน เพราะนี่เป็นเรื่องความเป็นความตาย และเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ถูกจุดอย่างมาก บุคลากรทางการแพทย์เหล่านี้คือทัพหน้าที่จะต้องเผชิญกับโรคร้ายนี้ อาจรับมือไม่ไหว ไม่ทัน สุ่มเสี่ยงอยู่ทุกวัน ด้วยไม่รู้ใครเป็นใคร ใครติดเชื้อมาแล้วบ้างหรือยัง เพราะระยะการฟักตัวที่ยาวนานถึง 14 วัน ทำให้แก้ไขได้ยาก เพราะมีโอกาสขยายออกไปเป็นวงกว้างจากความไม่รู้

เรื่องที่สอง คือ เรื่องการบริหารจัดการหน้ากากที่ขาดตลาด ตอนนี้เหล่าประชาชนผู้หาเช้ากินค่ำมีหน้าที่ต้องหาซื้อหน้ากากเพื่อป้องกันตัวเองไปอีกเรื่องนึง เป็นภาระใหม่ที่เข้ามาเบียดเงินในกระเป๋าอันน้อยนิดของเราไปอีก ไม่ต้องพูดถึงหน้ากากที่หมอพยาบาลต้องใช้ที่ช่างหาซื้อได้ยากเย็น แม้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ ได้ทดลองหาเอง ช่างเป็นสภาวะน่าตะหนก นอกจากราคาที่สูงลิ่ว ยังต้องกังวลว่าหน้ากากที่ขายนี้มีของให้จริงไหม ของมีคุณภาพไหม ฟังดูน่าขำแต่เป็นเรื่องที่ขำไม่ออก ก็งงนะว่าการบริหารจัดการตรงนี้ภาครัฐได้ทำให้ดีขึ้นรึยัง เราเตรียมตัวพร้อมกันรึยังสำหรับการเข้าสู่ภาวะที่วิกฤตกว่านี้ ซึ่งมาถึงแน่ๆ อย่าปลอบใจตัวเอง อย่ามองโลกสวยนัก แค่จากสนามมวยวันนั้น คงแพร่ต่อไปอีกมากมาย

ไม่ขอเสนอแนะว่าต้องทำยังไง เพราะลุงมีคนเก่งข้างกายมากมายใช้ให้ถูกคน ถูกที่ ถูกเวลา ประชาชนรออยู่ด้วยใจที่หวั่นวิตก

หวังใจว่าจดหมายถึงลุงฉบับนี้ จะทำให้ลุงเข้าใจหัวอกของประชาชนตาดำๆ ผู้หาเช้ากินค่ำว่าจะต้องลำบากขนาดไหน บุคลากรทางการแพทย์ทุกข์ระทมเพียงใด และผู้ทำงานรายได้น้อยค่าแรงรายวันที่ต้องหยุดงาน ตอนนี้พวกเขาเริ่มกังวลแล้วว่าเขาจะอดตายไหม ขอให้เราฝ่าฝันวิกฤตตรงนี้ไปด้วยกัน ขอให้ลุงกลับมาสง่าผ่าเผยในเร็ววันนะคะ

อักษราลัย
19 มีนาคม 2563