ทะเลไทยวิกฤตอีกรอบ!! พบเรือปล่อยน้ำมันทิ้งอ่าวมาหยาเป็นวงกว้าง

‪#‎กู้วิกฤตพีพี‬ กลับมาพีพีอีกครั้งทางอากาศ เพื่อมาหาแพขยะ แต่ครั้งนี้กลับเจอ

ผมไม่มีปัญหากับการนั่งฮ.แบบมนุษย์ปุถุชน แต่ฮ.ที่ตีวงบ้าง ทิ้งดิ่งบ้าง บินเหมือนลูกข่างเหนือเกาะหินปูน ที่สำคัญ ประตูก็เปิดอยู่ มันจะอ้วกและมันกลัวตายเฟ้ย ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทาง มองไปทางมาหยา น้ำลงต่ำ เรือจอดกันเพียบเลย แต่เฮ้ย นั่นมันอะไร ? สิ่งที่ลอยจากเรือ เป็นคราบสีรุ้งที่ผิวน้ำ กินพื้นที่กว้างเหนือแนวปะการังแห่งสุดท้ายของมาหยาที่ยังไม่ตาย

ช่างมันก่อนแพขยะ ทีมงานตกลงใจพร้อมกัน ฮ.เปลี่ยนทิศไปที่อ่าวมาหยา ก่อนบินเวียนอยู่ตรงนั้นเพื่อเก็บภาพและรายงานข่าว คราบน้ำมันคือมลพิษน่ากลัวสุดอย่างหนึ่งในทะเล และในกรณีนี้ น้ำมันถูกปล่อยในตอนน้ำลงต่ำสุด โอกาสโดนปะการังมีสูงมากๆ คราบพวกนี้โดนปะการังเข้าไป จะเกิดการฟอกขาวเฉียบพลัน บทเรียนจากอ่าวพร้าวบอกเราเช่นนั้น เผอิญที่นี่ไม่ใช่อ่าวพร้าว แม้คราบน้ำมันจะน้อยกว่า แต่ที่นี่คือมาหยา แหล่งท่องเที่ยวอันดับ 1 ของพีพี ไม่สิอันดับหนึ่งของอันดามัน ของทะเลไทย หากดูจากจำนวนนักท่องเที่ยวเป็นหลัก

ผมไม่มีตำแหน่งใดในการปฏิรูปเหลือ ช่องทางเดียวที่พวกเราช่วยกระตุ้นรัฐได้ คือ ศูนย์ร้องทุกข์สำนักนายกรัฐมนตรี 1111 (เสิร์ชคำนี้แล้วเจอครับ)

อุปสรรคสำคัญคือกำลังคน เรือ การร่วมช่วยกันของหน่วยงาน ไม่ใช่ด้านหนึ่งก็โปรโมทให้คนมา อีกด้านก็พยายามรักษาทรัพยากรแต่ไม่มีงบมีคน จนหมดใจปล่อยให้มันเป็นไป ไม่มีปัญญาดูแลแล้วโว้ย ทางออกคือยกระดับการจัดการท่องเที่ยวพีพี เพิ่มศักยภาพทั้งกำลังคน เรือ ทุ่น ให้แก่อุทยาน (ที่มีเรือเหลือ 1 ลำและกำลังซ่อม) นอกจากนี้ ทุกหน่วยงานจำเป็นต้องมาบูรณาการกัน ท่องเที่ยว กรมทะเล กรมอุทยาน จังหวัด ท้องถิ่น เอกชน ฯลฯ ช่วยพีพีให้ได้และต้องได้แบบเห็นด้วยสายตา เราเบื่อรายงานโน่นนี่นั่นพอแล้ว

ฮ.เราเดินทางกลับจากมาหยา ผมหันไปมองเธอเป็นครั้งสุดท้าย สงสัยเหมือนกันว่าตัวเรากำลังทำอะไร มันอาจเป็นแค่ความเพ้อฝันโง่ๆ ของชายคนหนึ่ง

หมายเหตุ ติดตามสกายรีพอร์ต ช่อง3 ครับ ที่มาจาก Thon Thamrongnawasawat