ลมหายใจเฮือกสุดท้ายฝ่ายซ้าย สู้ตายหรือสยบ วันนี้ได้คำตอบแล้ว

ประเทศไทยในวันที่ฝ้ายซ้ายลมหายใจรวยริน อำนาจรัฐหรืออุมดมการิบเบอรัล ใครจะอยู่จะไป

มีคนเคยกล่าวใว้ว่า ฝ่ายซ้ายจริงๆได้ตายไปแล้ว เป็นความจริงหรือไม่? ต้องถามก่อนว่าฝ่ายซ้ายคืออะไร ในความหมายอย่างกว้างๆแล้วคือ แนวคิดเชิงสังคมนิยมที่ต่อต้านอำนาจรัฐที่คุกคามเอาเปรียบประชาชน แนวคิดสังคมนิยมหรือฝ่ายซ้ายเฟื่องฟูอย่างมากในยุคปฎิวัติอุสาหกรรม ยุคของการก่อกำเนิดทุนนิยม ฝ่ายซ้ายในตอนนั้นจุดประสงค์คือการเรียกร้องความเป็นธรรมและสวัสดิการที่ชนชั้นแรงงานควรได้รับ ดังนั้น ฝ่ายซ้ายก็คือคนที่ต่อสู้กับอำนาจรัฐหรือผู้มัอำนาจที่กดขี่เพื่อความเป็นธรรมนั่นเอง. เมื่อมองมาถึงในปัจจุบันการที่จะบอกว่าฝ่ายซ้ายได้ตายไปแล้วนั้นถูกต้องหรือไม่ คิดว่าคงจะไม่ถูกต้องไปหมดซะทีเดียวแต่อาจจะต้องใช้คำว่า วิวัฒไปเป็นอะไรอื่นๆเช่น องค์กรต่างๆ อย่าง ngo, green peace หรือแอมเนสตี้ เป็นต้น องกรณ์เหล่านี้จะมีอะไรเหมือนๆกันคือการพรีเซ้นท์ว่าตนเองต่อสู่เพื่อคนหรือสิ่งต่างๆที่ด้อยโอกาส แต่พวกเขาจะมีอะไรแอบแฝงหรือเบื้องหลังจะเป็นอย่างไรก็คงต้องว่ากันไป

สำหรับประเทศไทยเองเราอาจจะไม่มีประสบการณ์ของการฝ่านการปฎิวัติอุตสาหกรรม แต่ฝ่ายซ้ายในประเทศไทยเริ่มมีบทบาทที่เด่นชัดที่สุดคือช่วงสงครามเย็น การต่อสู้กันระหว่าง เสรีนิยม และคอมมิวนิสต์ อย่างไรก็ตามแม้ว่าฝ่ายคอมมิวนิสต์จะพ่ายแพ้ไปตามสหภาพโซเวียตแต่ หลายประเทศในยุโรปแม้จะมีใบป่ะหน้าว่าเป็นประชาธิปไตยแต่จะมีความเอนเอียงไปทางสังคมนิยมสูงมาก ดูได้จากการเก็บภาษีในอัตราที่สูงเพื่อป้องกันความเลื่อมล้ำ. นี่คือสิ่งที่บอกว่าโลกในยุคปัจจุบันนั้นฝ่ายซ้ายหรือฝ่ายขวาต่างผสมปนเปกันไปหมดพร้อมสิ่งที่เรียกว่า วิวัฒนาการ. ดังนั้นการที่จะบอกว่า ในยุคปัจจุบันการที่จะพูดว่าการต่อสู้กันระหว่าง ซ้ายกับขวานั้น คงเป็นสิ่งที่อาจจะเป็นการมองอะไรที่หยาบไปหน่อย เพราะมันไม่ได้มีอยู่อีกแล้ว ยกเว้นประเทศไทยในตอนนี้ ที่การเมืองในบ้านเรานั้นสุดจะล้าหลัง กลุ่นชนชั้นนำที่ยังแนวคิดที่สุดจะล้าสมัย และพยายามจะรักษาอำนาจใว้ ทำให้เกิดความขัดแย้งในสังคมกับกลุ่มคนที่ต้องการที่จะให้ประเทศชาติเดินไปข้างหน้าด้วยความหวัง สิทธิและเสรีภาพของคนในชาติ. 

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในประเทศไทยมีกลุ่มคนหลายคนที่ไม่พอในการกระทำของชนชั้นนำในชาติ โดยมองว่าการพยายามรักษาอำนาจใว้นั้นเป็นเบียดเบียนประชาชนในชาติที่ยากจนเสียส่วนใหญ่ ทำให้คนกลุ่มนี้รังเกียจชนชั้นนำอย่างมาก พวกเขามองว่าคนกลุ่มนี้ช่างเห็นแก่ตัวและไร้ยางอาย จนนำมาสู่ความขัดแย้งกันในตอนนี้ แต่อย่างไรก็ตามนี่คือความคิดในอุดมคติ เพราะในความเป็นจริง ไม่ว่าจะชนชั้นนำหรือคนมีอำนาจท้องถิ่น เจ้าของธุรกิจ ไดๆต่างๆ ก็เอาเปรียบคดโกงกันตลอดอยู่แล้ว

ในการวิเคราะห์ถึงความได้เปรียบเสียเปรียบนั้น แน่นอนว่าต่างฝ่ายต่างได้เปรียบและเสียคนล่ะทาง แต่การที่จะต่อสู้โดยไม่เสียเลือดเนื้อเพื่อให้ได้ชัยชนะเลยนั้นเป็นไปได้ยากและไร้สาระสิ้นดี เพราะความขัดแย้งอยู่คู่กับการอุบัติเกิดขึ้นของสรรพสิ่ง เป็นขั้นตอนหนึ่งของการคัดเลือกและวิวัฒนาการ สิ่งใหนดีแข็งแกร่ง อยู่ต่อ สิ่งใหนที่ไม่มีประโยชน์ก็ต้องหายไป แน่นอน ว่าถ้าฝ่ายต่อต้านอำนาจรัฐไม่ต่อสู้จริงๆก็ต้องแพ้แน่นอนอยู่แล้ว  ตอนนี้อยู่ที่พวกคุณแล้วว่าพร้อมที่จะเอาจริงเอาจังหรือไม่ พร้อมที่จะทำตามธรรมชาติของโลกหรือไม่

อย่างไรก็ตามเคยมีนักวิทยาศาสตร์ดล่าวว่า ถึงแม้ทุกคนบนโลกจะฉลาดไอคิวเกิน 180 สงครามจะยังเกิดอยู่ดีเพราะ มนุษย์จะขัดแย้งกันเสมอ มันคือวิถีของธรรมชาติ ต่อให้ฝ่ายต่อต้านอำนาจรัฐชนะ ต่อไปก็ต้องมีความขัดแย้งกันอีก สิ่งที่คำคัญคือ ความขัดแย้งเมื่อฝ่ายใหนชนะแล้วทำให้ทุกอย่างต่างๆดีขึ้น นี้ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญ

.