บัณฑิตเกียรตินิยม ขึ้นรับปริญญาทั้งน้ำตา ลั่นพ่อแม่ไม่เคยอยู่ในวันสำคัญแม้แต่วันเดียว

หลายคนรู้ดีว่า วันรับปริญญา ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุดวันหนึ่งในชีวิตของนักศึกษาทุกๆคน แต่ว่ากับบัณฑิตเกียรตินิยมคนนี้แล้ว วันรับปริญญากลับกลายเป็นวันที่ทั้งหวานและขมขื่นในเวลาเดียวกัน เพราะแม้เขาจะตั้งใจเรียนจนได้ผลการเรียนระดับดีมากขนาดไหน แต่พ่อแม่ของเขาก็ไม่แม้แต่เคยจะมาร่วมงานยินดีแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อไม่นานมานี้ได้มีภาพของนักศึกษาหัวใจสลายคนหนึ่งถูกแชร์กันออกไปในโซเชียลมีเดียของประเทศฟิลิปปินส์ และภาพที่ว่านี้มันก็คือภาพของบัณฑิตชายคนหนึ่ง ที่นั่งน้ำตานองหน้าในวันรับปริญญาของตัวเขาเอง ชายคนที่ว่านี้คือ Jeric R. Rivas นักศึกษาอันดับต้นๆ แห่งมหาวิทยาลัย La Concepcion College  ประเทศฟิลิปปินส์

เขาเล่าว่า ตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมาพ่อแม่ของเขาไม่เคยจะมาร่วมช่วงเวลาพิเศษในชีวิตเลยสักครั้ง แม้ว่าเขาจะเป็นนักเรียนที่เรียนดีที่สุดตั้งแต่ชั้นประถมเป็นต้นมา ตอนที่อยู่โรงเรียนประถม ได้รับเกียรติสูงสุดให้เป็นนักเรียนที่ดีที่สุดในโรงเรียน แต่พ่อแม่ของผมก็ไม่เคยมาร่วมยินดีด้วยสักครั้ง พวกเขาควรที่จะอยู่บนเวทีแล้วมอบเหรียญรางวัลคล้องคอ แต่พอพวกเขาไม่มา เลยต้องปฏิเสธการรับมอบเหรียญรางวัลไป

หลังจากที่เรียนจบมัธยมเขาก็ตัดสินใจออกจากบ้านเกิดบนเกาะ Sibuyan Island แล้วไปตามหาโอกาสที่ดีกว่าให้ชีวิต จนในที่สุดเขาก็ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชั้นนำอย่าง La Concepcion College ในซานโฮเซ่ เดล มอนเต ในระหว่างศึกษาเล่าเรียนที่นี่ นอกจากการเรียนในห้องแล้วเขาทำงานอีกหลายอย่างเพื่อหาเงินเป็นค่าเทอม อย่างเช่นรับจ้างทำงานในโรงงาน เป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านฟาสต์ฟู้ดรวมถึงบางทีก็รับทำความสะอาดบ้านด้วย

เรื่องราวความสู้ชีวิตของเขาได้ไปเข้าหูอาจารย์หลายคน ซึ่งทางอาจารย์ก็ให้การสนับสนุนช่วยเหลือเขาเป็นอย่างดี จนถึงขั้นที่ว่าบางคนเป็นเสมือนกับครอบครัวที่สองให้กับเขาเลยทีเดียว เขามานะบากบั่นตั้งใจเรียนจนสามารถจบมหาวิทยาลัยได้ด้วยคะแนนเกียรตินิยม และในที่สุดวันสำคัญในชีวิตของเขาก็มาถึงนั่นคือวันรับใบปริญญา แต่ว่าก็เหมือนดั่งที่ผ่านมา พ่อแม่ของเขาไม่มีใครมากับเขาแม้แต่คนเดียว แต่ก็ยังมีอาจารย์ที่อยู่เคียงข้างเขาเสมอ ในขณะที่เรียกชื่อทีละคนๆ เพื่อรับใบปริญญา พวกเขาขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับพ่อแม่แต่ว่าเขาไม่มี พอถึงเวลาที่ชื่อของถูกขานอาจารย์ก็ได้อาจารย์เดินมาหา แล้วชวนให้ขึ้นไปบนเวทีกับเขา

พอเดินขึ้นไปบนเวที หนึ่งในอาจารย์อีกคนก็ยืนอยู่ที่นั่นเพื่อรอแล้วเข้าโผกอด ในวินาทีนั้นความเศร้าที่อยู่ในจิตใจก็หายไปบ้าง แต่ก็กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ร้องไห้ต่อหน้าทุกคน มันทั้งเศร้าและตื้นตันในเวลาเดียวกัน เขาได้ขอบคุณอาจารย์และทุกๆ คนที่คอยช่วยเหลือตลอดการเดินทางใช้ชีวิตมหาลัยฯ จนกระทั่งสามารถผ่านพ้นมาได้ด้วยดี

และสำหรับพ่อแม่ของเขา ถึงแม้ว่าจะแสดงถึงปฏิกิริยาที่ไม่ดีต่อเขาเพียงใด แต่ชายหนุ่มก็บอกว่าเขายังคงขอบคุณพ่อแม่และหวังว่าสักวันหนึ่งพวกเขาจะภูมิใจในตัวลูกชายคนนี้ ถึงพ่อแม่ของเขาคนที่จนถึงทุกวันนี้ยังไม่ยอมรับผมเป็นส่วนในชีวิตของพวกเขา เขาหวังว่าเขาจะทำให้ภูมิใจได้สักวันหนึ่ง