สุดซึ้ง！น้ำใจหลั่งไหลท่ามกลางวิกฤติน้ำท่วม

สุดซึ้ง！น้ำใจหลั่งไหลท่ามกลางวิกฤติน้ำท่วม

ท่ามกลางวิกฤติน้ำท่วมที่เกิดขึ้นในหลายพื้นที่ทางตอนใต้ของประเทศจีน แม้ประชาชนจำนวนมาก ทหารรวมถึงบรรดาอาสาสมัครจะต้องประสบกับความยากลำบากอันหนักหน่วง แต่ในเวลาเดียวกันก็เกิดเรื่องราวและภาพอันน่าประทับใจขึ้นมากมาย ในวันนี้เราจะพาไปชมภาพ”น้ำใจ”ของคนเราที่มีให้กันในฐานะเพื่อนมนุษย์ที่ต้องร่วมกันต่อสู้กับภัยธรรมชาติไปด้วยกัน

ขณะที่หู เจ้าหยาง ทหารหนุ่มที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยโคลนหลังปฏิบัติหน้าที่ท่ามกลางกระแสน้ำมานานมากกว่า 3 ชั่วโมงกำลังพักเพื่อรอคำสั่งต่อไประหว่างพักเขาได้ไปที่บ่อน้ำใกล้ๆที่มีน้ำสะอาดแล้วใช้น้ำที่นั่นล้างหน้าล้างตา โดยไม่รู้ตัวว่ามีคุณยายคนหนึ่งที่แอบมองเขาอย่างเงียบๆมาพักหนึ่ง เมื่อเจ้าหยางล้างหน้าเสร็จหันกลับมาก็พบว่ามีมือที่ถือผ้าขนหนูของคุณยายยื่นมาตรงหน้าพร้อมกับช่วยซับน้ำบนหน้าให้ โดยคุณยายใจดีคนนี้กล่าวว่า“หลานของยายก็รุ่นเดียวกันกับเธอนี่แหละ” ยังไม่ทันที่ทหารหนุ่มคนนี้จะได้พูดอะไร คำสั่งเรียกประจำที่ก็ดังขึ้นเสียก่อน เหลือทิ้งไว้เพียงภาพอันน่าประทับใจจากฝีมือนักข่าวที่เก็บภาพไว้ได้ทัน

ขณะที่ฉิน เหมิ่ง หัวหน้าทหารคนหนึ่งพร้อมเพื่อนร่วมงานกำลังพยายามอุดน้ำที่ไหลออกมาจากท่อโดยการแบกถุงทรายมากั้นอยู่นั้น ก็มีเสียงเล็กๆใสๆเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง “คุณน้าๆ” เขาหันหลังกลับไปมองนิดหนึ่งทั้งๆที่มือยังไม่หยุดทำงาน ภาพที่เห็นคือผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มเด็กน้อยในอ้อมอก เด็กคนนั้นยิ้มให้เขาพร้อมทำท่าแสดงความเคารพแบบทหาร สายตาอันแสนบริสุทธิ์ของหนูน้อยนั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่และจริงจัง วินาทีนั้น ฉิน เหมิ่งหยุดนิ่งไปเล็กน้อย ในใจของเขาคงกำลังพูดกับหนูน้อยคนนี้ว่า “รอพี่ๆเสร็จงานก่อนนะแล้วพี่จะทำท่าวันทยาหัตถ์แบบจริงจังคืนกลับให้ไปนะ”

หลังต่อสู้กับมวลน้ำที่ไหลบ่ามาอย่างมหาศาลอยู่นานถึง 9 วัน พวกเขาต้องรับมือกับความปวดร้าวที่เกิดขึ้นทั่วสรรพางค์กาย แต่โชคดีที่พวกเขายังมี “เทวดา/นางฟ้าในชุดขาว” ที่คอยมาดูแลถึงค่ายที่พัก
“เจ็บไหม” หมอที่กำลังนวดคอซึ่งถูกแดดเผาจนไหม้ให้กับนายทหารหนุ่มนาม หวัง เหว่ย กล่าวถาม ในน้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใย “ไม่เจ็บครับ” “ไม่เลย” หวัง เหว่ยตอบ หมอได้ฟังดังนั้นจึงตอบกลับไปด้วยความฉงนว่า “ชาแล้วใช่ไหม แบกเยอะๆเข้า จนชาเลยไม่รู้สึกเจ็บสินะ” ถามจบดวงตาคู่นั้นของหมอก็พลันมีน้ำตารื้นขึ้นมา “อดทนหน่อยนะพ่อหนุ่ม” หมอกล่าวพลางบรรจงทายาอย่างเบามือให้กับทหารหนุ่มเพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บ

หลังจากยืนหยัดสู้กับน้ำมานานถึง 6 ชั่วโมง เสื้อผ้าของพลทหารผู้น้อยที่กำลังเหนื่อยล้ารายนี้เปรอะเปลื้อนไปด้วยดินโคลน ปลอกแขนก็หลุดหายไปไหนไม่รู้ พี่สาวคนหนึ่งเห็นเข้าเลยปอกกล้วยมาป้อนให้กิน ทหารหนุ่มคงเขินทำตัวไม่ถูกเลยได้แต่มองไปที่พื้นอย่างเก้เก้กังกัง พี่สาวคนนี้ก็ยิ้มและพูดว่า“หิวแล้วใช่ไหม กินหน่อยนะ” สังเกตจากหน้าเพื่อนร่วมทีมแล้วดูจะมีความอิจฉาอยู่ไม่น้อยทีเดียว

เลขาธิการพรรคคอมฯคนหนึ่งหอบเอาอาหารร้อนๆมาให้เหล่าทหารทาน พร้อมกล่าวว่า “มาเร็วๆ กำลังร้อนๆอยู่เลย” เมื่อเห็นเหล่าทหารกินจนอิ่มแล้ว รอยยิ้มที่มาจากความอิ่มใจก็ค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา