"ป้าใส่เสื้อสีฟ้าในวันเวลาที่คนทั้งประเทศกำลังโศกเศร้า"

แอบไปเจอโพสต์หนึ่งอ่านแล้วอมยิ้มตาม เมื่อผู้ใช้เฟสบุ๊คได้โพสต์เรื่องราวสุดบรรยาย แสดงถึงความเป็นคนไทยใจความว่า

"ป้าใส่เสื้อสีฟ้าในวันเวลาที่คนทั้งประเทศกำลังโศกเศร้า"

แววตาของแม่ค้าส้มตำที่ใช้คานหาบครก สาก สิ่งของสำหรับขาย หาบเร่ขายไปไหนต่อไหน เดินตามถนน ป้าใส่เสื้อสีฟ้า บิดตัวออกจากคานหาบสิ่งของ พลางอ่านหนังสือพิมพ์หน้าที่มีพระบรมฉายาลักษณ์พ่อหลวงพร้อมถ้อยคำอาลัยขนาดใหญ่ แววตาของป้าเศร้าโศกาดูอาลัยไมต่างจากคนทั่วไป

"ป้าครับ ป้า" เสียงเรียกย้ำแล้วย้ำเล่า เสมือนป้ากำลังเหม่อลอย จนต้องตะเบ็งเสียงให้ดังขึ้น
"ป้า!!!" เสียงเรียกดังสุดจนต้องสะดุ้ง ป้าเงยหน้าขึ้นเอามือปาดน้ำตาพร้อมค่อยๆหันกลับมาคราบ น้ำตายังอาบสองแก้ม และมีรอยน้ำตาหยดลงบนหนังสือพิมพ์ที่ป้าอ่านอีก 2-3 หยด ป้ามองหน้าเหมือนผมกำลังจะมาไล่ให้ลุกออกจากพื้นที่ตรงนี้ แต่ป่าวเลย ......

"ผมมีเสื้อสีดำมาให้ครับ" ป้านิ่งเงียบ... เม้มปากตาแดงก่ำพร้อมมองหน้าผม น้ำตาแห่งความตื้นตันไหลลงมาอาบลองแก้มอีกครั้ง พร้อมกับพูดว่า

"คงแพงน่าดูเลย ขอบใจนะหนู ป้ากำลังขายของหาเงินไปซื้อเสื้ออยู่พอดี เมื่อวาลูกพึ่งขอตังไปซื้อ ป้าเลยไม่มีเหลือ แต่เคยไปดูก็ตัวละ 290 บาท ทั้งตัวป้ามีเหลืออยู่ 160 เอง" น้ำเสียงพลางพูดไปพร้อมกับสะอื้น

"งั้นป้าเอาไปสองตัวแล้วกันครับ จะได้ขายของดีๆ ไม่มีเวลาว่างมานั่งอ่านหนังสือพิมพ์" ในใจลึกคือผมเหลือเสื้อตัวเดียว ได้แต่ปลอบใจไม่เป็นไรเราหาเงินไ้ด้เยอะกว่าป้า ให้ป้าไปก่อน

"ขอบใจมากเลยลูก ขอบใจจริงๆ" / "ผมไปก่อนนะครับ" <3