เราอยู่ในประเทศผู้ไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของใคร แต่...พออ่านจบเท่านั้นแหละ "จุก!"

เราอยู่ในประเทศผู้ไม่เคยตกเป็นเมืองขึ้นของใคร
เราได้ชื่อว่าเป็นประเทศผู้ชนะสงครามโลกทั้ง 2 ครั้ง
เราคอยสอนลูกหลานว่าเรามีเอกราช เป็นไทเหนือประเทศอื่น
เราสมญานามตัวเองว่าสยามเมืองยิ้ม
เราผลิตอักษรไว้ใช้เป็นของตนเอง
เราปกครองกันด้วยระบอบประชาธิปไตย
เราภูมิใจกับสิ่งเหล่านี้มาช้านาน
เราภูมิใจในประเทศของเรา
.
และ...
ประเทศเดียวกันนี้ คือ...

ประเทศที่ใช้ระบอบประชาธิปไตย ซึ่งเปลี่ยนรัฐธรรมนูญไปตามแต่ละรัฐบาล
ประเทศที่รัฐบาลเอื้อประโยชน์ให้พวกของตนเองมากกว่าประชาชนในประเทศ
ประเทศที่ไม่มีใครเข้าประชุมรัฐสภาก็ให้เสียงโหวตผ่านได้โดยไร้คนคัดค้าน
ประเทศที่ห้ามถามคำถามที่ผู้นำตอบไม่ได้ เดี๋ยวโดนด่า ไม่ก็ทุ่มโพเดียมใส่

ประเทศที่ระบบการคมนาคมไร้ประสิทธิภาพเพราะมีคนเหนือมนุษย์ที่กินหินกินปูนได้
ประเทศที่ระบบไปรษณีย์ทำสินค้าเสียหายได้ แต่รับผิดชอบแค่ในวงเงินจำกัด
ประเทศที่ระบบสาธารณสุขมีเงินสนับสนุนจำนวนมาก แต่บริหารไม่เป็นจนแทบจะขาดแคลน

ประเทศที่ระบบทหารยังใช้กำลัง และการข่มขู่ในการดูแลกันและกัน
ประเทศที่มีการเกณฑ์ทหารเพื่อเอาไปใช้เป็นแรงงานระดับล่าง

ประเทศที่เสียงของคนส่วนใหญ่ ไม่สำคัญเท่าคนมียศ
ประเทศที่แค่มีฐานะในสังคม จะทำผิดแค่ไหนก็รอด
ประเทศที่ผู้บริหารระดับสูงสนใจเรื่องที่กระทบต่อหน้าตา มากกว่าปัญหาระดับประเทศ
ประเทศที่กฏหมายมีผลเฉพาะกับประชาชนรากหญ้า หรือคนที่แข็งข้อกับผู้นำ

ประเทศที่เงินและระบบเส้นสายมีอำนาจมากกว่ากฎหมาย และใบปริญญา
ประเทศที่คนทำผิดใช้คำว่า 'รู้เท่าไม่ถึงการณ์' เป็นเหตุผลในการทำผิด
ประเทศที่อันธพาลใช้คำว่า 'เยาวชน' เป็นใบประกันตัว
ประเทศที่ตำรวจหลายนายทำเพื่อผลงานมากกว่าความยุติธรรม

ประเทศที่การศึกษาขั้นพื้นฐานไม่ได้รับการสนับสนุนจนล้มเหลว
ประเทศที่สั่งให้นักเรียนตัดผมทรงเดียวกันเพราะเชื่อว่าจะทำให้มีระเบียบ
ประเทศที่ครูจริงจังกับการตรวจร่ายกายนักเรียนมากกว่าพัฒนาการสอนตัวเอง
ประเทศที่นักเรียนแย้งอาจารย์บางท่าน มีความผิดมากกว่าการที่อาจารย์สอนผิด
ประเทศที่แค่ปลอมวุฒิการศึกษาก็เป็นอธิการบดีได้

