ดราม่าร้อน "มหกรรมพืชสวนโลก 2569" จ.อุดรธานี:เมกะโปรเจกต์ 2,750 ล้าน กับเสียงวิจารณ์ "ไม่ตรงปก"และภาระระยะยาว

กลายเป็นประเด็นทอล์กออฟTHe ทาวน์ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนักบนโลกโซเชียลเลยนะ สำหรับการจัดงานเมกะโปรเจกต์ระดับประเทศอย่าง "มหกรรมพืชสวนโลกจังหวัดอุดรธานี พ.ศ. 2569" 

(Udon Thani International Horticultural Expo 2026) ที่จัดขึ้น ณ พื้นที่ชุ่มน้ำหนองแด อำเภอเมืองอุดรธานี บนเนื้อที่กว่า 1,030 ไร่ ด้วยกรอบงบประมาณมหาศาลสูงถึง 2,750 ล้านบาท

    แต่พอเปิดฉากงานขึ้นมาจริงๆ กลับเจอกระแสดราม่าถล่มยับ ทั้งเรื่องการบริหารจัดการหน้างาน ภาพลักษณ์การจัดสวนที่ไม่ตรงปก และคำถามเรื่องความคุ้มค่าของงบประมาณแผ่นดิน วันนี้เลยสรุปประเด็นดราม่าร้อนๆ ของงานนี้มาเล่าให้ฟังแบบครบทุกมุมมอง

1. ปัญหาหน้างาน: รถไม่พอ ร้อนจัดและเสียงวิจารณ์ "ไม่ตรงปก"

ในช่วงสัปดาห์แรกของการเปิดงาน (ต้นเดือนพฤศจิกายน 2569) นักท่องเที่ยวและประชาชนที่เดินทางไปเที่ยวชมงานต่างสะท้อนเสียงบ่นผ่านโซเชียลกันอย่างหนาแน่น จนเกิดเป็นกระแสวิจารณ์ในวงกว้าง:

• การจัดการระบบขนส่งภายในงาน: ด้วยความที่พื้นที่จัดงานกว้างใหญ่ถึง 1,030 ไร่ แต่กลับพบปัญหาเรื่องรถรางหรือรถรับส่งภายในงานมีจำนวนไม่เพียงพอต่อปริมาณนักท่องเที่ยว ทำให้คนต้องยืนรอคอยท่ามกลางสภาพอากาศที่ร้อนจัด ประกอบกับจุดพักคอยและสิ่งอำนวยความสะดวกไม่เพียงพอ

• สวนนานาชาติ "ไม่ตรงปก": มีเสียงวิจารณ์จากผู้เข้าชมและกลุ่มคนรักต้นไม้ว่า การจัดแสดงสวนของหลายประเทศดูไม่สมกับงบประมาณระดับพันล้าน พืชพรรณบางชนิดไม่สอดคล้องกับถิ่นกำเนิด หรือดูแห้งแล้งไม่สวยงามอลังการอย่างที่ภาพเรนเดอร์โฆษณาเอาไว้

• เสียงตักเตือนจากวงการพฤกษศาสตร์: ผู้เชี่ยวชาญด้านต้นไม้และพฤกษศาสตร์ออกมาตั้งข้อสังเกตว่า งานระดับนานาชาติแบบนี้ควรมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะด้าน (Botanical Curator) ควบคุมดูแลมาตรฐานตามเกณฑ์ของสมาคมพืชสวนระหว่างประเทศ (AIPH) อย่างใกล้ชิด เพื่อไม่ให้เสียชื่อเสียงประเทศ

