อันมีที่มาแต่เรื่อง…"ผักตบชวา"

อันมีที่มาแต่เรื่อง…"ผักตบชวา"
ที่มีผู้หาญกล้านำเสนอเมนูผักตบชวา
เพื่อเป็นทางออกในการแก้ปัญหาผักตบชวาในแหล่งน้ำ
ส่วนจะประชดแดกดันใคร…อันนี้ไม่ทราบด้วย

ถามว่า…#ผักตบ…กินได้มั้ย
ตอบว่า…#กินได้ครับ…แต่อย่าโง่‼️
ตั้งแต่โบราณกาลมา
คนไทยภาคกลางมีพืชน้ำชนิดหนึ่ง
เราเรียกกันว่า "ผักตบ"
…แต่ต้องเพิ่มชื่อเข้าไปเป็น…"ผักตบไทย"
เพราะไม่เช่นนั้นคนจะสับสนกับเจ้าน้องใหม่ (เมื่อร้อยปีที่ผ่านมา)
นั่นคือเจ้า…"ผักตบชวา"

#ผักตบไทย…กินได้ทั้งดอกและก้านอ่อน
จะลวกจิ้มน้ำพริก ทำแกง
หรือทำผัดอย่างผักหลากชนิดของจีนก็ทำได้
กินกันมานานและนานมากแล้ว

ส่วนเจ้าน้องใหม่…#ผักตบชวา
ทั้งเหนียวทั้งหยาบ
เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินว่า
มีคนคิดทำกับข้าวให้คนด้วยกันกิน
สมัยเป็นหนุ่มแล้ว…เมื่อราวสามสิบปีก่อน
มีผู้นำไปทำเป็น…#อาหารหมู
ขอประทานโทษ…"#หมูไม่แหวกครับ"
จึงได้แต่นำมาทำเป็นงานหัตถกรรมจักสานแทน
ถ้ากินได้จริงๆ ของฟรีเยี่ยงนี้คงหมดไปแล้วครับ

พอดีไปเจอกลอนสองบทนี้เข้าให้
เป็นของ…#นักเขียนบทละครโทรทัศน์ผู้เรืองนาม
สะใจดี เลยไม่แต่งเอง
เห็นว่าใช้ภาษาพูดได้ตรงดี
และผมใส่ไว้ในเครื่องหมายคำพูด (#อัญประกาศ) แล้ว
จึงไม่ตรวจคำผิด‼️
ป้องกันท่านที่หวังดี…#สะเหล่อ…มาแก้คำผิด
("สะเหล่อ"…เขียนตาม #พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๕๔
ไม่ได้เขียนตาม #พจนานุกรมคำใหม่ เล่ม ๑ พ.ศ.๒๕๕๐…ที่เขียน "เสร่อ" สมชื่อ)
ไม่ได้ขออนุญาตด้วย เอามาลงเลย
(จะโดน "เจริญพร" รึเปล่ายังไม่ทราบ อิอิ)

"…อันผักตบนั้นกินได้ไม่ต้องขจัด
เอามาผัดให้แม่งกินสิ้นปัญหา
แดกแล้วฉลาดมากปราชญ์บอกมา
แดกแล้วได้ปริญญาเอกและโท
กูไม่แดกเลยจบแค่ ป.ตรี
ไม่ได้เป็นดอกเตอร์นี่น่าโมโห
ไม่ได้เป็นจานมหาลัยร้องไห้โฮ
ไม่อยากโง่แดกผักตบจบด๊อกชัวร์…"
Thipdhida Satdhathip (ประพันธ์)