ประเทศที่คนในโลกโซเชี่ยลรุมด่าคนทำผิดจนเป็นโรคซึมเศร้าไม่ก็ฆ่าตัวตาย
ประเทศที่ฟังความข้าวเดียว แล้วต่อว่าอย่างไร้อารยธรรม ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
ประเทศที่เถียงกับคนไม่รู้จักด้วยคำหยาบคาย เพราะแค่คิดคนละแบบกัน
ประเทศที่บอกว่าพื้นที่ส่วนตัว อย่ายุ่ง แต่ตั้งค่าโพสต์เป็นสาธารณะ
ประเทศที่แห่กันไปชมคนทำดีกันใหญ่โต แทนที่เห็นแล้วจะคิดได้และลงมือทำ

ประเทศที่ อย. หาได้ง่าย แค่ส่งตัวอย่างดีๆไป ค่อยเอาอันร้ายๆขายแทน
ประเทศที่เน็ตไอดอลขายครีมเป็นงานประจำ
ประเทศที่คนแห่กันไปซื้อครีมที่เน็ตไอดอลขายเป็นงานอดิเรก
ประเทศที่คนอยากดูดีเหยียดคนดูไม่ดี ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดูดี

ประเทศที่ข่าวในอินเตอร์เน็ตเร็วกว่าในทีวี เพราะนักข่าวในทีวีก็หาข่าวจากอินเตอร์เน็ต
ประเทศที่เต็มไปด้วยเว็บเรียกไลค์จากการก๊อปคนอื่นมาวางแล้วจั่วหัวแรงๆ
ประเทศที่มีพื้นที่ข่าวอาชกรรม และการเมือง แต่ไม่มีพื้นที่ข่าวการศึกษา
ประเทศที่ขายข่าวโดยไม่นึกถึงสวัสดิภาพของคนในข่าว
ประเทศที่คนเสพข่าวไร้วิจารณญาณ เชื่อทุกอย่างโดยไร้การกลั่นกรอง

ประเทศที่กลัวความเสี่ยง จนย่ำอยู่กับที่ คิดว่าปลอดภัยแล้ว แต่บ่นว่าทำไมยังไม่พัฒนา
ประเทศที่คนรุ่นเก่าไม่ยอมรับการเปลี่ยนแปลงโดยไม่ฟังเหตุผลของคนรุ่นใหม่
ประเทศที่ผู้ใหญ่คอยขัดขวางงานสร้างสรรค์ใหม่ๆที่ขัดกับผลประโยชน์ของตน
ประเทศที่ตัดสินว่าใครควรเคารพใครด้วยอายุ มากกว่าสติปัญญา

ประเทศที่พ่อแม่หลายคนอยากให้ลูกเรียนเก่งมากกว่ามีความสุข
ประเทศที่เด็กเก่งต้องเป็นหมอ เคยฝันอะไรไว้ ลบไปให้หมด
ประเทศที่กีดกันเรื่องทางเพศ มากกว่าสอนเรื่องความปลอดภัยและการป้องกัน
ประเทศที่เด็กพกถุงยางแล้วโดนด่า เลยเต็มไปด้วยเด็กท้องในวัยเรียน
ประเทศที่ในละครยังมีฉากพระเอกยังข่มขืนนางเอกอยู่ถึงทุกวันนี้

ประเทศที่ใช้คำว่า 'คนไทยรึเปล่า' 'ก็คนไทยด้วยกัน' แทนข้ออ้างไว้เห็นแก่ตัว
ประเทศที่แท็กซี่รุมกันขับไล่ Uber แทนที่จะรู้จักปรับปรุงบริการให้ดีขึ้น
ประเทศที่คนส่วนใหญ่ใช้อารมณ์ชั่ววูบตัดสินใจแทนเหตุผล
ประเทศที่ใครหลายคนมองความสบายของตนเอง ก่อนจะมองความลำบากของคนอื่น
ประเทศที่แบ่งแยกเป็นหลายสี แต่ละสีก็บอกว่าอยากเห็นคนไทยรักกัน