2. คำถามตัวโตๆเรื่องความคุ้มค่าของงบประมาณ 2,750 ล้านบาท

นอกจากการจัดการหน้างานแล้ว สังคมยังพุ่งเป้าไปที่เรื่องของการจัดซื้อจัดจ้างและงบประมาณภาพรวม โดยมีการขุดคุ้ยสัญญาต่างๆ เช่น โครงการประชาสัมพันธ์หลักร้อยล้านบาท หรือค่าก่อสร้างและงานภูมิสถาปัตย์ที่ผูกพันกับเอกชนรายใหญ่ ทำให้เกิดคำถามตามมาว่า เม็ดเงินลงทุนกว่า 2,750 ล้านบาท ถูกใช้ไปคุ้มค่ากับสิ่งที่ปรากฏต่อสายตาประชาชนจริงๆ หรือไม่ และทำไมการเตรียมความพร้อมถึงดูฉุกละหุกในหลายจุด

3. เสียงสะท้อนจากคนท้องถิ่น: "ช้างเผือก" หรือ "ภาระระยะยาว"?

อีกหนึ่งประเด็นที่คนอุดรธานีและภาคประชาชนกังวลใจมากๆ คือ อนาคตหลังจบงาน (วันที่ 14 มีนาคม 2570)

• ตามแผนงาน พื้นที่จัดงานทั้งหมดจะต้องถูกส่งต่อให้ องค์การบริหารส่วนจังหวัดอุดรธานี (อบจ.) เข้ามาดูแลรับผิดชอบต่อ

• ชาวบ้านและผู้ประกอบการในพื้นที่เริ่มตั้งคำถามว่า ทาง อบจ. จะมีงบประมาณและขีดความสามารถมากพอไหมในการ "ดำรงสภาพสวน" ขนาดใหญ่ที่มีต้นไม้หายาก ซึ่งมีต้นทุนการดูแลรักษาสูงลิ่ว (ต้นไม้บางต้นมีค่าบำรุงรักษาสูงถึงหลักแสนบาทต่อต้น)

• หากไม่มีงบกลางสนับสนุนอย่างต่อเนื่อง พื้นที่จัดงานหลายร้อยไร่นี้อาจกลายเป็น "พื้นที่รกร้าง" ที่ใช้งบภาษีมาอุ้มต่อไม่ไหว และกลายเป็นภาระหนักอึ้งของคนท้องถิ่นในระยะยาว

4. ท่าทีของรัฐบาล:ยอมรับปัญหาและเร่งเคลียร์หน้างานด่วน

    ท่ามกลางกระแสดราม่าที่โหมกระหน่ำ ทางฝั่งรัฐบาลและกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ไม่ได้นิ่งนอนใจ โดยตัวแทนรัฐบาลได้ออกมาชี้แจงยอมรับข้อบกพร่อง พร้อมระบุว่าคณะผู้บริหารชุดปัจจุบันเพิ่งเข้ามามารับช่วงบริหารต่อก่อนงานเปิดเพียง 5-6 เดือนเท่านั้น ซึ่งมีข้อจำกัดเรื่องเวลาและกรอบสัญญาเดิมที่ผูกพันไว้ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลได้เร่งกำชับให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องลงพื้นที่แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าทันที ทั้งเรื่องรถรับส่ง จุดพักคอย และการปรับปรุงภูมิทัศน์ให้สมบูรณ์ขึ้น พร้อมทั้งยืนยันว่าจะตรวจสอบความโปร่งใสและความคุ้มค่าของการใช้งบประมาณอย่างเคร่งครัด

บทสรุป: ดราม่ามหกรรมพืชสวนโลกอุดรธานี 2569 ถือเป็นบทเรียนราคาแพงของการจัดเมกะโปรเจกต์ภาครัฐ ที่สะท้อนให้เห็นว่า "ความอลังการของตัวเลขงบประมาณ" อาจมีความหมายน้อยมาก หากการบริหารจัดการหน้างานและการมองการณ์ไกลถึงความยั่งยืนในอนาคตยังทำได้ไม่ดีพอ งานนี้คงต้องเอาใจช่วยให้ทางผู้จัดเร่งแก้ปัญหา เพื่อกู้ชื่อเสียงและดึงความเชื่อมั่นของนักท่องเที่ยวให้กลับมาก่อนที่งานจะปิดฉากลง