ลูกเรือไทยขอระบาย โดนด่าไม่มีน้ำใจ เหตุไม่รับแช่ช็อกโกแลตจาก 20 คน

                                 ภาพประกอบไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหา

เหตุเกิดในเที่ยวบินขากลับจากเมือง ฟุกุโอกะประเทศญี่ปุ่น มุ่งหน้าสู่ดินแดนขวานทองสยามประเทศ ด้วยเครื่องบินแบบแอร์บัส 330 ด้วยจำนวนผู้โดยสารเกือบเต็มลำ ซึ่งนำทีมโดยกลุ่มคณะทัวร์ชาวไทย

หลังจากที่ลูกเรือทุกท่านได้ผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองของประเทศญี่ปุ่นแล้ว ระหว่างทางเดินไปยังเครื่อง ผิงอันจึงแวะเข้าร้านจำหน่ายขนมเลื่องชื่อ อาทิ คิทแคทชาเขียว มันฝรั่งเคลือบช็อกโกแลต ( ROYCE ) และอีกมากมาย ซึ่งในร้านค้าเดียวกันนั้นผิงอันก็ส่งยิ้มทักทายผู้โดยสารชาวไทยอย่างเป็นมิตร

ระหว่างที่รอชำระเงินอยู่นั้น ผิงอันได้ยินบทสนทนาระหว่างผู้โดยสารกับเจ้าหน้าที่คิดเงินเกี่ยวกับการชำระเงินเพิ่มเพื่อรับน้ำแข็งแห้งเพื่อแช่ช้อกโกแลต แต่ผู้โดยสารชาวไทยได้ปฎิเสธการชำระเงินเพิ่ม และได้เอ่ยประโยคนึงกับเพื่อนร่วมคณะทัวร์ตัวเองว่า

" ไม่ต้องจ่ายเพิ่มนะ เสียดายตังค์ เดี๋ยวฝากแอร์แช่ได้ "

-- เมื่อผิงอันได้ยินประโยคดังกล่าวถึงกับยืนอึ้ง และเริ่มคำนวนว่าจะมีน้ำแข็งแห้งพอสำหรับกลุ่มคณะทัวร์ราว 20 ท่านนี้หรือไม่ --

-- เมื่อถึงเวลาที่ผู้โดยสารเริ่มทะยอยเข้าเครื่อง
ผิงอันและลูกเรือท่านอื่นต่างยืนประจำตำแหน่ง และเมื่อกลุ่มผู้โดยสารชาวไทยกลุ่มนั้นเดินเข้ามา ประโยคแรกของบทสนทนาก็เริ่มต้นว่า --

ผู้โดยสาร : น้องๆ พี่ฝากแช่ช้อกโกแลตหน่อย เดี๋ยวจะละลาย

-- ยังไม่ทันที่ผิงอันจะได้สนทนากลับ ผู้โดยสารท่านนั้นก็หันไปบอกกับเพื่อนร่วมคณะว่า --

ผู้โดยสาร : ถุงช้อกโกแลตไม่ต้องเอาเก็บนะ เอารวมกันมาแล้วฝากแอร์เอาไปแช่ จะได้ไม่ละลาย

-- ผิงอันจึงรีบอธิบายกลับไปว่า --

ผิงอัน : ขอโทษนะครับ ผมเกรงว่าจะไม่สามารถรับฝากแช่ของไว้ได้ เพราะว่าไม่มีที่เก็บเพียงพอ

ผู้โดยสาร : ครั้งที่แล้วมายังฝากได้เลย

ผิงอัน : ผมทราบครับ แต่ว่าเที่ยวบินวันนี้ผู้โดยสารเกือบจะเต็มทุกที่นั่ง ดังนั้นช่องเก็บก็มีรถอาหารอยู่ข้างในครับ