ประเทศที่เต็มไปด้วยคำคมและปรัชญามากมาย แต่จิตใจกลับไม่พัฒนา
ประเทศที่นับถือสิ่งลี้ลับมากกว่าสิ่งพิสูจน์ได้ด้วยวิทยาศาสตร์
ประเทศที่ชาวบ้านกินยาผีบอก มากกว่ายาหมอสั่ง
ประเทศที่สอนให้ทำดีปิดทองหลังพระ แต่กลับให้เด็กเขียนสมุดบันทึกความดีส่ง
ประเทศที่บอกว่านับถือศาสนาพุทธ แต่กลับทำบาปกันอย่างไม่เกรงกลัว

ประเทศที่ชอบเหยียดคนอื่นให้ต่ำกว่า แล้วคิดว่าจะทำให้ตัวเองดูสูงขึ้น

และสุดท้าย...
'ประเทศที่ไม่ค่อยยอมรับข้อเสียของตนเอง'

โฟกัสอยู่แต่ด้านดี
พยายามปิดบังด้านเสีย
แล้วบอกว่าคนที่ออกมาพูดนั้นไม่รักประเทศ
หรือไม่ก็ด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย
ราวกับคนไม่ได้รับการศึกษา
เอ่ยถึงด้านเสียเมื่อไหร่ จะถูกว่าทันที
'ด้านดีก็มีตั้งเยอะ ทำไมไม่พูดบ้าง'
โดยไม่ยอมมองว่ามันคือการสะท้อนปัญหา
เพื่อจะแก้ไขและพัฒนา
ไม่ยอมโดนด่า ไม่ยอมเสียหน้า ไม่ยอมเป็นคนผิด
แต่ยอมเป็นคนโง่ ยอมเป็นคนหัวรั้น ยอมไม่พัฒนาต่อไป
.
อ่ะ ถึงตอนนี้กูว่าบางคนด่ากูในใจแล้ว
แต่ฟังกูก่อน
ทั้งหมดที่กูเขียนมา ไม่ได้ต้องการจะด่า หรือดูถูกใคร
เพราะทุกสิ่งที่กูเขียนตั้งอยู่บนเหตุผล และมีหลักฐานสนับสนุน
กูแค่พูดความจริง ...เพียงแต่มันเป็นด้านลบ
แต่ก็นะ คนเราโตมาในพื้นฐานสังคมที่ต่างกัน
ถ้าคุณคิดว่าการสะท้อนความจริงด้านลบคือการด่า
นั่นคือปัญหาของคุณ
ไม่ใช่ปัญหาของผม
คุณจะด่าผมก็ได้
...แต่คุณเปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้
.
อย่าให้เวลาที่...อ่านโพสต์นี้ต้องเสียไปเปล่าๆเลย
เรียนรู้ที่จะยอมรับข้อเสีย แล้วปรับปรุงมัน
หยุดเอาอายุมาเป็นข้ออ้างในการเรียนรู้
คนที่อายุน้อยกว่า ไม่ได้หมายความว่าเค้าสอนเราไม่ได้
อย่าให้อีโก้มาบังตา จนต้องกลายเป็นผู้ใหญ่ที่โตแต่ตัว
หยุดทำตัวเป็นน้ำเต็มแก้ว หัดรับฟังสิ่งใหม่ๆบ้าง
ชีวิตนี้มีอะไรให้เรียนรู้เยอะเกินกว่าชั่วชีวิตของคนๆนึงจะทำได้หมด
อย่างน้อย...
เราจะได้เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเปลี่ยน
'ประเทศด้อยพัฒนา'
ให้กลายเป็น
'ประเทศกำลังพัฒนา'
...ซักที
.