ความในใจจากนักดนตรีคนหนึ่ง

ผมเป็นนักร้องนักดนตรี แน่นอน รายได้หลักของผมมาจากการเล่นดนตรี ผมมีความสุขกับการเล่นดนตรีหาเลี้ยงตัวเองมาตลอด และคิดว่าคงทำไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเล่นไม่ไหว แต่หลายปีก่อน นานมาแล้ว ผมได้เจอเหตุการณ์ไม่คาดฝัน รถมอเตอร์ไซค์ล้มบาดเจ็บที่ข้อมือ เล่นกีต้าร์ไม่ได้ (ดีที่กีต้าร์ไม่พังไปด้วย) ต้องลางานหลายวัน รายได้ก็ไม่เข้า แถมต้องจ่ายค่ารักษาตัวอีก พอเริ่มกลับมาเล่นได้ ก็มีคำสั่งให้สถานบริการเปิดปิดตามเวลา ทำให้เสียรายได้รอบดึกไปอีกส่วนหนึ่ง จุดนั้นเป็นจุดเริ่มให้ผมได้คิดถึงความไม่มั่นคงในอาชีพแขนงนี้ ผมคิดว่าผมคงต้องทำอย่างอื่นควบคู่กันไปด้วย อย่าเล่นดนตรีอย่างเดียว ซึ่งจริงๆ ก็ทำอยู่ แต่ว่า ทำบ้างไม่ทำบ้าง คิดว่าเป็นแค่รายได้เสริมจากการเล่นดนตรี (ผมรับออกแบบสิ่งพิมม์ทั่วๆ ไป นามบัตร โบรชัวร์ โปสเตอร์ กราฟฟิคตกแต่งร้าน เมนูอาหาร ยันออกแบบโลโก้ รับทำหมด)

หลังจากนั้นมาผมดำเนินชีวิตนักดนตรีด้วยความไม่ประมาท ด้วยการทำอยย่างอื่นควบคู่ไปด้วยเสมอ ก็มีช่วงเวลาที่ดีบ้าง มีเจ๊งบ้าง มีขาดทุนบ้าง มีโดนโกงบ้าง ถึงขนาดที่ไปลุยใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ภูเก็ตเป็นสิบกว่าปีก็เคย สึนามิพัดเอาความฝันไหลลงทะเลไปก็ผ่านมาได้ ล้มลุกคลุกคลานยังไง ผมก็ผ่านมันมาได้ตลอด เพราะถึงจะล้มยังไงก็จะมีกำลังจากอีกส่วนมาคอยช่วยพยุงให้ผมรอดมาได้เสมอ

และล่าสุด ก่อนจะถึงช่วงเวลาแห่งความโศกเศร้าของทุกๆ คน ผมโดนหมาที่บ้านตัวเองกัดที่นิ้วกลางกับนิ้วนางเป็นแผลฉีก และมีเลือดคั่งบางส่วน เจ็บก็เจ็บ แต่ที่เจ็บคือเจ็บใจ หมาตัวเองแท้ๆ มางับนิ้วที่ทำมาหากินเนี่ยะนะ ออกไปทำงานไม่ได้ แล้วจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อข้าวให้แกกิน และอีกเรื่อง ในขณะที่แผลหมากัดเริ่มหายสนิท แต่ยังคงต้องฉีดยาไปอีกหลายเข็ม อยู่ๆ ก็รู้สึกตัวร้อนๆ แต่งานที่ต้องไปช่วยเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทำงานสำคัญก็ยังต้องลุยต่อไป ขับรถกลับบ้านด้วยอาการที่ไม่ค่อยดีจึงตัดสินใจเลี้ยวเข้าโรงพยาบาล หมอบอกว่าติดเชื้อไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ A ต้องพักงาน 5 วัน ครับ เล่นดนตรีก็ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะทางการสั่งห้ามนะครับ มือเจ็บ งานที่สองไปสอนนักศึกษา ก็ไปไม่ได้ เป็นไข้หวัดใหญ่ เดี๋ยวก็ไปแพร่เชื้อให้คนอื่นเค้า ผมไม่เห็นแก่เงินขนาดนั้น ทั้งที่ไม่ไปก็ไม่ได้ตังค์

อยากฝากไว้ให้กับหายๆ คนที่กำลังเดือดร้อน ตั้งสติดีๆ ก่อนจะไปโทษใคร ด่าใคร ถามตัวเองซักคำซิว่า ใครบอกให้มาทำอาชีพนี้ ใครบังคับหรือเปล่า แล้วรู้หรือเปล่าว่าอาชีพรับจ้างรายวันแบบนี้มันมีความเสี่ยงยังไง สวัสดิการทางสังคมก็ไม่มี มีแต่ข้าวกับน้ำที่ร้านให้ จะทำประกันสังคมยังไง เจ็บป่วยขึ้นมาใครจ่ายค่ารักษา ใครจะมาคุ้มครองรายได้ เครดิตก็ไม่ดีเป็นนักดนตรีเค้าไม่อนุมัติ วันเลือกตั้ง วันพระใหญ่ ร้านหยุดก็หยุดจ่าย เพราะฉะนั้น รักจะเล่นดนตรี ต้องมีใจรัก ต้องรับให้ได้ ลองคิดดูว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองจะทำอะไรยังไง แต่ถ้าไม่อยากลำบาก ทำงานอื่นที่มันได้เงิน ควบคู่ไปกับการเล่นดนตรีที่รัก จะดีกว่ามากๆ เชื่อเค้านะ เตง

สุดท้ายขอให้ทุกคนผ่านช่วงเวลาที่ทั้งเศร้าโศกต่อการสูญเสียและจิตใจย่ำแย่กับการไม่มีรายได้ในช่วงนี้ให้มันผ่านไปได้ อย่าใช้อารมณ์ อย่ามัวแต่ออกมาประชดประชันว่าดนตรีไม่ใช่อาชญากรรม ทำไมห้ามเล่น ผมเปรียบง่ายๆ งานศพพ่อเรา พระสวดทุกคืน ยังไม่ได้เผา เพื่อนข้างบ้านเปิดเพลงแด๊นซ์ตื๊ดๆ เสียงดัง อีกบ้านจัดงานวันเกิดร้องเพลงแฮปปี้เบิ้ดเดย์เป่าเทียนกินเค้กกันสนุกสนาน บ้านตรงข้ามร้องคาราโอเกะเสียงลั่นซอย เราห้ามบ้านข้างๆ ไม่ได้ แต่ถ้ามาทำในบ้านเรา เราคงไม่ยอม ยิ่งลูกหลานเราทำซะเองก็คงต้องดุด่ากันเป็นธรรมดา ลองคิดดูละกันนะ ขอให้ใช้สติ ใช้สมอง ใช้ทุกอย่างที่มี เอาให้รอด แล้วค่อยมาว่ากันใหม่ เชื่อผม ผมรอดมาหลายครั้งแล้ว