ท่ามกลางความร้อนและการจราจรที่เรียกได้ว่า "ศุกร์นรก" ของชาวกรุง

รถเคลื่อนตัวมาติดแหง็กอยู่ปากซอยเสนา เลี้ยวซ้านผ่านตลอดได้ทีละคัน รถที่มุ่งหน้าจากเกษตรไปแยกรัชโยธินติดสาหัส จนเลยเวลานัดหมายที่ผมต้องโทรเลื่อนพี่เค้าไปอีก 30 นาที

23.10 น. เคลื่อนมาติดหนึบอยู่ปากซอยช่างฝีมือทหาร เพราะคุณพี่ก่อสร้างรถไฟฟ้าเค้ายึดครบแทบทุกเลน ทั้งรถใหญ่จอด มีของวาง มีขุดมีเจาะ สารพัด... เหลือวิ่งได้เลนเดียว แถมมีรถก่อสร้างถอยเข้าถอยออกยิ่งทำให้คิดหนักกว่าเก่า ผมพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอย่างมากไม่ให้คลั่งโวยวาย เบ่นเกมก็แล้ส เช็คเฟสก็แล้วก็ยังไม่ขยับ

23.35 น. ขยับมาตรงข้ามเมเจอร์ และนิ่งสนิท เฮ้ย... ชักไม่ได้การ คนในเฟสก็บ่นรถติดทุกเส้นทาง นี่ก็จะถึงเวลาเลื่อนนัดอีกละ ทำไงวะ.... ผมกดกระจกด้านข้างคนขับลงมา ทันทีที่ไอร้อนจากด้านนอกและลมพัดวูบเข้ามาในรถ วินาทีนั้นสติผมหลุดขาดสะบั้น .... ภาพที่คนภายนอกที่รถติดอยู่ด้วยกัน คนบนรถเมล์ คนฝั่งตรงข้าม คนที่ร้านเหล้า จะเห็นคือ ผมเด้งตัวเองออกมานอกรถอย่างรวดเร็ว ปิดประตูเสียงดังมาก และร้องโวยวายราวบ้าคลั่ง ทุบรถตัวเอง เตะรถตัวเองทั้งที่เปิดกระจกคาอยู่ .... ผู้คนคงคิดในใจว่าไอ้เ...้ยนี่รถติดจนคลั่ง วิ่งทุบรถรอบคัน เปิดประตูไปมาเหมือนบ้าคลั่งคนเดียว

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับชีวิตจริงผมคือ .....

ทันทีที่เปิดกระจกเลื่อนลง มันไม่ได้มีแค่ลมร้อนเข้ามานิครับ มันเสือกมี "อิจิ้งจกเลวตัวที่ร่วงมาบนกระจกหน้า" เสือกยังอยู่ และแถวิ่งเข้ามาในตัวรถ ไปแปะตัวเองอยู่ที่หน้าคอนโซล และไต่ขึ้นกระจกหน้าด้านใน .... นรกสิกุ ต้องโดดหนีมันออกมานอกรถ แล้วก็พยายามเคาะที่กระจก ที่หลังคา วิ่งไปฝั่งตรงข้ามเปิดประตูไล่มัน ....

ทุกอย่างที่กล่าวมานั้นดำเนินไปกว่า 5 นาที .... ความอายแผ่ซ่านไปทั้งตัว นี่ชีวิตกุต้องมาจบลงที่จิ้งจกตัวเดียวกับรถติดนรกวันนี้แค่นั้นใช่ไหม.....

เมื่อจิ้งจกสิ่งออกไปบนหลังคารถ ผมรีบเข้าในตัวรถและปิดกระจกทันที รอพักใหญ่กว่าจะพ้นรถคิดตรงนั้นมาได้ .... ผู้คนคงยังมองอย่างแปลกใจ แต่ผมไม่แคร์กระจกกุติดฟิล์มดำมากเว้ย เมิงจำหน้ากุมะได้หรอก

ตอนนี้ภาวนาอย่างเดียว.... ขออย่ามีใครเสือกถ่ายคลิปไว้เลย .... สาธุ