เมืองใหญ่เอเชียเสี่ยงจม หลายชาติเร่งหามาตรการตามรอยอินโดฯ

.
ขณะนี้มีสองชาติอาเซียนที่ประกาศแผนชัดเจนในการรับมือกับระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้น
.
เมื่อวันที่ 18 สิงหาคมที่ผ่านมา นายกรัฐมนตรีลี เซียนลุง ของสิงคโปร์ ประกาศทุ่มงบมหาศาลในโครงการสาธารณูปโภคเพื่อปกป้องสิงคโปร์จากระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
.
ด้วยความที่สิงคโปร์รวย การใช้เงินแก้ปัญหาย่อมทำได้ นายลี เซียนลุงบอกว่า เอาล่ะ เราจะใช้งบประมาณมากกว่าหนึ่งแสนล้านเหรียญสิงคโปร์ หรือ 2.16 ล้านล้านบาท เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำทะเลทะลักท่วมเกาะสิงคโปร์ แผนที่ว่านี่มีทั้งสร้าง seawall ขนาดยักษ์และการสร้างคันกั้นน้ำในบริเวณที่ลุ่มต่ำตามแบบเนเธอร์แลนด์ เป็นต้น
.
ขณะที่วันที่ 26 สิงหาคม ประธานาธิบดีโจโก วิโดโด ของอินโดนีเซีย ประกาศยืนยัน ย้ายเมืองหลวงจากกรุงจาการ์ตาบนเกาะชวา ไปที่รัฐกะลิมันตันตะวันออกบนเกาะบอร์เนียวแทน
.
จาการ์ตาซึ่งมีประชากรราวสิบล้านคนอยู่ในสภาพแผ่นดินทรุดลงอย่างรวดเร็วจากการที่ประชาชนสูบน้ำใต้ดินมาใช้ และยังมีปัญหาระดับน้ำทะเลสูงขึ้นอีก
.
ในขณะเดียวกันผู้นำอินโดฯก็มีนโยบายต้องการขยายความเจริญและกระจายศูนย์กลางทางเศรษฐกิจออกไปจากเกาะชวาอยู่แล้ว การย้ายเมืองหลวงจึงเป็นทางออกที่เหมาะสม โดยในระยะแรก จะเป็นการย้ายที่ทำการของรัฐบาลไปนำร่องก่อน ไม่ใช่การย้ายชาวจาการ์ตาสิบล้านคนไปด้วย
.
นิตยสารนิคเคอิ เอเชียน รีวิว ของญี่ปุ่น มองว่า ทั้งอินโดนีเซียและสิงคโปร์ มองเห็นปัญหาเหมือนกัน แต่แค่ใช้วิธีการที่แตกต่างกัน ประเทศกำลังพัฒนาต่างๆ ย่อมอยากทำแบบสิงคโปร์ แต่ก็ไม่มีเงินมากพอ วิธีการของอินโดนีเศซียจึงน่าสนใจและเป็นแบบอย่างให้ประเทศที่ไม่รวยได้
.
คณะกรรมการระหว่างรัฐบาลว่าด้วยเรื่องการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ ของสหประชาชาติคาดการณ์ว่า น้ำในมหาสมุทรจะเพิ่มขึ้นราวครึ่งเมตรในช่วงศตวรรษนี้ แต่ผู้เชี่ยวชาญมองว่า สถานการณ์อาจเลวร้ายกว่านี้จากการที่น้ำในมหาสมุทรอุ่นขึ้น และน้ำแข็งขั้วโลกละลายเร็วขึ้น
.
เมืองขนาดใหญ่ทั่วเอเชียล้วนตกอยู่ในภาวะเสี่ยงนี้ ไม่ว่าจะเป็น กัลกัตตา เชนไน มุมไบ กรุงเทพ ธากา การาจี และมะนิลา
.
นี่คือสาเหตุที่สิงคโปร์พยายามเตรียมความพร้อมรับมือเต็มที่ เช่นการสร้างอาคารสนามบินแห่งใหม่ ที่สูงจากระดับน้ำทะเล 5.5 เมตร
.
สิงคโปร์สามารถทุ่มงบมหาศาลได้ และรัฐบาลสิงคโปร์ก็มีทางเลือกทางการเงินมากมายกว่าชาติอื่น แต่เมืองอื่นยังไม่สามารถทำตามสิงคโปร์ได้เพราะข้อจำกัดด้านการเงิน 
.
ทั้งนี้ทั้งนั้น ไม่ว่าแต่ละประเทศจะใช้วิธีไหนก็ตาม สิ่งสำคัญคือ บรรดานักการเมือง บุคคลผู้มีอำนาจบริหารประเทศ จะต้องตระหนักถึงปัญหานี้และสร้างความตระหนักรู้ให้กับสาธารณชนด้วย ว่านี่คือภัยใกล้ตัวของพวกเขา 
.
นอกจากนี้ การสร้างโครงสร้างพื้นฐานใหม่ๆที่รองรับสภาวะอากาศเปลี่ยนแปลงนั้นเป็นเรื่องจำเป็น ควบคุมไปกับการพัฒนาผังเมือง และบริการต่างๆ เช่นระบบการระบายน้ำ และการกำจัดสิ่งปฏิกูลต่างๆ เป็นต้น
.
งานวิจัยของ C40 Cities ชี้ว่า เมืองขนาดใหญ่หรือ Megacities คือเครื่องจักรกลขับเคลื่อนเศรษฐกิจโลก จำนวนมากอยู่ในเอเชีย แม้ว่าเมืองเหล่านี้จะไม่จมไปในทันที แต่การที่เมืองต่างๆ ต้องเผชิญภาวะน้ำท่วม พายุฝนพัดถล่มบ่อยครั้ง จะสร้างความเสียหายได้ถึงหนึ่งล้านล้านดอลลาร์สหรัฐฯ หรือ 30 ล้านล้านบาทภายในปี ค.ศ 2050 เลยทีเดียว 
.
ที่สำคัญภายในช่วงกลางศตวรรษนี้ ถ้าเมืองต่างๆ ยังพัฒนาแบบไร้ทิศทาง ขาดการวางแผน ก็จะนำไปสู่สถานการณ์ที่วุ่นวาย โกลาหลได้ และอาจทำให้เกิดการเคลื่อนย้ายของผู้คนขนาดใหญ่แบบไร้ทิศทางเช่นกัน
.
อ้างอิง: นิคเคอิ เอเชียน รีวิว
*ภาพประกอบจากแฟ้มภาพ