ผู้โดยสาร : งั้นขอน้ำแข็งแห้งละกัน ขอ 20 ก้อน

-- ผิงอันถึงกับตกใจกับสิ่งที่ผู้โดยสารร้องขอ จึงอธิบายต่อว่า บนเครื่องไม่มีดรายไอซ์ปริมาณมากขนาดนั้นหรอกครับ และอีกอย่างดรายไอซ์ก็มีไว้เพื่อแช่เครื่องดื่มให้เย็น ผมเกรงว่าคงจะให้ได้แค่สองก้อนนะครับ --

ผู้โดยสาร : น้อง คนไทยด้วยกันช่วยกันหน่อย งั้นขอสิบก้อนละกัน เดี๋ยวพี่แบ่งเอง

ผิงอัน : ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่มีดรายไอซ์เยอะขนาดนั้น และอีกอย่างดรายไอซ์ก็เป็นวัตถุต้องห้ามที่ผู้โดยสารไม่สามารถนำขึ้นเครื่องได้ในปริมาณมากๆครับ เพราะบางครั้งอาจเกิดอันตรายได้ ผมเกรงว่าจะให้ท่านได้แค่สองก้อนครับ

ผู้โดยสาร : แล้วจะเอายังไง ฝากแช่ก็ไม่ได้ ขอน้ำแข็งแห้งก็ไม่ได้ มีน้ำใจหน่อยสิ

ผิงอัน : ถ้าสิ่งไหนที่ผมพอช่วยได้ผมยินดีช่วยเต็มที่ แต่เรื่องน้ำแข็งแห้งผมเกรงว่าจะช่วยท่านในปริมาณเยอะขนาดนั้นไม่ได้จริงๆครับ

ผู้โดยสาร : ตกลงให้ได้กี่ก้อน

ผิงอัน : สองก้อนครับ

ผู้โดยสาร : จะพอได้ยังไง คนมาตั้งยี่สิบกว่าคน

ผิงอัน : ผมไม่แน่ใจว่าทางร้านค้ามีดรายไอซ์ให้รึเปล่านะครับ ผู้โดยสารจะเดินกลับออกไปขอมั้ยครับ แต่อาจต้องชำระเงินเพิ่ม

ผู้โดยสาร : โอ้ย เรื่องมากวุ่นวาย นี่ถ้าช้อกโกแลตละลาย รับผิดชอบด้วยละกัน

ผิงอัน : กราบขอโทษอีกทีนะครับ ผมเกรงว่าจะรับผิดชอบไม่ไหวจริงๆ แต่ถ้ามีอะไรที่ผมพอช่วยได้ผมยินดีช่วยเต็มที่เลยครับ

-- ทันใดนั้นก็มีเสียงแว่วมาจากผู้โดยสารท่านนึงว่า --

ผู้โดยสาร : โอ้ย คนไทยยังไม่ช่วยกันเอง ใครจะมาช่วยอีกเนี่ย

-- ผิงอันจึงหันหลังกลับไปสบตา และส่งยิ้มไปยังต้นทางเสียง ก่อนก้าวขาออกมาจากจุดต้นเหตุ ผิงอันจึงพูดปนรอยยิ้มมุมปากว่า " ขอตัวไปทำหน้าที่ต่อนะครับ "

เกร็ดความรู้ : ถ้าผู้โดยสารเดินทางไปญี่ปุ่น ขากลับหากแวะซื้อขนมที่มีส่วนผสมของช้อกโกแลต ผู้โดยสารอาจจะต้องซื้อน้ำแข็งแห้งเพิ่มเองจากทางร้าน ซึ่งมีขนาดเล็กและไม่เกินปริมาณที่สามารถนำขึ้นเครื่องได้ เนื่องจากน้ำแข็งแห้งที่มีในเครื่องบิน จะเป็นน้ำแข็งแห้งขนาดใหญ่ ซึ่งจุดประสงค์มีไว้เพื่อแช่เครื่องดื่มให้เย็น

ปล. ทางสายการบินไม่รับฝากสัมภาระของผู้โดยสารไม่ว่ากรณีใดๆ ยกเว้นเสื้อสูทครับ