ของเล่นไม้บ้านๆ ที่เคยทำให้เด็กทั้งซอยวิ่งเล่นกันทั้งวัน

ยุคสมัยที่โทรศัพท์ยังกดปุ่ม และเด็กๆวิ่งเล่นกลางแดดจนตัวดำ คือ ยุคที่ของเล่นไม้พื้นบ้านยังมีที่ยืนในชีวิตประจำวันของเด็กไทย... ซึ่งผมโตมากับช่วงนั้นแหละ สมัยที่ของเล่นไม่ได้มาจากห้างสรรพสินค้าทุกชิ้น บางอย่างก็ถูกทำขึ้นเองที่บ้าน บางอย่างก็ซื้อจากตลาดนัดในราคาไม่กี่บาท แต่สิ่งที่เหมือนกันคือ "มันทำให้เด็กอย่างเราๆ เล่นได้ทั้งวันไม่เบื่อ..." ของเล่นไม้ไทยยุคนั้นมีเสน่ห์ตรงที่มันเรียบง่าย แต่กลับสนุกได้ไม่รู้จบ ลองนึกภาพเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งขัดไม้ไผ่ให้เป็นรูปปืน แล้วเอาไปไล่ยิงเพื่อนในซอย เด็กผู้หญิงที่นั่งร้อยลูกปัดจากไม้กลมๆทำเป็นสร้อยคอ หรือ เด็กๆที่ต่อแถวเล่นหมากเก็บอยู่ใต้ต้นมะม่วงหน้าบ้าน...

และหนึ่งในของเล่นไม้ที่ฮิตมากคือ "ปืนไม้" ที่ทำจากไม้ไผ่หรือไม้เนื้ออ่อน ตัดเป็นรูปปืนหยาบๆ ไม่ต้องสวยมาก แต่พอถือแล้วรู้สึกเท่เหมือนเป็นคาวบอยขึ้นมาทันที บางบ้านก็ทำเองด้วยมีดพร้า บางบ้านก็ซื้อจากคนที่ขายตามงานวัด... อีกอย่างคือ "รถลากไม้" ที่ทำจากไม้แผ่นบางๆเจาะรูตรงกลาง เอาเชือกผูกแล้วลากวิ่งไปมา เด็กบางคนก็เอาไปลากแข่งกันว่าใครวิ่งเร็วกว่า มันดูง่ายๆ แต่กลับสร้างความตื่นเต้นได้ทุกครั้งที่ลาก...

ส่วนของเล่นที่เด็กผู้หญิงชอบมากคือ "ชุดครัวไม้" หรือ "ชุดน้ำชาไม้" ที่ทำจากไม้กลึงเป็นถ้วยชามเล็กๆ เอามาเล่นขายของกันกับเพื่อนบ้าน เด็กบางคนก็เอาดินมาปั้นเป็นอาหาร แล้วเสิร์ฟให้เพื่อนที่เล่นเป็นลูกค้า... และซึ่งที่ขาดไม่ได้คือ "ลูกข่างไม้" ที่ทำจากไม้ไผ่หรือไม้มะขาม เอามาเล่นแข่งกันว่าใครหมุนได้นานกว่า หรือ บางทีก็เอามาชนกันให้ลูกข่างของอีกฝ่ายล้มลง เด็กๆ นซอยจะรวมตัวกันเล่นตรงลานหน้าบ้าน...

"ว่าวไม้" ก็เป็นอีกหนึ่งของเล่นที่ทำจากไม้ไผ่ เหลาเป็นซี่บางๆแล้วเอากระดาษมาปิด ทาด้วยสีสันสดใส บางทีก็วาดรูปนกหรือปลาเอาเอง เด็กๆจะพากันไปเล่นที่ทุ่งนา หรือที่โล่งๆกลางแจ้ง... "หมากเก็บ" ถึงแม้จะทำจากก้อนหินหรือเม็ดดินเหนียว แต่บางบ้านก็ทำจากไม้กลึงเป็นลูกกลมๆ เล่นกันโดยการโยนขึ้นแล้วเก็บให้ได้จำนวนมากที่สุด...

ทุกวันนี้ของเล่นพวกนี้แทบจะหายไปจากสายตาของเด็กยุคใหม่ เพราะเด็กๆหันไปเล่นเกมในแท็บเล็ต คอมพิวเตอร์ หรือของเล่นพลาสติกที่ผลิตจากโรงงาน แต่สำหรับผม ของเล่นไม้ไทยยุค 90 มันไม่ใช่แค่ของเล่น แต่มันคือความทรงจำที่อบอุ่น... มันคือเสียงหัวเราะของเด็กๆในซอยที่วิ่งไล่กัน มันคือกลิ่นไม้ที่เพิ่งถูกเลื่อยใหม่ๆ มันคือรอยยิ้มของพ่อที่ทำให้ลูกด้วยมือตัวเอง... เด็กยุคนี้แทบไม่เคยเห็นของเล่นแบบนี้ ไม่เคยรู้ว่ามันสนุกแค่ไหน ไม่เคยรู้สึกถึงคุณค่าของงานฝีมือที่ทำด้วยมือ... แต่ผมก็หวังว่าสักวันหนึ่ง พวกเขาจะได้ลองสัมผัสของเล่นไม้แบบนี้ดูสักครั้ง แล้วจะรู้ว่า... "ความสนุกที่แท้จริงไม่ต้องใช้แบตเตอรี่ หรือหน้าจอใดๆเลย..."